Et 29 Ribadeo - Villanova de Lourenzà.

Voor vandaag rekende ik af met 28km en 900 hoogtemeters. Het was okee zeiden m'n voeten, ik mag terugkomen. Vertrokken om 8u30, arriba om 16u30. Deze keer waren het niet zozeer de hoogtemeters maar wel de vliegen die  me koejoneerden en op het zweet afkwamen.  Windstil, dus het geplaag van die vliegen hield niet op. Het waren stalvliegen, die steken !

Carol keek uit naar een ander hostal in de stad. In die smerige stofkeet wilde ze niet blijven. Om 8u pikte een taxi Carol op en kort daarop vertrok ik een nieuwe etappe tegemoet. Alberto en Monica vertrokken eveneens. Bij wonder had niemand, mezelf incluis, last gehad van bedwantsen. Ook bij deze herberg maakte ik me de bedenking dat in België zulk een herberg nooit een vergunning tot uitbaten zou krijgen.

Zware kost maar dat geeft voldoening. Eerst moest ik nog 11km voortborduren op de vorige etappe tot in Gondan. Daarna 16k op deze naar Mondoñedo tot in Laurenza.

Met richting Laurenza te kiezen in Ribadeo ben in officieel in Galicië beland. De Asturische kruisen die ik onderweg veelvuldig tegenkwam zullen nu vervangen worden door de Galicische kruisen. Veel gezweet maar ook veel lol gehad. Patrick, een 70-jarige beer van een vent uit de Lot in Frankrijk heeft een uitgesproken gevoel voor sappige humor. Eerder had ik met hem al even gestapt toen hij op zoek was naar de herberg in Luarca. Vandaag liep ik hem tegen het lijf toen hij even uitrustte. 'Uit de weg !', riep hij me toe. Een zware tractor met een beerkar kwam er aangetufd. 'Ze zijn er met den eau de Cologne, laat hem door'. Verder lag ik meerdere keren bijna plat toen hij schuddebuikend van het lachen de stommiteiten van de Franse regeringsleden opsomde. Op het toppeke van de berg in Pequino trakteerde hij me op een pintje. Reuzegast, als ik hem verder nog tegenkom loop ik hem zeker niet uit de weg.

Daarjuist hier in de herbergkroeg een pisto con huevo en churetta met brood binnengespeeld. 10€ incl. een pintje. Daarna nog wat boodschappen gedaan, ik kan er weer even mee voort.

Vandaag bleef het droog en ik hoop dat zich dat morgen verderzet want opnieuw een 800 hoogtemeters waarvan er 500 in één adem naar boven. Dat wordt opnieuw zweten en puffen. En een vliegenmepper heb ik niet bij. En deze keer, morgen dus, zal ik gewassen en proper aan de start verschijnen. Vandaag heb ik het douchen overgeslagen. Ik zou er immers smeriger uitkomen dan dat ik er in zou geweest zijn. Dat zal dus ook wat schelen in het aantal vliegen. 

Tot morgen. 

Et 28 Navia - Ribadeo

Deze etappe zit er ondertussen ook weeral op. 37km, de max tot hiertoe maar gelukkig zonder ellenlange  hellingen en tegen alle verwachtingen in bleef het droog. Bijkomend voordeel was dat de wind in de rug zat. M'n poncho getuigd als de genua op een zeiljacht duwde me voelbaar vooruit.  Met meerdere klauterpartijtjes had ik bijlange niet om 18u30 aangekomen op de herberg. Deze keer zit ik in een echt kruipkot. Vergeleken met de herberg in Navia is dit hier een borstelkot. En dit voor een zelfde prijs. Het bed heb ik al  aan alle kanten 20cm van de muur geschoven. Of het iets gaat helpen tegen verscholen ongedierte weet ik niet. Hopen maar.

Vandaag zou Carol een laatste dag meestappen tot in Ribadeo. Afspraak was dat ze telkens vooruit zou lopen en in La Caridad en Tapia me zou opwachten voor een kommeke koffie. Nog geen 5 km verder had ik haar ingehaald en zo zijn we dan maar bijeengebleven tot aan de eindmeet. Dit was uiteindelijk war ze betrachtte. Heel haar levensverhaal moest ik aanhoren en eerlijk gezegd was ik onder de indruk van haar geleden miserie. Jarenlange doffe ellende. Het is in zulke situaties dat mensen kwetsbaar zijn voor heilsprofeten. Niet dat dit hier het geval zou zijn maar de mogelijkheid bestaat. In alle geval heeft ze geluk en steun gevonden in haar geloof. Het is haar gegund. Morgen blijft ze enkele dagen in Ribadeo. Opnieuw een afscheid dat nakend is. Zo zit het leven nu eenmaal ineen. Even vasthouden om daarna definitief los te laten.

Stap voor stap komen we dichter. Je voeten bewegen zich in een monotoon ritme, het getik van de wandelstokken chanten de mantra's ter begeleiding. Een soort roes verbreedt je waarnemingsveld, je smelt weg in je omgeving. Eén met de natuur om je heen. Een unieke ervaring die verslavend werkt. Gelukkig is deze niet levensverwoestend en zelfs gezond te noemen. 

Vandaag weeral prachtige beelden van op de rotsen beukende golven gezien. Een schouwspel van ongekende ruige schoonheid. Metershoog dansen de schuimkoppen omhoog in de woeste branding. Het geluid van aanrollende golven doet heel je lijf trillen. Jongenslief wat een schouwspel. Wat is de mens toch maar een nietig schepseltje. Je wordt er stil van. Ik alleszins toch. Uren zou ik kunnen kijken maar er moesten nog vele paaltjes sneuvelen om de bijna 40km rond te krijgen. 

Morgen 27k naar Lourenza. De hoge kleppers komen er terug aan. Morgen gaat het al staccato tot boven de 400m. We zijn nog altijd goed in de running. Tot morgen. 

Et 27 Luarca - Navia

Mooie dag weeral. Prachtig weer met een aangename temperatuur, een kort stukje van 20 paaltjes en de weg voor mij alleen. Het is al zover gekomen dat ik zelfs het verschil niet meer zie tussen bergop en bergaf. En opnieuw die overweldigende vergezichten maakten deel uit van het decor.

Carol had zichzelf buitengesloten in het hotel terwijl haar wandelstokken nog achtergebleven waren. 2 uur moest ze wachten vooraleer ze binnen kon. De hospitalera weigerde af te komen om de deur te openen. Eerst enkele kilometers voor Navia stak ze me voorbij. Ondertussen had ik al kennisgemaakt met Katrin uit Stockholm in Zweden, ze trakteerde me onderweg op een koffie. Ook maakte ik kennis met Nicky uit Christchurch Nieuw Zeeland. Haar zou ik later terug tegenkomen in een restaurant. Niet dat ze er kwam eten, in het voorbijwandelen zag ze me zitten en kwam binnen. Ze had een speciale boodschap voor me. Sebiet vertel ik meer. 

Elke dag beleef je wel iets dat je zal bijblijven. Zo is er een 4-koppig Frans gezelschap dat ook pelgrimeert. 3 te voet en een kranige 76- er met een mountainbike. Zijn rol  als verkenner van het pad is cruciaal voor de vorderingen van de andere 3. Ik kom hem gedurig tegen. Ik denk dat hij, alle km's die hij afpeddelt bijeengeteld, de weg wel 4 of 5 keer zal afgelegd hebben. 

De herberg hier in Navia is pico bello. Een geweldige hospitalero die je voor 100% wil bijstaan. Er zijn er andere. Hier in de albergue kwam ik ook Detlev weer tegen. Detlev is een Duitser. Sympathieke knul die me onveranderd doet denken aan mister Fawlty - John Cleese. Van uiterlijk en humor twee druppels water. Toen ik hier toekwam was hij een conversatie aangegaan met zijn blaren. Z'n voeten zaten vol pleisters. En lachen dat hij deed. 

Met Carol ben ik in een restaurantje gaan eten. Ik bestelde een eierschotel met babypalingkjes. Geen echte maar nagemaakte uit surimi. Lekker maar zout. Een koppel dikke pinten gaven hierbij wat tegengewicht. Het onderwerp van gesprek aan tafel kan je raden. Opnieuw gaf de Bijbel hier de oplossing voor alle kwalen die de mensheid teisteren. Het was onmogelijk om door haar betoog te breken. Wat ik trouwens na het aanvoeren van rationele elementen ook niet betrachtte. Discussie hieromtrent voeren is het laatste waaraan ik zou denken. Met ons te scheppen naar Zijn eigen beeld en gelijkenis maar met een eigen wil koos Hij voor de gemakkelijkheidsoplossing zo voerde ik aan. Zo kan Hij nooit verantwoordelijk gesteld worden voor calamiteiten. Ook hierop had vers zus en zoveel in de Bijbel een pasklaar antwoord. Soit, het is een lieve dame en het verheugt me om eens kennis gemaakt te hebben met iemand wiens Godsbegrip haaks op het mijne staat. Toch alle respect hiervoor. 

In dat restaurant dook Nicky uit Nieuw Zeeland op aan m'n tafel. Eerder in de dag tijdens het stappen zette ik me even op een bank om te schoven. Nicky had daar  eerder al plaats genomen. Het kwam tot een babbeltje. Ze kon geen beweegreden vinden waarom ze een camino liep. Toen ze mij naar mijn motief vroeg zei ik dat m'n motief op m'n eerste camino 'dankbaarheid' was. Dankbaar omdat ik zulke prachtige kinderen en echtgenote heb. Dankbaar omdat we gespaard zijn gebleven van miserie en ongelukken. Dat is een mooie insteek zo oordeelde ze. Soit, iets later vertrok ze. Buon Camino Nicky.

En dan deze avond in het restaurant verscheen ze ineens aan mijn tafel. "You made my day, Jan. I especially come to thank you. You gave me the words I were searching for. Your words kept on twisting my mind since I left you on that bench. That's the reason why I walk. I just couldn't find the words. Thank you so much ". Jawadde zeg ! Van een compliment gesproken. 

Morgen een reuzebrok naar Ribadeo. Ik hoop dat dat goedkomt. Bovendien staat er regen op het menu. We redden het wel. Ik zoek vroeg te starten. Que sera sera !!! 

Fotokes op Polar Steps. Later vul ik dat hier wel aan. 

Et 26 Santa Marina - Luarca

Om 8 uur werd het ontbijt opgediend, een half uur later was ik de pist in. Het is verdorie nog donker hier in Spanje. Een uur naijlend op Greenwich. Rood knipperlichtje op de rugzak en stappen maar. Theoretisch 25 km, in realiteit bijna 29. Om 16u30 checkte ik in bij een norse hospitalera. Ik had geboekt maar ze vond m'n naam niet. Als ik maar een bed heb. 

De eerste 10 km van deze etappe waren de moeite, op en af à volonté. Daarna, na een steile klim naar 135 meter over keien en door de modder van wassende bergbeekjes, ging het geleidelijk naar beneden. Toch ben ik weeral getuige mogen zijn van  prachtige  vergezichten. Jammer, niet alle getrokken foto's werden opgeslagen. 

Tot 3km voor de eindmeet kon ik alleen stappen tot ik plotseling achter me een jubelende Carol bemerkte. I'm so happy to see you Jan ! Ze herinnerde me eraan dat ze haar papieren vlinders nog moest ophangen op een mooi plekje in de natuur. Ook vandaag had ze weer een gans arsenaal aan keien bijeengeraapt. Deze keer moest ze me missen en diende ze haar collectie zelf in de zijzakjes van haar backpack te steken. Ze wilde bij aankomst in Luarca samen met me iets gaan eten maar ik hield de boot af. Ondanks de luxueuze omkadering kwa slaapgelegenheid in Santa Marina heb ik niet goed geslapen deze nacht. Ik wilde wat rust inhalen. Meerdere pelgrims hadden dit voor. Even naar de supermarkt voor een lasagna en ik had weeral gegeten. 

Hier in Luarca tref ik weer een heel andere lading pelgrims aan. De hele cast van in het begin is er niet meer. En het strafste is dat ik overdag maar een 10-tal getrouwen kan spotten. Morgen 20km nazr Naves. Overmorgen > 30 naar Ribadeo. Nog 230 km. M'n ogen vallen dicht, ik ben erg moe nu. Buenos noches. 

Et 25 Muros de Nalòs - San Marina

Dit was een zware vandaag. Beetje onderschat. Normaal was het trackje 17km lang en 3 rode sterren. Mijn euro had moeten vallen maar neen.  Dat vond ik dus iets te weinig en breide er nog 10 bij aan. Resultaat : Met een omweg langs het strand werden het er bijna 30 met ik ben bijna zeker bijna 2000 hoogtemeters. Het zal niet veel gescheeld hebben. De laatste 5km zouden weer naar een top leiden over hobbelige paden vol keien ... ik verkoos langs de baan te lopen. Weinig verkeer trouwens maar het belangrijkste is : Ken uw grenzen. Ook vandaag had ik compagnie van Carol uit Vancouver. Een lieve dame doordrenkt van het Godsgegeven en de bijbel. Ze zette tijdens het wandelen een psalm op voor m'n kinderen en kleinkinderen. Dat waardeer ik wel gezien haar Christelijke visie maar ik bedankte voor een volgende lofzang op de Schepper. Amen. Kritiek geven doe ik niet want dat is makkelijk. Kritisch denken daarentegen is een stuk moeilijker. Het religieuze thema werd dan ook opgeborgen. Ik laat deze dame volledig in haar waarde. Wij als Europeanen zijn minder dweepziek met religie. Trouwens in iedere religie liggen de kiemen klaar voor gewelddadig extremisme. Neen dus voor mij. Pluralisme is meer aan mij besteed. Carol heeft een leuke hobby. Ze verzamelt keitjes. Die stop ik dan voor haar in haar rugzak. Elke dag zit daar toch voor zo een 2kg aan Spaanse bodem in haar tas. Die stuurt ze dan op naar Canada met de post. Ieder zijn plezier dus.

Spanjaarden nemen graag een loopje met de werkelijkheid. In Soto de Luiña was er een verwijzing naar een koffiebar. 200m ! Waarom niet, een cafécon leche dat zou smaken. Het kostte me meer dan een km omweg. Het zicht was dan weer fabuleus aan deze kust. Ook de weg ernaar toe sprak tot de verbeelding. Een mooi kluppelpad met ballustrade leidde ernaar toe. Een dappere zwemmer trotseerde de branding iets verderop en nam er een verfrissende deuk. 

In San Marina ben ik met m'n gat in de boter gevallen. 25 € voor een ontbijt, avondmaal met een fleske wijn, gebakken merluso, frietjes, erwtensoep en als nagerecht ingelegde stoofpeertjes. Een kamer voor mij alleen, dit viel me na deze zware tocht in de schoot. War een verschil met een Albergue. Niks is daar mis mee maar even wat comfort is mooi meegenomen.

Nog geen 300 paaltjes vallen ee nog te gaan, en dit nu ik het pas begin gewoon te worden. Morgen Luarca. Nog eerst 10 km te vereffen na m'n lompiteit tot in Cavadedo en dan nog een stuk of 17 naar Luarca. Het zal wel weeral naar de 30 draaien. 

Ik kruip erin. Tot morgen. Bij L&W. 

Fotokes nog even op Polar Steps. Ik ben vergeten het wifi wachtwoord in te stellen. Alaaf !

Et 24 Avilès - Muros de Nalòn.

Deze dag is ook goed verlopen. 7u30 vertrokken in Avilès, 16u in Muros deNalòn. Op het gemakje gelopen. Het is raar, de herberg was kwasi vol in Avilès en toch zie ik bijna geen pelgrims onderweg. Ik denk dat er velen stukjes met het openbaar vervoer afleggen. Zo ontmoette ik vandaag in de herberg Julia met de beestenbeten terug. Gisteren reisde ze nog vanuit Gijòn naar Oviedo, vandaag zit ze hier in Avilès, 60 km van Oviedo. 

Soms enkele pittige klimpartijtjes maar al bij al verliepen de 26 paaltjes vrij gemoedelijk. Opnieuw een kennismaking rijker ... Carol uit British Columbia, Canada. Erg godsvruchtig, ze gaat voor mij bidden dat ik me tot God wend. Lief van haar. Ik ben wel een tikkeltje jaloers op hun geloof. Het bezorgt hen een zekere gemoedsrust die ik moet missen omdat ik er niet zo in geloof. Alleszins toch niet in een 'goede' God. 

Niettegenstaande mijn scepsis,  een erg fijne dame. Ze diende 10 jaar op de Mercyships, hospitaalschepen,  in West Afrika. In alle Westafrikaanse havens bleef het schip 10 maanden aan de kade liggen om operaties bij de noodlijdende bevolking uit te voeren. Na haar camino zal ze opnieuw zendelingenwerk doen maar niet meer op de schepen. Alle respect voor deze dame maar bekeerd worden hoeft niet meer voor me. Toch heb ik me geëngageerd om tot in Luarca met haar het Grote Enygma te ontrafelen. 

Samen met haar zocht ik een restaurantje op in het dorp. Afspraak in het restaurant voor haar logies. Helaas, zondag cucina cerrado. Problemen met haar wasmachine maakte het niet makkelijker om nog tijdig iets te kunnen vinden. Ik probeerde mee en oplossing te vinden voor dit euvel. Helaas, geen succes. Een croissant, een tomaatje en een pintje kon ik samen met haar nog verschalken op het dorpsplein. Enya was daar ook. Dat meisje zat in de war met haar identiteit. InTasmanië is men helemaal niet zo vrijdenkend kwa genderissues zoals bij ons in Europa. Carol, wierp zich op als 'caminamother' voor haar. Enya bevestigde haar rol. Fijn dat dit meisje hier met haar een houvast vindt. Ik deed Carol nog een liedje kado van Neil diamond ... : It was nothing but a heartache ... volledig in lijn met m'n spirituele spreidstand van deze avond. Een geslaagde dag kan ik dit noemen. 

Morgen naar San Marina. Komt slim. Nog goed weer. Ik ga er voor. Hasta mañana.

Et 23 Gijòn - Avalès

Gisterenavond, nog voor het slapen gaan, werd ik zijlings door Julia in de keuken geroepen. Ze trakteerde me op een blikje bier. Ze was in gesprek met Benito, de Italiaan wiens naam ik niet wist. Benito, misschien wel een telg uit het geslacht van de Duce want hij leek er sprekend gelijkend op. Gemillimeterde haardos, bonkige gestalte en een norse gelaatsuitdrukking maar hoogstwaarschijnlijk ook met een peperkoeken hart. Julia vertelde voor de zoveelste keer haar relaas met de bedwantsen. Ze liet de boebeltjes zien op haar armen en wilde ook deze op haar boezem aan Benito tonen. Deze sloeg zedig de handen voor de ogen om niet in een aanstootgevende situatie terecht te komen. Maar ook hij had last van jeuk. Hij had zelfs een hystaminezalf aangeschaft in de veronderstelling dat het 'mosquitos' de daders waren. Nee dus. Julia kin hem overhalen om al zijn kleren en slaapzak in de wasmachine te stoppen. Om 11u 's avonds zat hij in zijn blote met een handdoek rond zijn middel in de keuken, wachtend op zijn wasgoed. Je moet maar pech hebben zeg ik. Hopelijk blijf ik ervan gespaard. 

Om 8u werd ik wakker. Vrij laat maar het was een kort stukje. 26km en niet te hevig kwa hoogtemeters. Prachtig stapweer, 21°C en een strakblauwe hemel. Van builen, breuken en schrammen ben ik gespaard gebleven. Dus dat zat snor. Verder heb ik helemaal alleen kunnen stappen met enkel het gezelschap van fladderende vlinders, schichtige hagedisjes en af en toe een keffer die achter je aan zit en je wil verscheuren. Over het algemeen zijn grote honden vrij relax bij het passeren. Het zijn de kleinere exemplaren die brutaal achter je aan blijven zitten. Een wandelstok is daarvoor het ideale afschrikmiddel. Een dazer vind ik maar niks om hen af te schrikken. Op 3 kwade honden getest : nr 1 trok er zich niets van aan, nr 2 werd nog kwader en enkel nr 3 droop af. Van honden gesproken ... het is zielig om zien hoeveel kettinghonden hier nog een erbarmelijk bestaan moeten lijden. In België is zoiets al jaren verboden. 

Het lijkt me vreemd dat, vergeleken met gelijkaardige afstanden thuis, de afstanden op een camino langer lijken. Het is alsof de tijd vervormt en je aan een afstand op de camino zoveel meer tijd besteedt. Onzin natuurlijk en ik heb vandaag geprobeerd daar een antwoord op te vinden.  Ik denk dat er op een camino zulk een veelvoud aan prikkels je brein bespelen ... geuren, beelden, geluiden ... dat het lijkt of dat je overal even halt houdt. Raar, maar het is nu zo dat na een tiental dagen al je zintuigen op scherp staan gesteld. Een unieke ervaring. Ik was ze uit het oog verloren. 

Vandaag nog even een videocall gehad met de kleinkinderen. Tof, hun nieuwste aanwinsten speelgoed, ze zaten met mama en mims (m'n echtgenote dus de oma) in het één of andere shoppingcenter. Ook raar ... op mijn vorige tochten was gemis van het thuisfront er wel maar echt niet uitgesproken. Nu er kleinkinderen zijn moet ik toegeven dat ik uitzie naar een weerzien. 

Morgen naar Muros de Nälòn. Ik treed nu in de voetsporen van onzen Hugo, de stapmaat. Die is nog maar een goeie maand terug van zijn camino. Hij liep de camino Olvidado. Een camino midden tussen en parallel aan de Norte en de Frances. In Gijòn pikte hij terug aan op de Norte.  Het eerste stuk op de Norte had hij al gelopen en zijn camino afgewerkt via de primitivo. Het gaat een beetje op en af zei hij ! Daar kan je een paard mee laten lachen. Ik spreek hem er nog wel eens over aan ! ☺👆☺.

Zo, boodschappen zijn gedaan. Heel m'n kleerkast in wasmachine en droogkast gestoken, uitgehaald, gestreken hm hm, en seffens leg ik me ter ruste in de albergue municipale. 56 bedden alstublieft, echte pelgrimstoestanden als je het me vraagt.

Tot morgen, we stappen nog wat verder.