On the road again !

- Jappie .... Waarom ga jij weg ?

- Dat is moeilijk uit te leggen ventje. Soms wil ik eens alleen zijn, je kan het nog niet begrijpen. Slaap nu maar. Morgen moet je naar school !

- Ik wil met jou meegaan, mag dat van jou ?

- Helaas kon het maar, maar je moet morgen naar school gaan. Dat zal niet lukken. De juf zal het niet fijn vinden dat je niet naar de les komt. En het is erg ver stappen weet je ?

- Ik heb toch al ver met jou gestapt. Ik kan dat toch ?

- Tuurlijk, maar nu is het wel heeeel erg ver. Zelfs over de bergen en in donkere bossen waar je verloren in kan lopen !

- Blijf je lang weg ? Ja ? Kom je maar eerst terug wanneer ik al in het 2de studiejaar zit ?

- Nee jongen, zo lang moet je nu ook niet wachten. Maar ik blijf wel een poosje weg. 

De vraagtekens tollen in een helse vaart door het bolleke van m'n kleinzoontje. In die kinderoogjes zie je vertwijfeling. Het gebrek aan besef van tijd en duur stemt het ventje een beetje verdrietig. Een muziekdoos op de achtergrond projecteert lichtstralen op het plafond ... 

- Kijk Jappie. Sterretjes ! 

- Slaap nu maar ventje. Als ik morgenvroeg vertrek kom ik nog eens over jouw bolleke en dat van je zusje ruisen. Slaapwel. 

Deze belofte werd verzilverd ! De vraagtekens uitgedund tegen de morgen. Hoop ik.

De grillen van de Nmbs inzake stiptheid der treinen hebben me serieus besmet met de nodige scepsis om met vertrouwen een 1000 km lange treinreis tegemoet te zien. Goed, er waren wat vertragingen in Brussel vanwege een koperdiefstal in Jette, het heeft gelukkig geen impact gehad op m'n reisschema. De Thalys vertrok stipt. Beetje onwennig was ik wel om vanuit Paris Nord naar de Gare Montparnasse te pendelen. Met maar een uurtje verplaatsingstijd op het ongekende Parijse Metronetwerk mag je geen vergissingen begaan. You can hear the wissels blow bij wat pech. Het viel best mee. Voor een Metroticketje kan je terecht in de restauratiewagen. Dat scheelt wachttijd aan de ticketautomaten  van de Thalys. In Montparnasse moest er een stukje gestapt worden waarna ik de TGV kon opzoeken. 4 uur bollen tot in Bayonne, het gaat snel vooruit met dat machien. De landschappen rijgen zich in snelvaart aaneen. Topsnelheid 273 km/ u alstublieft. De voetlift daarentegen,  gepakt en gezakt, hooguit 4km /u. Reken maar uit. Ik verschiet er nog steeds van dat ik het traject tussen Parijs en Dax ooit te poot heb bewandeld. Regelmatig doemde er toen in een flts zo een TGV op aan de einder. Ik heb compassie met m'n medepasagier op stoel 104. Die mens, een Fransman, is meer dan 2m lang, weinig plaats en zit met zijn benen opgetrokken tot bijna in zijne nek. Dit zijn de rare momenten dat ik nu eens niet jaloers ben op hun lichaamslengte.  

En aangezien ik aan het raampje zit,  ga ik nog wat verder sightseeing bedrijven. Veel klap heb ik toch niet van m'n opgestuikte buur. Eens in Bayonne brei ik hier nog een klein stukje aan. 

Zo, aangekomen in de Albergue. 8 beddekes en 3 madammen die na mij binnenduikelden. Ik ben geïnstalleerd. Morgen vul ik akkevietjes van deze avond aan als ze de moeite zijn om te vertellen. Dag 1 sluit ik hier voorlopig mee af. 

Mijn backpack staat klaar !

Wel het is zover. Ik sta klaar om te vertrekken. Een paar nieuwe bottinnen en wandelstokken waren de enigste zaken die ik me opnieuw diende aan te schaffen. Langs m'n oudste zus ben ik ook even langs geweest met de vraag of ik haar paternoster nog eens mocht meenemen. Als klein meisje bezorgde ze deze aan mijn vader zaliger toen hij in de oorlog van '40-'45  als krijgsgevangene naar Duitsland gedeporteerd werd. Het is voor mij een symbolisch kleinood dat ik op mijn eerste pelgrimstocht erg koesterde. 

Je zou denken dat, na al enkele pelgrimstochten achter de rug te hebben, men het vertrek in alle rust en met bedaardheid tegemoet ziet. Wel, dat was bij mij tot voor enkele dagen terug niet het geval. 'Waarmee ben je in Godsnaam weer mee begonnen ? En zou je niet beter thuisblijven ?', was de vraag die regelmatig opdook en het gemoed teisterde. Met de haalbaarheid in gedachten kwam deze vraag in stelling. De jaren tikken onbarmhartig weg en hier en daar merk je aan je fysiek en de opduikende kwaaltjes dat je de fontein der eeuwige jeugd moet voorbijgelopen zijn. Wie zich aan deze legendarische bron laaft zou voor altijd jong blijven. Een tripel is geen volwaardig alternatief zo blijkt want hier en daar begint er bij mij al eens iets te piepen of te kraken. Eens dit besef is doorgedrongen rest er enkel de hoop dat je op je tocht gespaard blijft van fysiek ongemak. Daar stond ik tot voor enkele jaren terug nog niet eens bij stil.   Ik zou in deze gedachtengang niet alleen staan. Ook onze Ronny herkende de situatie en worstelde met dit dilemma. Den Hugo ben ik daarover vergeten te polsen. Om die negatieve gedachten te verdrijven doet een goeie tripel dan weer wel uitstekend werk ! Nu is het terug relax, terwijl zittend op gloeiendhete kolen. 

Mijn rugzak is ondertussen al gemaakt, 16kg droog gewogen. Het streefdoel is 10 tot maximum 15% van je lichaamsgewicht aan draaglast te betrachten. Ik zit er 4 kg boven. Ook al liet ik me deze keer begeleiden door een backpacklist. Hoe je het ook keert en draait wanneer je die lijst volgt, steeds kom je op overgewicht uit. Tenzij je echt gebruik maakt van lichtgewicht  materiaal dan kan het lukken. Zijden ondergoed en ultralichte rugzakken bijvoorbeeld. Mijn Deuter alleen al weegt 3kg, droog gewogen. Hij kan wel tegen een stootje wat zeker een meerwaarde is. Die rugzak moet immers heel je hebben en houden transporteren.  Met de aankoop van die dure spullen maak je niet alleen je bagage wat lichter maar ook de portefeuille.  Het moet betaalbaar blijven en enige soberheid siert een pelgrimstocht. Less is more, is nog steeds de kernboodschap bij het opmaken van je rugzak. Overmorgen, de dag voor m'n vertrek, laad ik die nog eens volledig uit en zie wat ik nog eventueel kan thuislaten.  Ik hoop van het niet te vergeten om hem terug in te laden. Ik overweeg nog wel van nog een extra fleeceke mee te sleuren daar ik vrees dat het daar aan de Atlantische kust 's avonds nogal frisjes zal zijn.  

Nog 3 keer slapen en het is zover. Heel vroeg in de morgen, dochterlief brengt me naar de statie, vertrek ik in Brussel Zuid met de Thalys richting Paris Nord. Daar dien ik over te stappen op de metro die me naar de Gare de Montparnasse moet brengen om daar de TGV te nemen richting Zuiden.

Et après ... je ne m'enfuis pas... je vole, je vole. Comprenez-vous bien ! Je vole ! 

Tot het volgende bericht ! Bij leven en welzijn 😌😌😌.

Proloog

---

Op 7 september zoek ik naar Bayonne af te reizen en daar de startmeet van m'n 4de Camino op te zoeken. Deze keer heb ik gekozen voor de Camino del Norte. In een 40-tal dagen hoop ik, bij leven en welzijn uiteraard, dit avontuur af te kunnen ronden. Een avontuur ? Jawel, en opnieuw solo waarin ik veel aandacht wil spenderen aan zowel het spirituele als het mentale accent van een pelgrimstocht. De jaren tikken immers weg en nu, na 3 jaar afwachten, waag ik mijn kans. Laat me hopen dat er nog komen ! 

Onder de rubriek 'Pagina's' in de kolom hiernaast heb ik een kleine beschrijving over deze pelgrimsweg geplaatst. 

Nu geldt alleen nog het afwachten. 

Ik kijk er naar uit. Het zal een zware maar alleszins mooie tocht worden. Onze stapmaat Hugo is momenteel zijn laatste 100 km op de Norte aan het malen. Geweldig mooie foto's heeft hij reeds gedeeld op zijn blog (Hugo Peregrinus). Voor hem is het einde al in zicht. 

Met enkele fotootjes wil ik nu al een indruk geven van de schoonheid van deze Pelgrimsweg. (bron flickr)