Et 35 Arzua - O'Pedrouzo

Het was vrij druk gisterenavond in Arzua. 12 oktober is een nationale hoogdag in vele delen van Spanje. In een barreke kon ik een pizza op de kop tikken. Barbecuesmaak en een 1906 van Estrella Galicia. Op een groot scherm werd de voetbalwedstrijd Atletico Madrid - Club Brugge weergegeven. 0-0 en Brugge door naar de 1/8 finales van de championsleague. Niet dat het me danig boeit maar na afloop van de match was de stemming van de Spanjolen van bange spanning naar mineur omgeslagen. Best maar gezwegen dat ik uit België kwam.

Er zijn toch lompe zelfzuchtige mensen op deze aardbol. Niet in een diepe slaap verkerend werd ik rond een uur of 2 wakker. In een uithoek van de slaapzaal lag er iemand zalig te ronken. Een bed of 2 verder moet dat geronk niet op appreciatie kunnen gerekend hebben en luid bonkend op de houtenscheidingspanelen tussen de bedden maakte  een onbenul haar/zijn onvrede kenbaar. Iedereen wakker. En dan deze morgen heel vroeg : Je kunt je niet inbeelden hoeveel gasten er de wekfunctie van hun gsm op het volle volume hebben staan. Uiteraard wordt er van de snooze functie dankbaar gebruik gemaakt. Ik wakker - iedereen wakker. En maar luidop tateren, zich om anderen niet bekommerend. Domme  egocentrische schepsels dat er onder de zon rondlopen, je houdt het niet voor mogelijk. Jaakske zal zijn toorn laten gelden eens ze in SdC zijn. Hen wacht een flinke rammeling op hun blote billen met zijn pelgrimstaf. 

Jongens-, of meisjeslief, wat een drukte op de St. Jacobsweg. Een constante stroom van pelgrims, met trossen tegelijk, laveert zich richting SdC. Volgens mij komen ze uit de riolen gekropen. Ik zette me even op mijn kont om een chorizoke te verhapschansen. 10 minuutjes, niet meer. Ik telde 54 pelgrims die me voorbijliepen. Als je iets wilde drinken aan een bar mocht je rekenen op een half uur aanschuiven.  Katrin en Marguerita kwamen aan in bar Lino. Ik had toen juist m'n bocadillo con jamon kunnen versieren na meer dan een half uur aanschuiven. Maar ik klaag niet graag, het hoort er nu éénmaal bij. 

Het weer was betrokken maar opnieuw is het droog gebleven. Deze camino heb ik ongelooflijk veel piet gehad met het weer. Dat komt in deze contreien zelden voor dat er voor zo een lange periode er bijna geen neerslag valt.

Patrick heb ik niet gezien vandaag maar ik zoek vanavond met hem een pulperia binnen te stuiken. Ik weet nog perfect het restaurantje in O Pedrouzo waar ik 10 jaar geleden de lekkerste pulpo uit m'n leven heb gegeten.

Het is vlakbij de herberg hier.  Gegaard in een grote ketel met eenzelfde en steeds maar sterker smakende bouillon en geserveerd op een houten plank. Om zot van te worden, zo lekker. Vanavond dus afspraak daar met de Patrick. 

Solo dus vandaag. Nog eens gelegenheid gehad om m'n vriendschappen op te lijnen. Moeilijke oefening. Tja, hoe dichter je iemand tot het binnenste van je hart toelaat ... ze moeten het echt verdienen is nog niet zo lang m'n conclusie ...  zoniet volgt de teleurstelling. Maar ze zijn er. Niet veel, maar ze bestaan wel degelijk. Kroost op kop natuurlijk. 

Zo nog even en mijne was is klaar. Nog een uurke in de dtoogtrommel en ik kan even O Pedrouzo binnenwandelen. 

Morgen de finale. Ik voel hier bij de gasten al een zekere zenuwachtigheid opkomen. Morgen is er voor hen de bekroning. Voor mij ook maar die eerste keer in 2012 zorgde toch voor een emotionele ontlading. Nu ben ik blij dat het me naar alle waarschijnlijkheid zal lukken om SdC binnen te walsen. Ik ben benieuwd voor morgen. 

Mijne was is klaar zie. Hasta mañana dan maar weeral. 

Et 34 Sobrado dos Monxes - Arzua

Ziezo, in Arzua ben ik ook geraakt. De grote overhoop aan pelgrims kan ik hier nog niet vaststellen. Morgen misschien wanneer ik een stuk op de Frances heb afgelegd. 

Om 8u vlogen we buiten in het klooster. Deze stop had ik niet graag gemist. Gisteren vermeldde ik het al van die voelbare energie die er van het gebouw uitstraalde. Alberto en Monica gingen de afstand tot SdC in 2 keer overbruggen. Ik hou het op 3. Niks meer forceren en op het gemakske doorploeteren. Het werd vandaag een reuzedag. Ongelooflijk mooi weer, warm zelfs en leuke compagnie. Junjo uit Madrid, ooit hippie en in zijn hoogdagen zeker niet vies van pado's ... hij bootste de lichamelijke gevolgen van zijn toenmalige trips na waarna ik in een deuk lag. Patrick, Katrin de madam doktoor, en Marguerita. Voor Patrick moest er regelmatig getolkt worden. Bij een stop onderweg aan een gezellige albergue besloten we een stukske te eten. De herbergier stoefte enorm over de legcapaciteiten van zijn kiekens zodat we hem huerin volgend voor een huevo- omeletje kozen. Lachen weeral ... de Patrick dacht dat het oeufs de canards waren en Marguerita had oeufs de canaries verstaan ... een misverstand in de franse culinaire terminologie. Doorgespoeld met een 1906 van Estrella moet ik toegeven dat het een lekker tikkeneike was. De 22km tot in Arzua waren zo weggevaagd. In Arzua zelf gingen onze wegen uit elkaar. Ieder had een andere slaapplaats op de kop getikt. Ik zit in de Albergue Cruz de Camino. Mooie herberg maar ook weeral completo met voornamelijk Frances-pelgrims. Sebiet ga ik ff de stad in voor een hap en dan vroeg bed in.

Het doet me deugd om vanuit alle kanten, msn, whatsapp, FB, Polar Steps zoveel positieve berichtjes te ontvangen. Langs deze wil ik iedereen die aan me dacht en me wat toestuurde een dankjewel zeggen. Voor hen heb ik vandaag onderweg een bougieke aangestoken. Zie maar op de foto 👇.

Et 33 A Pobra de Parga - Sobrado dos Monxes.

Waar was ik gebleven ? Juist, het avondeten in Parga. Vincente de uitbater van 't spel had zijn best gedaan. Een appelsalade in een vinaigrette, en daarna een maaltijdsoep met bonen en kikkererwten in een hartige tomatensoep. Nagerecht een flan catalane. Goed dus. Na het eten kroop ik erin. Avia m'n Israëlische roommate was al een boekske aan het lezen. De 2 Sylvia's vermaakten zich nog aan tafel met ondermeer die Roemeense salonnicht. Stan en Sue waren niet te spreken over hun geproduceerde decibels. Maw,  geluidsoverlast.

Om 8u30 was ik aan het stappen. Verdorie ik dacht dat het altijd rechtdoor was ... 4km omweg gedaan door niet goed op te letten. Soit na 28km was ik in het klooster.

Alleen gelopen vandaag. Beetje m'n vader in gedachten gehad. Al 42 jaar is het geleden dat hij is heengegaan. Veel te vroeg. Ik was 25 en nog een snotaap. Ik heb hem nu al overleefd. Het geeft een bizar gevoel, ik had hem nu zoveel kunnen vertellen, helaas. Enkel m'n apejaren en de daarbijhorende generatieproblemen heb ik hem kunnen nalaten. Het was een doorbrave mens.  Dat wringt en het stemt me bitter maar gedane zaken nemen geen keer. Inzicht komt vaak na de jaren en meestal dus veel te laat. 

De Amerikanen beweerden dat ze de laatste 100km 2 stempels per dag nodig hebben om hun Compostella te krijgen. Ik geloofde het niet, ik heb het trouwens nooit gedaan. Een mailtje naar het genootschap moest me uitsluitsel geven. Ze hadden verdorie nog gelijk ook ! Als ze stempels moeten hebben, dan krijgen ze stempels. Vandaag al een extra stempel van een tankstation in de pocket en nog eentje van een apotheker. Broederlijk prijken ze naast de stempel van de paters van Sobrado. 

De pelgrimsafdeling binnen het klooster is volledig vernieuwd. Prachtige  ruimten, mooi meubilair en een omgeving die je voelbaar met energie overlaadt. In Coimbra, de universiteitstad in Portugal, was dit ook het geval. Precies of je treedt binnen in een halo van energetische straling. 

De pater die de ontvangst van de pelgrims regelde deed dit heel kalm, alle tijd nam hij er voor. Bij die pater hadden ze volgens mij de zenuwen er uitgeknipt bij de geboorte. Met 6 liet hij hen binnen en dan ging de deur terug op slot. Eén voor één registreerde hij de namen, deelde hen een bed toe en gaf een korte rondleiding door het pelgrimskwartier. Daarna liet hij de volgende 6 binnen. Hij zag er streng uit maar ik vergiste me daarin. Het was een Amerikaan denk ik en hij was niet gespeend van enige dubbelzinnige humor toen hij de doucheruimten van de dames toelichtte. Ik denk dat die paters een fantastisch leven hebben. Het is voor zover ik kon onderscheiden een gemengd klooster van cisterciënzers.  Nonnen en paters zaten daarstraks gezellig samen te keuvelen op het dorpspleintje. Die worden 100 jaar. 

Patrick zit hier ook. Hij liep de langere route. We hebben samen een pelgrimsmenuke achterovergeslagen. Een salade Russe en daarna frietjes met een serieuze moot zalm. Een spie St. Jacobsgebak als dessert en doorgespoeld met een Rioja en we kunnen er weeral tegen. Margerita uit Washingtom DC zette zich mee aan onze tafel. Toffe madam. Morgen nog een dikke 60 bornes en de school is uit! No hurry, eerst Arzua binnenlopen. In Arzua smelt de Norte samen met de Frances. Ik ben benieuwd. Daarop gaat een overhoop aan pelgrims aanwezig zijn. Ik ben curieus. 

Tot morgen

Et 32 Vilalba - Sobra de Parga

27km er bij op de teller en rond een uur 12 dook ik en Patrick onder de 100 nog te lopen paaltjes. Opnieuw breng ik een offer aan Thor voor het droge weer. Er werd nochthans anders voorspeld. Gisteren hoorde ik Thor nog hameren op de wolken boven Vilalba. Vandaag was het stil. Er kwamen in de namiddag zelfs enkele vegen blauw piepen. 

Joel de Amerikaan uit Washington moet de strijd even staken. Shin Splint strooit roet in z'n Camino. Scheenbeenontsteking met andere woorden tgv overbelasting van de spieren van het onderbeen. Pech, hij hoopt met enkele dagen rust het tij te kunnen keren.

Het werd een rustige wandeldag. De omgeving valt zo een beetje te vergelijken met deze die je in Waals Brabant tegenkomt. Hoogten varierend tussen 360 en 450 meter. Af en toe een venijnig klimmetje maar daar bleef het doorgaans bij. 

Vandaag liep ik met Patrick tot in Baamonde. Daar splitsten onze wegen. Reuzelol gehad. Hij doet me constant denken aan Fernandel in zijn rol van Don Camillo. Humor, lachen, zwanzen en het leven niet al te ernstig nemen. De ideale mix voor een gelukkig bestaan. Hij draagt een codicil op zijn lijf waarin hij bij een ongeval of ziekte afziet van elke medische handeling die hem als 'une legume' zouden laten verder leven. Zijn schoonzoon is gendarme en zo ze zijn codicil niet respecteren is zijn schoonzoon bereid om hem hierin een handje toe te steken. Patrick voegde er aan toe dat hij de kogel en het geweer eerst goed moet ontsmetten. Hij vindt het maar niks om met hepatitis in een kist te liggen. Veel gelachen dus met die man. Het kleurt je dag ! Op een bepaald moment werd ik achternagezeten door een hondeke. Niks kwaads in de zin, het was nog een jong beestje. Attention Jan ! C'est un berger Allemand Bonzaï ! Ja, de mimiek bij die uitspraak legt je dubbel. 

Ook Patrick heeft gediend bij de Franse marine. Gestationeerd in de Martinique heeft hij mooie herinneringen aan zijn dienst. 

Onderweg op een kerkhof kwam ik 3 dames tegen, moeder en 2 jonge dochters. Ze spraken Nederlands uit het land van Sarie Marijs ! Ja, je moet je oren goed spitsen om het te verstaan. Patrick viel achterover dat ze daar in Zuid Afrika Nederlands praten. Bij enige geschiedkundige duiding trok hij een parallel met Quebec in Canada. Ook daar spreken ze Frans zoals ze het 300 jaar geleden in Frankrijk praattten. Fotoke natuurlijk van deze 3 dames, ze kwamen uit Bloemfontein. Wat een internationale mix op zo een camino is me dat ! Ook Marguerita ui Washington DC kwam haar boccadilla consumeren aan onze tafel bij de middaglunch. Ook weer het fotootje. Wat een verrijking weeral. Okee, je ziet die mensen waarschijnlijk nooit of nooit meer terug maar toch, ze laten sporen na in je bestaan.

Ik heb er goed aan gedaan om mijn volgende overnachtingen al vast te leggen. Ik haat het maar je kan niet anders. In O'Pedrouza en Arzua moest ik nog boeken. Oh ja kamers tussen 50 en 120€ vind je wel. De rest completo. Ik heb m'n 2 kamergenotes, allebei heten ze Sylvia, ingeschakeld om in O'Pedrouza iets te verschalken. Een 3de kamergenote heet Avia, praat Hebreeuws en wat Engels, daar maakte ik daarstraks kennis mee. Ook weeral geen watje zoals Tamar was en die ik leerde kennen in het begin van de tocht. 

Morgen slaap ik bij de paters in het klooster. 25km wandeling daar naartoe. Nu begint het toch echt te korten hoor! 

Tot morgen dan maar weer. Dan vertel ik over het lekkere alberguediner aan tafel met Stan & Sue uit Alaska, Avia uit Tel Aviv, Danni, José en Pablo uit Valencia. 

Et 31 Abadin - Vilalba

De etappe van vandaag vormde een mooi tegengewicht voor deze van gisteren. Bijna 21km en ze heeft me nauwelijks zweet gekost. Geen hellingen omzeggens, veel onverhard en voornamelijk langs bospaden. Met zulke trajectjes loop ik tot in China, m'n 2 wijsvingers in de neus.

Om 8u30 klonk het vertreksein. Na m'n zelfgeprepareerd ontbijt bestaande uit chokoladecakeskes en een tas koffie, de leche werd verschaft door Alberto, was ik de plein over richting Vilalba.

Het landschap is meer vlak nu. De indrukwekkende panoramas werden geruild voor oerbossen. Grillig gevormde bomen en ook woudreuzen waren het decor waarin menig kabbelend beekje zich een weg baande. De paden liepen er dwars door. Met een beetje verbeelding zat je in Jurassic Park.  

Nog steeds droog weer, ik heb werkelijk veel geluk gehad. Op hier en daar een miezerbuitje na tel ik hoop en al 2 dagen waar er wat regen diende getrotseerd te worden. Carol, de zendelinge zou het me kwalijk nemen moest ik de weergod Thor hiervoor aansprakelijk stellen en een bedankje gunnen. Toch doe ik het ! 😉

Zojuist m'n planning even bijgesteld. Voor morgen loop ik naar A Pobra de Parga. Dinsdag wordt het Sobrado dos Monxes. Woensdag bots ik op de Camino Frances en overnacht ik in Arzua, donderdag in O'Pedrouzo en vrijdag de finale tot in SdC. Daar overnacht ik vrij -, zat- en zondag in het Seminar Menor. Maandag 17 okt heb ik mijne vlieger naar huis. Ik vlieg met Vueling. Ik kon zaterdagmorgen met Ryanair al voor 35€ naar huis keren maar dan heb ik niets aan m'n finale in Santiago. Bovendien weiger ik principieel om met deze lowcost maatschappij te vliegen. Ze moeten eerst hun werknemers deftig vergoeden en hun bedrijfsethiek grondig bijschaven. 

Vanmorgen viel ik bijna in affronten. Bij het verlaten van de herberg werd ik in het Nederlands aangesproken door een man die samen met een dame pelgrimeerde. Een korte kennismaking volgde, ze kwamen uit Amsterdam. Hij een forse man, zij vinnig maar eerder een klein gedrongen figuurtje. Een uurke later kwam ik hen onderweg terug tegen. De dame bleef achterop en stapte vrij traag.  Ik was er echt van overtuigd dat die man met zijn moeder pelgrimmeerde. Ze waren in mei vertrokken in Amsterdam en kozen voor erg korte stukjes. Omdat de dame zover achterop bleef en ik veronderstelde dat ze inspanningen deed om bij te benen vroeg ik aan de man hoe oud mevrouw wel was. Ik wilde me gezien haar door mij vermoede leeftijd lovend uitspreken over haar prestatie. "Zo oud als ik, 59 !' was zijn antwoord. Jawadde, ze was nog 8 jaar jonger dan ik. Al een geluk dat ik het woord 'jouw moeder' niet in de mond heb genomen. Juist op tijd m'n tong kunnen inslikken. Komt dat tegen ! Buon Camino nog !

Alberto en Monika kwam ik onderweg nog tegen in een bar voor de koffie. Volgend jaar komen ze met hun camper naar België. Daar zijn ze nog nooit geweest. Voor alles geldt er een eerste keer !

Ik zit hier weeral in een prachtige herberg. M'n gebuur, een Zweed van meer dan 2 meter lang deelt ongetwijfeld m'n bescheiden mening. Naar z'n oordeel over de slaapstee vraag ik niet. Hij steekt immers met z'n voeten een stuk buiten de bedsponde uit. Sympathieke tiep trouwens.

Seffens even buiten wippen op zoek naar een pelgrimsmenuutje. Dat moet lukken, het zal me smaken denk ik.

Tot morgen dan maar weeral. 

Et 30 Vilanova de Lourenzà - Abadin

Dit werd weer een hele boterham. Alleszins éne die dik beboterd en goed voorzien is van toespijs. De hele pelgrimentourage zag met tegenzin op tegen de etappe van vandaag. Van Lourenzà naar Abadin over 26 of over 30km. 26 km betekende 1000 hoogtemeters, 30km ... op 't gemakske naar boven. Ik koos voor de 30. Die keuze diende gemaakt te worden in Mondoñedo. Onderweg naar Mondoñedo maakte ik kennis met Marguerita uit Washington DC. Van origine uit Colombia maar getogen in de States. Ongelooflijk hoe gemakkelijk je hier op een camino contacten legt. Toch een halfuurke samen opgetrokken en gekouterd over ons koloniaal verleden. Spanjaarden waren dieven zei ze. Dat kunnen ze van ons ook zeggen wanneer we de kaart van Belgisch Kongo trekken wist ik haar te vertellen. Haar interesse was gewekt. Tijdens haar bezoek aan Bruges ... Broesjes zeggen ze had ze daar geeneens notie van gekregen. Na een tijdje stapte ze voort. In Mondoñedo trof ik haar samen aan met de Zweedse Katrin op het terras. Katrin is een goedlachse dame, je zou nooit vermoeden dat ze een dokter is. Tof mens. Ik moest mee aanschuiven aan hun tafel voor een koffie. Ik haalde m'n kilo druiven boven om onder hen  te verdelen. Scoren met andere woorden. Zo werd ik ineens een kiloke lichter. 

Ik was dus zinnens om de langere route te nemen om die steile klims te vermijden, een mooi voornemen !!! Na saluut en we komen elkaar nog tegen gezegd te hebben tegen Katrin en Marguerita was ik weg. Ik dacht juist te lopen maar een oud moederke dat ik tegenkwam stak de armen ten hemel en ik maakte er op uit dat ik grandioos verkeerd liep. Ze pakte me bij de arm en volgen moest ik. Willen of niet. En zo belandde ik op de camino complementario waar iedereen zo een schrik van had. 3km korter maar verdomme dat was zwoegen. Steile stukken ... voetje per voetje naar boven. Maar de beloning was navenant ! Zo prachtig die dalen, die wolkflarden waar bergen zich in verschuilen, die betoverende vergezichten, peperkoeken huisjes in de diepte waarin de tijd al jarenlang stilstaat ... en groen in alle tinten. Een adembenemende pracht. 

Daar op dat terras in Mondoñedo, dat vergat ik nog te zeggen, werd ik aangesproken door zo een verwijfd salonnicht. Hij was met zijn vriendje gaan stappen, had wat doorgezakt en toen hij op de alberguekamer kwam hoorde hij me snurken waardoor hij de slaap niet kon vatten. Hij sprak me er meelijwekkend over aan . Zoiets doe je niet ! Blijf dan thuis of koop oordopjes. Ik herinner me het verhaal van de Ronny op z'n camino. Een Amerikaanse dame stond in de nacht op om een snurker tijdens z'n slaap tot de orde te roepen. Iemand uit de zaal voelde zich geroepen om haar een lesje te leren : Mevrouw, als U het zich kunt permitteren om duizenden dollars te spenderen om een vlucht naar Spanje te bekostigen dan zie ik niet in waarom je voor een spotgoedkope albergue kiest waar de kans groot is dat je je moet tevreden stellen met eventuele ongemakken. Volgens de Ronny had ze haar les geleerd. 

Ook in Mondoñedo hield de Patrick uit de Lot halt. Z'n bilspier had rust nodig. Hij zou later wel inpikken.

Op de albergue aangekomen trof ik Alberto en Monica aan.  In die krakkemikkige herberg van Ribedeo had hij zijn wasgoed toevertrouwd aan Fernando de exentrieke hospitalero. Zijn manchetten van zijn trui kwamen aan zijn ellebogen. Te heet gewassen. Alberto nam het nogal ludiek op. 

Zojuist gegeten zie. Bonen en Albondigas. Monica en Alberto boden me nog een carbonaraschotel aan. Erg lief, maar de bonen waren al zo vullend.  De dag zit er op. Joel, de Amerikaanse pelgrim uit Washington liep ik in het naar bed gaan tegen het lijf. Hij had een fles rode wijn bij en vroeg om samen glas te drinken op het terras. Met alle plezier. Nog een late hour talk over de magie van een camino met een wijntje en ik kan terugblikken op een mooi gevulde dag. Tot morgen. Ik denk dat het iets rustiger zal zijn. 

Et 29 Ribadeo - Villanova de Lourenzà.

Voor vandaag rekende ik af met 28km en 900 hoogtemeters. Het was okee zeiden m'n voeten, ik mag terugkomen. Vertrokken om 8u30, arriba om 16u30. Deze keer waren het niet zozeer de hoogtemeters maar wel de vliegen die  me koejoneerden en op het zweet afkwamen.  Windstil, dus het geplaag van die vliegen hield niet op. Het waren stalvliegen, die steken !

Carol keek uit naar een ander hostal in de stad. In die smerige stofkeet wilde ze niet blijven. Om 8u pikte een taxi Carol op en kort daarop vertrok ik een nieuwe etappe tegemoet. Alberto en Monica vertrokken eveneens. Bij wonder had niemand, mezelf incluis, last gehad van bedwantsen. Ook bij deze herberg maakte ik me de bedenking dat in België zulk een herberg nooit een vergunning tot uitbaten zou krijgen.

Zware kost maar dat geeft voldoening. Eerst moest ik nog 11km voortborduren op de vorige etappe tot in Gondan. Daarna 16k op deze naar Mondoñedo tot in Laurenza.

Met richting Laurenza te kiezen in Ribadeo ben in officieel in Galicië beland. De Asturische kruisen die ik onderweg veelvuldig tegenkwam zullen nu vervangen worden door de Galicische kruisen. Veel gezweet maar ook veel lol gehad. Patrick, een 70-jarige beer van een vent uit de Lot in Frankrijk heeft een uitgesproken gevoel voor sappige humor. Eerder had ik met hem al even gestapt toen hij op zoek was naar de herberg in Luarca. Vandaag liep ik hem tegen het lijf toen hij even uitrustte. 'Uit de weg !', riep hij me toe. Een zware tractor met een beerkar kwam er aangetufd. 'Ze zijn er met den eau de Cologne, laat hem door'. Verder lag ik meerdere keren bijna plat toen hij schuddebuikend van het lachen de stommiteiten van de Franse regeringsleden opsomde. Op het toppeke van de berg in Pequino trakteerde hij me op een pintje. Reuzegast, als ik hem verder nog tegenkom loop ik hem zeker niet uit de weg.

Daarjuist hier in de herbergkroeg een pisto con huevo en churetta met brood binnengespeeld. 10€ incl. een pintje. Daarna nog wat boodschappen gedaan, ik kan er weer even mee voort.

Vandaag bleef het droog en ik hoop dat zich dat morgen verderzet want opnieuw een 800 hoogtemeters waarvan er 500 in één adem naar boven. Dat wordt opnieuw zweten en puffen. En een vliegenmepper heb ik niet bij. En deze keer, morgen dus, zal ik gewassen en proper aan de start verschijnen. Vandaag heb ik het douchen overgeslagen. Ik zou er immers smeriger uitkomen dan dat ik er in zou geweest zijn. Dat zal dus ook wat schelen in het aantal vliegen. 

Tot morgen.