Et 12 Santullan - Laredo

Eloïsa, zo heette de hospitalera in Santullan. Ze mag wat mij betreft in de top 10 komen van de meest vriendelijke en behulpzame  hospitalera. Een kraaknette herberg, frisdrank ter beschikking en een ontbijt om U tegen te zeggen. Je moet het maar doen. Heinz, ik noem hem Heinz omdat het een Duits is en ik zijn naam niet ken, dook gisterennamiddag de herberg binnen. Die mens was vrij corpulent, op het obèse af, en torste een rugzak van 35kg. Rolf ontfermde zich over hem en raadde hem aan om zeker 20kg overboord te gooien. Rolf meende zelfs dat hij nog nooit ggewandeld heeft. Nu heb ik al Facebookpelgrims gezien, dit keer was het de beurt aan een kamikazepelgrim. Bovendien sleurde hij een toestel mee om zijn nachtelijke apneus te voorkomen. Hoe hij dat moet regelen in de herbergen is maar de vraag. Daar zal zeker op gefoeterd worden. Vandaag zou hij nog een dag extra blijven bij Eloïsa om even te recapituleren. Hopelijk is hij verstandig  en ziet hij in dat hij beter een andere vorm van pelgrimeren kiest. Erg gezond eten was er ook niet bij. Bij het ontbijt strooide hij puur zout op zijn confituur. Van eten gesproken, de pelgrimsmaaltijd van Rolf en Philippe, ook nen Duits, moet niet van al te bijstere kwaliteit geweest zijn. Vanmorgen klaagden ze allebei dat hun maag overhoop lag. 

Het was een ferme boterham vandaag. 32 bornes en ik denk toch wel een 600 hoogtemeters. Ik was om 7u40 vertrokken met de Rolf. Rolf is een architect en trekt elk jaar voor een maand op tocht. In Castro moest hij een nieuw snoertje vinden dus ik nam afscheid. We zouden elkaar wel terug ergens tegenkomen. 't Is er niet van gekomen. Wel heb ik Arne terug ontmoet. Die trok op met Gerhard, ook weeral nen Duits, en Jess een Engels meisje uit Londen. Haar bood ik m'n condoléances aan voor haar overleden Queen. Tijdens m'n picknick maakte ik kennis met Mandy en haar dochter Winter. Zij komen uit Ohio. Dit stel is wel ontzettend sympathiek. Moederlief staat vol tattoos van draken en monsters. 

Je voelt hier wel dat er voeten onder je lijf staan na zo een trip. En naar gewoonte zit het venijn in de staart. Al een hele tijd kon ik me sterk maken dat Laredo achter een uitdagende kustrots lag. Hopla na 25km naar 250m hoogte over keien en dan een kilometerke of 3 op de rotsrichel. Nee geen tapis plain maar  opnieuw van die keien. De afdaling was ook niet mals maar ik ben er geraakt. 

Ik zit in een klooster en betrap mezelf op gevloek. Het nonneke van dienst, in een wit habijt met een blauw-rood kruis erop doet de ontvangst. Ze spreekt alleen Spaans maar uit haar exposé over het reilen in de gemeenschap maak ik op dat ik naar de kerk moet gaan om 7u voor pelgrimswijding, om 9u nog eens voor de lauden.  Geen wifi, enkel een kamer met 3 bedden een badkamer en wc. Ik kan enkel naar buiten via 1 deur waarvan ik de sleutel heb gekregen. Alle andere deuren zijn op slot. Fotokes zal ik dan maar morgen doorsturen. Ik zal ze wel op Polar Steps plaatsen. Tot morgen, van heir een serieuze gust ! Er komt zelfs een ferry aan te pas. Tot morgen. Nu even hier uit dit gevang breken en de omgeving verkennen.  Kom Jan een beetje respect ! Je zit op een religieuze wei.

Et 11 Potugalete - Santullan

Op het gemakje kroop ik uit m'n bed deze morgen. Iedereen die al wakker rondliep begroette mekaar met een buenas dias. Onze madam uit Leiden liep iedereen straal voorbij. Wat een zuurpruim toch ! Koffieke, brood en weg. Een goeie 25 km naar Santallun.

Veel vlak, enkel op het einde een gestage klim naar 200m aan 10%. Dat viel best te doen. Het ging terug richting kust uit. Dit keer de Cantabrische kust en de Euskadi kust liet ik achter me. Met het mooie weer zag ik er naar uit om na al die bergen terug de zee te zien. Prachtig schouwspel. Ik trok met bottinnen en wandelstokken langs de vloedlijn. Een enig moment. De geur van de zee ! Diep snuiven, de jodium tot in het diepste van je longen trekken. Na het strand volgde er een wandeling op de kliffen tot bijna Castro Urdiales. Jongens, schoon dat dat hier is. Een zicht van zeker 50km breed over strand en kliffen. De Grote Kunstenares Moeder Aarde toverde schuimkopjes op de aanrollende golven wanneer ze braken op de rotsen. De hele Golf van Biskaje schitterde in het zonlicht. In de verte laģen grote tankers voor anker op de rede. Een rustig plaatje.

1974 zelfde tijdstip in de herfst. Matroos kok 'De Lossy' op de kustmijnenveger M928 stut met keggen zijn potten en pannen op het kombuis want er wordt storm verwacht in de golf van Biskaje. Alles wat loszit wordt verzegeld. Ik krijg opdracht om een boodschap te flashen naar de andere schepen van het flotielje. Ik snap het niet want het is in code. Daarna mag ik beschikken. De hel breekt los. Rollend en stampend houdt het schip koers. Een televisie dondert loodrecht naar beneden tegen het spant, zo hard rolt het schip over haar zij ....  Alweer bijna 50 jaar geleden, het kwam me terug voor de geest toen ik die tankers daar zo vredig voor de rede zag liggen. De Golf van Biskaje is gekend voor erg zware zeegang bij noodweer.

Het pad liep naar Castro Urdiales helemaal in de klif uitgekerfd. Zo mooi die panoramas, je moet het gezien hebben.

Eerlijk gezegd had ik geen tijd gemaakt om te eten,  ik bleef maar kijken

Rond 3 uur kwam ik aan un de herberg. Rolf een Zwitser met wie ik de laatste 5 km samenwandelde had eveneens op dezelfde herberg  zijn zinnen gezet. Goeie babbel mee gehad, ik denk dat ik hem nog wel eens tegen zal komen. 

Ondertussen heb ik al een pegrimsmenutje binnen. Ik kan gaan slapen. Een mooie herberg trouwens, ik heb het voor vandaag getroffen. 

Et 10 Bilbao - Portugalete

Voor vandaag werd het een makkie. 18km waarvan 15km plat en de rest licht golvend. Om 2u stapte ik al de albergue binnen. Voor ontbijt een croissantje met een Café Americano con leche. Daar kon ik even mee voort. Later zou ik hier of daar in een barretje nog wel een pinxtho versieren. In Bilbao waren er nog volop loop en fietswedstrijden aan de gang en dat veroorzaakte wat verwarring in de routekeuze. Hier en daar een versperring zodat ik moest omlopen. Toch moet ik ergens een brug ver voorbijgelopen zijn met tot gevolg dat ik op de rechteroever een weg moest zoeken. Ik was al te ver om nog terug te keren. Eigenaardig genoeg kwam ik na een kilometer of 6 terug de flechas ammarillo tegen, de gele pijlen die in de richting van SdC wijzen. Er moeten dus meerdere varianten bestaan want vooralsnog op zoek naar een brug had ik er geen meer tegengekomen. Oh ik had het rustig zeg ! De laatste 3km kreeg ik voortdurend ongevraagd advies hoe ik moest lopen. Een erg oude man dook zelfs tot 3 maal uit het niets op om me de weg te wijzen. Telkens hij me aansprak verdween hij weer om dan veel verder er ineens weer te staan. Raar alleszins. Op 2km van de meet kreeg ik compagnie van een oudere vrouw die me aansprak in het Spaans. Ik gebaarde van haar niet te verstaan maar ze week niet van me af en bleef maar doorratelen. Een paar 100 meter verder kwam een andere vrouw zich ook bemoeien met mijn reisweg. Ik maakte er uit op dat ik een heel andere richting uit moest. Het draaide bijna uit op ambras tussen de 2 dames. En maar tateren in het Spaans. Het hield niet op zelfs na ettelijke keren te kennen gegeven te hebben dat ik er geen jota van verstond. De laatst bijgekomen dame droop verontwaardigd af, de andere bleef me volgen. Op de duur dacht ik dat ze me tot in de herberg zou blijven volgen. Een straatje voor mijn bestemming keerde ze de hoek om. Gracias Señora ik waardeerde je goede inborst maar ik verstond niets van heel je Spaanse retoriek.

Het is hier een propere herberg. Een kamertje met 4 bedden dat ik deel met 3 dames. 2 van hen, moeder en dochter, komen uit Leiden. Al enkele malen deelde ik met hen de herberg. Ook in het Poshel Bilbao hostal lagen ze op  dezelfde slaapzaal. Met de dochter lukt het om tot een praatje te komen. De moeder daarentegen is erg afstandelijk en mijd alle contact. Tja ze zal er wellicht een reden voor hebben maar sympathiek vind ik het echter niet. Nu, ze doet maar, zich daarvoor verantwoorden hoeft ze nu ook helemaal niet ! En ik kan me natuurlijk vergissen.

Zojuist een wandelingetje gedaan tot aan het oude havenkwartier. Ook hier staat iedereen op straat aan de cervesserias te socializen. Een massa volk op de been, gedrum in de nauwe straatjes en een hoop oorverdovend straatlawaai. Over de Nervion rivier staat er een metershoge stalen constructie die een gondel van de ene naar de andere kant van de rivier loodst. Enkele autos kunnen er zelfs mee overzetten. Dat had ik nog nooit gezien ! Iets verder mondt deze Nervion uit in de Golf van Biskaje. Tot daar heb ik de rivier gevolgd en ben dan teruggekeerd naar de herberg. Fotootjes trekken is een leuk tijdverdrijf. Sebiet ga ik m'n eten klaarmaken zie ! Een wokschoteltje als entrada en daarna warm ik in de microgolf wat Argentijnse empanadas op. Ik hou het simpel vandaag. Alle dagen restaurant zou niet in lijn liggen met de pelgrimsmodus.

Morgen terug enige bultjes maar niet meer zoals in het begin. Ik zoek tot in Santullan te stappen. Voorzien was Castro Urdiales, een 6 km verder, maar ik vind het er nogal prijzig. Daarna moet ik dat mooiste strand van Cantabrië tegenkomen. Ik ben benieuwd ! 

 

Et 9b Bilbao

Even controleren op de stappenteller-app. 15km afgelegd vandaag, ik geloof er geen blaas van. Met enkel hier wat rond te kuieren brei ik geen 15 km bijeen. Dat appje is maar enkel te betrouwen in de Lage Landen volgens mij. Een opstap aan een trapje geldt voor 72cm op je actieradius. Maar goed, vandaag heb ik de luierik uitgehangen. Ik lag nog wat uit te slapen toen Juan me bij zijn ontwaken wakker maakte. Je ontmoet op een trip zoals deze veel mensen die een rugzakje met zich mee dragen. Niet letterlijk maar figuurlijk. De Juan sprak vloeiend Engels. Ik kon niet opmaken wat er juist mis was gegaan in zijn leven maar het moet iets ergs zijn geweest. Ik gokte op gescheiden van vrouw en kinderen . Ook hij had al een camino gelopen maar nu ging hij zijn tegenslagen wat tegenwind geven met een tocht door Zwart Afrika op de motor te ondernemen. Je komt wat kerels tegen weet je ? 3 keer vroeg ik aan een andere kamergenoot, volgens mij een Amerikaanse snuiter : Where do you come from?  Alhoewel niet meer zo jong en vrij veel gelijkenis met het uiterlijk van Popeye the Sailorman, was dit een erg energieke tiep maar hij vermeed telkens een antwoord. Goed mogelijk dat een internationaal opsporingsbericht hem achtervolgt. Goed, dit is dan misschien wat ver gezocht. Jacobus, vergeef me in dit geval deze zwarte redenatie.

Rond 11 uur gisterenavond zond Kasia me nog een berichtje met de boodschap dat ik beslist het strand "La Playa de la Salvage" moest aanlopen. Volgens haar, en zij niet alleen is dit het mooiste strand van de Cantabrische kust. Morgen, hooguit overmorgen tippel ik daar voorbij. Ik heb een blauw vlaggetje geplaatst op m'n GMap kaart. Toffe juffrouw, ze sliep nog toen ik  vertrok.  

Guggenheim museum heb ik enkel aan de buitenkant bezocht.  Er wordt daar kunst uit allerlei strekkingen tentoon gesteld. Best interessant voor kunstkenners maar kunst is voor mij iets dat niet iedereen kan scheppen. Misschien wat hooggegrepen en ook omdat ik er de ballen van versta maar ik kan evengoed Picassos schilderen. Het werk van een klompenmaker noem ik dan weer kunst. Zoiets kan ik niet. 

Daarna ging het de richting van het oude stadsgedeelte uit. Sophie had me een kaart van Bilbao bezorgd. Veel volk te zien en iedereen in een uitgelaten stemming. Ik bezocht het oude stadsgedeelte. Een heel mooie overdekte markthal. Er was een wedstrijd aan de gang in de genre van de sterkste mens ! Toen ik er aankwam betrof het een 200kg zware kanonsafuit te heffen op haar achterste met als steunpunt de dissel en daarmee een cirkel rond te lopen. Op 2 man na lukte het niet de cirkel rond te lopen. 1 man kon een kwart cirkel extra presteren maar toen kwam er een forsgebouwde neger mededingen. Sorry, aan die woke toestanden, daar doe ik bewust niet aan mee, maar goed een donkere medemens voor hen die er aanstoot aan nemen. Die gast liep 4 cirkels rond met dat gewicht. Het was dan ook een beer van een vent.  

Voor de rest wat sightseeing, een pintje tussendoor en ... het leven is best draaglijk. Voor morgen heb ik geboekt in Potugalete. Zo kan ik de grote etappe afleggen en vermijd ik het te laat komen in de albergue en dus ook het te laat te komen voor een bed. Sebiet ga ik tafelen met Sophie en Kai en nog een paar Duitsers. Sophie is een zot spook, ze komt uit Keulen. Mensen die met hun eigen gebreken en stommiteiten kunnen lachen hebben er bii mij 5 voor. Ik ga afzakken nu. Als er nog iets plezants gebeurt dan weet je het morgen. 

Awel, het etentje vond plaats in het oude stadsgedeelte. Die stad bruist. Het ongelooflijk mooie weer heeft hier natuurlijk debet aan. In de straten krioelt het van het volk. 11u 's avonds, jong en oud, geen onderscheid.

Het etentje was lekker, iberisch schweintje mit kartoffelen,  het gezelschap sympathiek, daar niet van, maar die Duitse taal ... wat ik beweer is niet mooi maar m'n maag begint er op den duur van om te draaien wanneer ik er naar moet luisteren. Geef mij maar dan de taal van Molière of  Vondel. Ik wenste het gezelschap nog een gezellige verderzetting van de avond en teende naar mijn bed. Lana opende voor mij de hoteldeur. Ze ging een sigaretje smoren buiten. Lana leerde ik vanochtend kennen. Ze komt zoals ik uit de koekestad en wandelde haar eerste stuk camino. Op google had ze opgezocht welk het mooiste stuk van alle pelgrimswegen in Spanje was. Google beweerde tussen Irun en Bilbao en haar keus was gemaakt. Volgende keer informeert ze haar beter. Geen idee van de moeilijlheidsgraad zoals ik trouwens heeft ze haar lelijk mispakt. Schluss, ik ga slapen.

Fotokes zijn voor later. Googĺe kan het niet redden. 

Dat is nu opgelost !

Et 9a Eskerika - Bilbao

Eureka, deze dag hebben we nu ook weer eens te meer overleefd. Ne zware weeral. In Orio, enkele dagen geleden, was ik ergens water gaan schooien. De dame die me hierin tegemoetkwam, een Zwitserse getrouwd met een Spanjool, verzekerde me dat vanaf Zarauz het plat zou worden. Ik zit nu in Bilbao en ik denk dat ze haar bewijslast haalt bij de autotoeristen. Nog altijd gaat het hier up en down, ik ben weer bijna 900 hoogtemeters rijker. 7 keer achtereen den Onze Lievevrouwentoren, de hoogste kathedraal van Europa, 123 meter boven de Schelde uittorenend, op en af. Ik ga proberen er over te zwijgen. Toch nog even dit : Het venijn zat in de staart. De aanloop naar Bilbao begon in Zumaia ... 300 meter naar omhoog non stop. En daarna steil naar beneden, een wandeloordeel dat ik persoonlijk iets hachelijker vind. Wanneer je jezelf spiegelt aan dat jonge geweld dat die hellingen al fluitend aanpakken bemerk je aan jezelf dat de tand des tijds ongenadig is voor je fysiek. No meecy ! Waarschijnlijk poetst die zichzelf met Oral  B pro expert. 

Vandaag ben ik opgetrokken met Claudie. Zij vliegt ook de bergen op maar moest bekennen dat ze op haar randonnees in het Alpen-hooggebergte hooguit 10 km uitstippelt. Deze etappes vielen haar ook zwaar. Later op de middag sloten Kai en Sophie aan. Morgen gaat ze hier in Bilbao het Guggenheimmuseum bezoeken. Ik weet nog niet of ik meega. Ik had geluk dat ik hier in het Poshtel Bilbao nog een dagje extra kon bijboeken. Ik zou in Portugalete op een zaterdag kunnen fluiten naar een overnachting. Dus blijf ik een dagje langer om eens goed uit te rusten. Morgen bezoek ik allicht wat hot spots in Bilbao, daarstraks ben ik al even naar het park geteend. Onderweg m'n avondeten versierd en aangesproken op een bankske in het park. Onvoorstelbaar hoe de Spaanse bevolking in drommen samentroept met hun kroost. Eén feestvierend mensenmassa. 

Kasia m'n onderbedgenote komt uit Granada. Ze vloog juist in vanuit Frankfurt waar ze werkt. Toffe en slimme meid, een uur lang heeft ze me uitgevraagd over de camino's. Later als ze meer tijd heeft zal dat er ook wel eens van komen. Ook zij was van mening dat een agenda hebben en pelgrimeren niet te verzoenen vallen. 

M'n ogen vallen dicht en ik heb geen stekskes (lucifers) om ze te stutten en open te houden. Ik ben duidelijk iets over m'n kunnen gegaan. Wat rust zal zeker goed doen.

Et 8 Olabe - Eskerika

Deze queeste werd heelhuids uitgelopen. Op een paar schrammen na van doornen van een paar wilde rozestruiken moeten er geen levensbedreigende toestanden gesignaleerd worden. Over Guernika zou de tocht me van Olabe richting Bilbao voeren. De tocht begint stilletjesaan vorm te krijgen. 

Gistetenavond in de herberg van Olabe was er een hele discussie nodig om m'n teveel gestorte geld ten gelde te maken. Het zat hem zo : Ik belde om een reservatie en het was in orde op voorwaarde dat ik geld zou overschrijven op hun rekening. De bankrekeningnummer lieten ze me weten per mail. No problem, ik schrijf over met instant pay en stuur de baas van 't spel een berichtje dat het betaald werd. 's Anderendaags om 9u stuurt die vent dat ik een bewijs van overschrijving moet voorleggen. Ik ben aan het stappen dus lees ik dit maar eerst bij aankomst. Ik zoek dit bewijs maar ik  druk op verkeerde knopjes en schrijf nogmaals het bedrag over. Het is goedgekomen maar ik vrees dat de albergue-uitbater niet met een gerust zou gaan slapen zijn. Wat een gedoe zeg !

Het werd weer een vergelijkbare dag met de vorige kwa traject. Nu opnieuw lange steile hellingen van meer dan 100 hoogtemeters aan één stuk. Ik bemerk daarentegen dat het me met de dag beter lukt om die hellingen op te klefferen. Soms denk ik zelfs dat ik plat loop en dan blijkt het toch zo een 10° omhoog te gaan. Niettemin zitten er stukķen bij die met hoofdletters beschreven dienen te worden. Het blijft en zwate tocht. Helemaal geen vergelijk mogelijk met het Pieterpad in NL.

Mooi weer, erg zwoel met 2x een zondvloed op traktatie. In Guernika en een kilometerke of 5 verder. Zonder veel erg, telkens zorgde Jaakske hierboven voor een geschikte schuilplaats. Ik heb het droog kunnen houden. 

Rond 4u kwam ik aan in de herberg. Een norse herbergier deed de ontvangst. Aan z'n manier van doen dacht ik dat ie z'n eigen kinderen had opgegeten. Wat later moest ik m'n mening herzien, hij viel best mee.

De avond zelf ben ik aan het kokkerellen geweest. Ratatouille met pasta. En een salade met feta en olijven. Fleske wijn erbij en de avond werd goed ingezet. Wandelen doe ik alleen maar ondertussen botert het goed met Kai, Sophie en Claudie. Ook vandaag heb ik kennis gemaakt met Arne, een Nederlander uit Rotterdam. Boeiende babbel gehad ... dat geeft een meerwaarde aan je beleving. De stereotiepe  vragen .... where are you from .. en de plotseling opgewekte interesse voor je heimat annex uitleg beginnen iets te bekend voor te komen. Ik was blij van met Arne even in het Nederlands te kunnen klappen. Ik moet het herhalen : ik word een knorpot.

Morgen naar Bilbao. 't Affeseert goe zeggen ze in het Pajottenland.

Foto lukt even niet hier maar hier is de Link

Et 7 Markina - Olabe

Hier in Olabe zijn we ook weeral geraakt. Dit keer eens zonder kleerscheuren. Eens die Amerikaanse rapper was stilgevallen verliep de avond vrij rustig. De nacht daarentegen, ik sliep in een klooster, was woeliger. Ergens in het klooster moet er een zware deur niet goed gesloten geweest zijn en met de opkomende wind vlamde die met een oorverdovende smak dicht. M'n bed daverde. Bovendien waren de couchettes gescheiden door hardboard panelen. De kerel naast me, een Fransman, evenwel door dat paneel gescheiden, herbeleefde in zijn dromen de guldensporenslag in 1302 en mepte met volle geweld op die scheidingswand. M'n bed schokte mee. Ik had de eer te delen in zijn strijdgeweld.

Vanmorgen een eenvoudig  desaunia en weg. Marijke, onze Gorkumse medepelgrimme had niet meer dan een half litertje water per dag nodig op haar camino zei ze. Ze zag me mijn camelbag en flessen vullen. " Nou, als ik tekort kom, kom ik wel even bij jou aankloppen" merkte ze op. Ze zou me opwachten aan een bankje voor de albergue om samen op te trekken.  Ze was echter repen snijden toen ik buitenkwam. Misschien had ze een ander slachtoffer-waterdrager gevonden. Nu, ik loop deze camino nog het liefst alleen. Enkel rekening valt er dan te houden met mijn eigen ritme. Klinkt misschien iets egoïstisch maar so be it. Misschien te wijten aan het ouder worden ?

Het was een etappe vergelijkbaar met de vorigen. Iets minder warm maar toch nog tegen de 30 °C aan. En weeral hoogten die flirtten met de 450m. Echter geen hellingen meer van 100 hoogtemeters aan één stuk. Vandaag stond er een verschrikkelijke wind op de hoogte. M'n stokken waaiden bijna weg.  Het stappen berg op en af ging echter al een stuk beter. Soms zie je pelgrims die als echte berggeiten de hellingen opsjezen. M'n kamergenote, ik moet haar naam nog vragen, woont in de Franse Alpen. Tja, die zijn zulke parcourtjes gewend. Vanessa, nog zo'n engeltje, uit Canada bezorgde me onderweg pilletjes voor m'n gezwollen poot. Het is al veel beter. Eens die alle kleuren van de regenboog heeft gehad wordt dit voorval ook weer geschiedenis.

In Munitibar stopte ik op een pleintje om te schoven. Kinderen van rond een jaar of 6-7 maakte er een rondedans. Wie zie ik daar met veel enthousiasme mee rondhuppelen : De Yoran en zijn dochter Tamar. Die vent beleeft de momenten van zijn leven. Hij draaide mee toertjes met die klein mannen.

Ondertussen heb ik geleerd om te reserveren. Verschillende Facebook groepjes trekken gezamenlijk op. Het lijkt een hype te zijn om met onbekenden te pelgrimeren. Beetje te vergelijken met blind daten. FB lijkt voor hen het gedroomde ronselmedia. Die rapper is de kapitein van zo 'n groepje Facebookpelgrims. 

Het is allemaal een beetje wennen. Met uitzondering van de begin- en eindetappe heb ik nooit gereserveerd. Nu kan je bijna niet anders meer. Voor vandaag, morgen en overmorgen in Bilbao heb ik moeten reserveren. Het is nu zo en ik vind het jammer dat het onvoorspelbare hierbij verleden tijd is geworden. Er werd hierbij veel aan caminocharme ingeboet. 

Ondertussen ken ik haar naam : Claudy. We zaten naast elkaar aan de pelgrimstafel. Toffe madam. Ze deed me een slaapplaats aan de hand in Bilbao. Voor morgen wordt het Eskerika Morga. Weer een kleintje, nog geen 20 paaltjes maar kwa intensiteit te vergelijken met 40 plat . Den Hugo en ook David een fietspelgrim die ik op m'n 1ste tocht mocht ontmoeten houden er voor me de moed in. Maar ook het thuisfront en de andere stapmaten laten zich niet onbetuigt. Plezant die support ! Morgen snijden we weer een nieuw stuk caminotaart aan ! Tot dan.