Et 7 Markina - Olabe

Hier in Olabe zijn we ook weeral geraakt. Dit keer eens zonder kleerscheuren. Eens die Amerikaanse rapper was stilgevallen verliep de avond vrij rustig. De nacht daarentegen, ik sliep in een klooster, was woeliger. Ergens in het klooster moet er een zware deur niet goed gesloten geweest zijn en met de opkomende wind vlamde die met een oorverdovende smak dicht. M'n bed daverde. Bovendien waren de couchettes gescheiden door hardboard panelen. De kerel naast me, een Fransman, evenwel door dat paneel gescheiden, herbeleefde in zijn dromen de guldensporenslag in 1302 en mepte met volle geweld op die scheidingswand. M'n bed schokte mee. Ik had de eer te delen in zijn strijdgeweld.

Vanmorgen een eenvoudig  desaunia en weg. Marijke, onze Gorkumse medepelgrimme had niet meer dan een half litertje water per dag nodig op haar camino zei ze. Ze zag me mijn camelbag en flessen vullen. " Nou, als ik tekort kom, kom ik wel even bij jou aankloppen" merkte ze op. Ze zou me opwachten aan een bankje voor de albergue om samen op te trekken.  Ze was echter repen snijden toen ik buitenkwam. Misschien had ze een ander slachtoffer-waterdrager gevonden. Nu, ik loop deze camino nog het liefst alleen. Enkel rekening valt er dan te houden met mijn eigen ritme. Klinkt misschien iets egoïstisch maar so be it. Misschien te wijten aan het ouder worden ?

Het was een etappe vergelijkbaar met de vorigen. Iets minder warm maar toch nog tegen de 30 °C aan. En weeral hoogten die flirtten met de 450m. Echter geen hellingen meer van 100 hoogtemeters aan één stuk. Vandaag stond er een verschrikkelijke wind op de hoogte. M'n stokken waaiden bijna weg.  Het stappen berg op en af ging echter al een stuk beter. Soms zie je pelgrims die als echte berggeiten de hellingen opsjezen. M'n kamergenote, ik moet haar naam nog vragen, woont in de Franse Alpen. Tja, die zijn zulke parcourtjes gewend. Vanessa, nog zo'n engeltje, uit Canada bezorgde me onderweg pilletjes voor m'n gezwollen poot. Het is al veel beter. Eens die alle kleuren van de regenboog heeft gehad wordt dit voorval ook weer geschiedenis.

In Munitibar stopte ik op een pleintje om te schoven. Kinderen van rond een jaar of 6-7 maakte er een rondedans. Wie zie ik daar met veel enthousiasme mee rondhuppelen : De Yoran en zijn dochter Tamar. Die vent beleeft de momenten van zijn leven. Hij draaide mee toertjes met die klein mannen.

Ondertussen heb ik geleerd om te reserveren. Verschillende Facebook groepjes trekken gezamenlijk op. Het lijkt een hype te zijn om met onbekenden te pelgrimeren. Beetje te vergelijken met blind daten. FB lijkt voor hen het gedroomde ronselmedia. Die rapper is de kapitein van zo 'n groepje Facebookpelgrims. 

Het is allemaal een beetje wennen. Met uitzondering van de begin- en eindetappe heb ik nooit gereserveerd. Nu kan je bijna niet anders meer. Voor vandaag, morgen en overmorgen in Bilbao heb ik moeten reserveren. Het is nu zo en ik vind het jammer dat het onvoorspelbare hierbij verleden tijd is geworden. Er werd hierbij veel aan caminocharme ingeboet. 

Ondertussen ken ik haar naam : Claudy. We zaten naast elkaar aan de pelgrimstafel. Toffe madam. Ze deed me een slaapplaats aan de hand in Bilbao. Voor morgen wordt het Eskerika Morga. Weer een kleintje, nog geen 20 paaltjes maar kwa intensiteit te vergelijken met 40 plat . Den Hugo en ook David een fietspelgrim die ik op m'n 1ste tocht mocht ontmoeten houden er voor me de moed in. Maar ook het thuisfront en de andere stapmaten laten zich niet onbetuigt. Plezant die support ! Morgen snijden we weer een nieuw stuk caminotaart aan ! Tot dan.

Et 6 Deba - Markina

 Dit werd weer een dag om in te kaderen.

Gisterenavond aan de overkant van 'Het Stationneke van Deba', dit zijn de woorden van onzen Hugo, heb ik daar in het restaurantje een smakelijke varkenscarbonade binnengespeeld. Mijn tafelgenoten Yoran en Tamar konden dit niet matchen met hun Joodse spijswetten. Ik vroeg aan Tamar of ze een stukje wou proeven maar ze sloeg het beleefd af. Misschien omdat haar papa erbij was ? Aan tafel wordt er het één en ander verteld. Zo kwam ik te weten dat ze bij het Israëlisch leger had gediend. Het werd een boeiende avond. 

Vroeg eruit weeral. Om 7u30 stapte ik de keet daarbuiten. En het duurde niet lang vooraleer ik eraan werd herinnerd dat dit geen wandelingetjes zijn op de Keyserlei, voor de Nederlandse volgers de Kalverstraat. 

Al direct van zeeniveau naar 520m steil omhoog. Ik moet zeggen dat ik eraan begin te wennen en dat ik wijzer ben geworden hoe dit te overleven. Op 222m hoogte, omringd door een adembenemend panorama, kreeg ik een berichtje binnen van onze Ronny, onze stapmaat. Het plezierde me enorm. 

Naar Markina waren het 25 paaltjes. Opnieuw non stop berg op berg af. En heet weeral, vlot over de 30 °C. Rond 2u sprak ik m'n albondiga's aan, lekkel. Verder dacht ik met 3 liter water toe te komen. Niet dus met een kwalijk gevolg. M'n 3 liter waren wijlen met nog 7 of 8 km strijd te voeren tegen de hitte, de aankomende dorst en de opkomende vermoeidheid van de meer dan 1000 afgelapte hoogtemetertjes. 

Ik draag m'n cameratas op de borst en dat maakt dat ik niet zie waar ik m'n voeten zet. Ik passeerde juist een stel Duitse Frauleinen die even op hun kont uitrustten langs de weg. 20 meter verder sloeg ik op m'n teut.

Verdorie, er zit hier een rapper op een eukelele te jengelen. Ach 't is een sympathieke knul en doe je oren dicht wanneer je het niet graag hoort. 

Maar goed, daar lag ik. Ik geraakte niet los uit m'n rugzak en die meisjes kwamen me te hulp. Verdorie met nog maar 2km te gaan werd alles zwart voor m'n ogen, een verstuikte hand, ik dacht gebroken, en m'n bril zag ik de ravijn intuimelen. M'n water was op, dorst, beetje gehaast met laatste paaltjes, de cameratas en voilà het resultaat. Gestruikeld over 1 van die verdomde keien. Die meisjes boden me hun appel aan, ze deelden hun water en ik kreeg fruitrepen. Engeltjes bestaan nog. 

Mijn poot is nu nog wat gezwollen maar de pijn is veel milder. No pain no glory !

Voor morgen staat Guernika op het menu. Ik heb al eens gekeken. Jeugdherberg geen antwoord. Pelgrimsherberg temporarely closed. Zojuist een mailtje  naar een herberg  in Olabe gestuurd. De 25 paaltjes rit wordt zo met 6 of 7 stuks ingekort. 

Ik ga stoppen. Primo m'n herinnering gaat af op de I-pad om m'n was te halen en Secundo, die rapper, sorry maat, draait uw plaat eens om. 

Et 5 Orio - Deba

Zo, ik ben gerodeerd zou ik zeggen. Vanmorgen ben ik wakker geworden door het gestommel van de andere pelgrimd. Geen notie hebbend van tijd ben ik ook maar beginnen inpakken. Het was vroeg, ik dacht dat het iets na 7 was dat ik schuppes was. Het kwam van pas want op sommige punten  kwam ik amper aan 2km/u vooruit en ik wilde het stukje dat ik gisteren naliet te lopen inhalen.  Prachtige dag weeral maar warm. Zeg maar heet. In Zumaia wees de thermometer 32°C aan. Er stond boven op de bergen een forse wind maar die bracht geen verkoeling daar hij niet vanuit de oceaan kwam. 

Ik geef toe dat ik deze etappes schromelijk heb onderschat. Enkel aan de kustlijn van Zarauz was het vlak. Met een knap knuppelpad op het strand. Om er te komen moet je 535 treden dalen. Boven op de klif was er een camping. Ik zag compinggangers met hun boodschappen die trap opklauteren. Na een steile klim van 120 meter ging het dus met de trap naar beneden. Eventjes heb ik daarbij gevloekt.  

32 km op en af. Wat een calvarieweg zeg, dit ga ik lang onthouden. Hier in Deba was het kwik ondertussen gestegen naar 35°C. Voor de laatste 2km werd ik teruggefloten door een chauffeur. Ik moest, ook al wees ik af, met hem tot in Deba meerijden. Hij zei dat het levensgevaarlijk was om  in deze hitte zware inspanning te leveren. Hij was ex-pelgrim. Eerlijk gezegd was ik blij om die lift. Mijn pijp was weer uitgegaan. Om in de albergue te geraken moest ik eerst naar het Tourismekantoor gaan. Daar kreeg ik de code van de deur. Zo kon ik binnen en wees de hospitalera m'n bed. Ze wilde eerst m'n knie verzorgen want die ziet er lelijker uit dan het is. Na verzorging heb ik ze helemaal afgepleisterd.

Tamar en haar vader zijn hier ook binnengevallen. Haar vader vroeg me om mee te gaan zwemmen. Jammer daar had ik wel zin in maar ik heb geen zwembroek bij. Ook Marijke de 72-jarige Nederlandse duikelt hier binnen met 3 Fransen die ze me voorstelt. Een stel lawaaimakers zijn het. Ik word een oude knorpot. 

Ik hou het hierbij. Seffens een pelgrimsmenuke van 10 euro hier aan de overkant en een toerke in de stad. Een fris pintje zal er ook afkunnen denk ik.

Et 4 San Sebastian - Orio

M'n roommate in San Fermin Pension was een Noor. Nogal een stugge persoonlijkheid op het voor ons norse af. Blijkbaar is dit geen nieuws onder de zon. Juist het hoognodige krijg je te horen als je een vraag stelt. Het feit dat zijn bagage 3 dagen spoorloos was zal z'n humeur ook niet ten goede zijn gekomen. Vanmorgen sakkerde hij nog omdat hij door het verlies extra leeftocht moest aankopen en dit nu als extra gewicht moest meesleuren. Ik hield het voor bekeken daar en bolde het af om 8u30 en trok de deur toe en vertrok. Ik was de straat al uit en miste plotseling iets ! Lap, m'n stokken had ik in de inkomhal laten staan. Receptie nog gesloten, ik kon niet meer binnen. Wachten dus tot een pensiongast binnen of buiten moest. Na een halfuurke dook er iemand binnen en kon ik mijn stokken recupereren. Het werd dus vrij laat om nog de 28km tot in Getaria te halen. Bovendien was het traject er weer eentje dat je niet op hoge hakken moet uitproberen. Steile hellingen en afdalingen, keien en een moordend heet zonneke dat op je koker inhakt. 34 °C noteerde ik. 4 liter water heb ik verzet tot in Orio. Om 3 uur nam ik het besluit om voor de herberg San Martin in Orio te kiezen. Nette plek, mooie tuin, wasgelegenheid, niet ver van de bewoonde wereld, een lieve hospitalera, m'n keus was vlug gemaakt. Ik trof hier ook Ricardo en zijn Maria aan. Een hele uitleg volgde, tevergeefs, ik verstond er geen knijt van. Met Wally, de Amerikaan uit Utah, had ik al in Irun kennisgemaakt. Die zat hier al toen ik binnenkwam. Onderweg kwam ik hem enkele keren tegen. Ik rustte even uit aan een afvoerpijp die water uit de hogergelegen gebieden loosde. Geen idee of het drinkbaar was maar Wally wilde het toch maar riskeren. Gelukkig heb ik hem op andere gedachten kunnen brengen. 

Het was weer zware kost maar je krijgt waar voor je geld. Prachtige vergezichten  waar je ook je kop naar draait, het fascinerende blauw van de immense oceaan op de achtergrond, het palet aan geuren die je kan opsnuiven ... hars, kamperfoelie, jasmijn ... alles zo intens. Ik kies er deze camino voor om de contacten met andere pelgrims niet te sterk uit te bouwen. Ik heb nood aan een babbel en wat compagnie maar tegelijkertijd hou ik afstand op mijn wandeling. Ik kies voor de solotrip, een match om met anderen te stappen hoef ik niet. Maar misschien verander ik nog van gedacht. Ik sluit even af, ik zak af naar het dorp op zoek naar wat eten. 

Groot feest in Orio. Gisteren hebben ze in San Sebastian de roeiwedstrijd gewonnen. Heel het dorp vierde feest.

 

Ikzelf ben een pinxtoke gaan eten waarbij Tamar me aan haar tafeltje uitnodigde. Zij pelgrimeert met haar vader Yoran. Ze komen uit Israël. Ik schat haar begin 20, een beeld van een jonge vrouw. Sympathiek, smoort shag, houdt van pintje en heeft een ongelooflijke band met haar papa. Deze man is trouwens ook een erg sympathieke tiep. Jammer dat de conversatie zo moeilijk verloopt. Prachtige avond heb ik gehad. Ik begin het meer en meer naar m'n zin te krijgen. Morgen zie ik wel waar ik uitkom.

Et 3 Irun - San Sebastian

Het probleem om een bed te vinden werd opgelost dankzij m'n dochter. Ze kon nog een pensionnetje vinden in San Sebastian. 57 euro voor een bed in een kamertje met 3 stapelbedden. Geen ontbijt, geen wasplaats voor je kleren en voor wifi moet je in de inkomhal staan. Maar goed ik klaag niet over comfortgebrek maar wel om die exuberante prijzen. 

Sophie heeft ook een slaapplaats gevonden. Ze mag met haar minitentje op het terrein van een commune gaan staan. Vanmorgen heb ik haar nog een mooie camino toegewenst. Wellicht loop ik haar nog tegen het lijf. 

Vroeg weg dus voor die monsteretappe van Irun naar San Sebastian. Niet zozeer in paaltjes maar wel in hoogtemeters. Halverwege de top dacht ik er van af te zijn en triomferend stuurde ik een fotootje naar de stapmaten. Bleek dat ik amper halfweg was. Hoogmoed komt voor de val. En iets voor San Sebastian, later dan wel, ging ik onderuit. Gelukkig niet erg, enkel een geschaafde knie. Het was zwaar om tussen de reusachtige keien naar boven te klauteren. Met een zware rugzak  heb ik er niet te veel tegengekomen. Wel veel ultralopers die naar boven en beneden vlogen. 

In de afdaling kwam ik een Nederlands echtpaar uit Delft tegen. Die hadden hun 'kemper' bovenaan gestationeerd en waren zinnens even rond op en af de berg te lopen. Op gewone schoenen. Dat zou wel pikken vreesde ik. Toch een gezellig klapke gedaan. Meneer was vroeger een verwoed kampeerder. Aangezien hij eerst op latere leeftijd huwde  met zijn vrouw werd hij in Nederland meerdere malen de deur gewezen op de camping. Ongetrouwd niet zijn in een tent ! Met blinkende speelgoedringen loste hij die kerkelijke preutserigheid op.

Nog een ontmoeting met een Noorderbuur leverde enkele uurtjes conversatie op. Marijke ! 72 heeft ook al meerdere caminos gelopen. Ze had een eigenschap die bij onze stapmaat Ronny direct in de smaak zou vallen. Ik verklap niet dewelke. Dat hij maar bij zichzelf te rade gaat. Ze kwam uit Gorkum, was gescheiden en kinderloos. Ze reisde veel en op één van haar caminos was ze met een Mexikaan aangepapt. Die zaken gebeuren meer op een camino. Ze vertelde honderduit over haar reizen. Oo den duur was ze buiten adem van al dat geklap en geklim en moest ze gaan zitten. Ze meende dat haar hart het ging begeven.  Even later botsten we op het landgoed van die commune. Marijke overwoog om daar te overnachten. Ik vulde er mijn waterbus, bestelde een water en een groot glas fruitsap, vroeg hoeveel het was en kreeg donativo als antwoord. De bedden waren allemaal bezet maar voor Marijke zouden ze een tent opzetten. Dat zijn nu eens caminotoestanden zie. Wie weet blijft ze daar in die commune ? Het draaide er allemaal op peis en vree. Ricardo den Argentijn en zijn vrouw Maria hadden samen met een Bretoens koppel ook de weg naar die commune gevonden.

Om 7u kwam ik aan in het pension.10 uur voor rond de 25 km. Weinig zin heb ik nog om San Sebastian te verkennen. Daarjuist ben ik een snackbarreke binnengeduikeld voor een hap en een drankje. Ik ga slapen, ik ben moe. Fotos voor morgen, ik zie het even niet zitten om in de inkomhal wat te gaan internetten.

Et 2 St. Jean de Luz - Irun

Rond een uur of 8 zocht ik daar in St. Jean de Luz een restaurantje op. Het werd een bistro waar ik mezelf trakteerde op een tagliatelli met truffels, spek en een gepocheerd eitje. Een pintje erbij en ik was gesteld. Terug in de herberg moest ik me bij MiePau en Murielle even neerzetten om wat bij te kletsen. Ik werd door hen op een créme glaceke getrakteerd. Met rum uit Madagascar begot. Pauline een jong meisje uit den Elzas, m'n stapelbedgenote, kwam er bij zitten. Tof kind, ze kreeg ook een crème glaceke. Bedtijd nu ! 2 bedden verder ligt de Ricardo al bomen te zagen. Dat behoeft geen ondertiteling, iedereen verstaat dat. Morgen duikel ik Spanje binnen. Irun olé. 

Rond 8u was ik op weg voor een kleine tocht. Naar Irun, 18km. Een halfuurtje onderweg en ik was al getuige van een ongeval. Een dame op haar scooter schoof uit op een riooldeksel. Ik dacht dat ze eraan was maar gelukkig voor haar viel het nog mee. Een geschaafde knie en dat was het. Amper 1 minuut later stopte een auto om me de straat over te laten steken. Vriendelijk van hem maar een camionette vlamde er los van achter op. Dat daar in Frankrijk niet meer ongelukken gebeuren ! Deze etappe trok op niets. Voor de helft over departementale wegen en bij gebrek aan voetpaden loop je daar niet op je gemak. Dan was de trip gisteren stukken mooier. De bepijling ontbreekt ook meestal. Het stak wat tegen. Om 2 uur was ik al aan de herberg. Die ging maar open om 16u. Beetje rust dus. Mooie herberg, 60 plaatsen. Vlakbij de herberg kon ik een pelgrimsmenuke versieren voor 11 euro. 't Was nog lekker ook. 

Ik begin onze maat Angelo meer en meer te begrijpen met de moeilijkheden die hij ondervond bij het vinden van een overnachting. Morgen staat San Sebastian op het programma. Er zijn daar in het weekend festiviteiten, alles compleet volgeboekt. Een uur heb ik tevergeefs rondgebeld. Sofie een jong meisje dat al van 3 juli onderweg is zegt dat het de eerste keer is dat ze dit meemaakt. Ik overweeg om tot kort voor San Sebastian een slaapplaats te vinden. Lukt dat niet dan skip ik de etappe en zoek een alternatief om tot voorbij San Sebastian te geraken. Openbaar vervoer of een taxi, die trip is niet verloren, ik haal dat wel in. Maar goed,  't is ne schone dienen Heilige Bas. Een nachtje onder sterren is ook nog een optie. Regen wordt er alleszins niet verwacht.

Sofie is nog steeds aan het bellen voor een reservatie dat schaapke. Ik heb het opgegeven. Morgen vliegen we hier om 6 uur uit ons bed. Ik denk van nu stillekesaan onder de wol te kruipen. De eerste 5km morgen staat de Jaizkebel op het menu. Een berg van 535 m hoog met stukken van 50% stijgingspercentage. Ik denk dat Jaizkebel de Baskische benaming is voor Jezebel, de duivelin. In alle geval een specialleke. We wassen deze varkentjes wel. 

Et 1 Bayonne - St. Jean de Luz

Zie eens aan, de kop is eraf. Het viel mee, sebiet meer daarover. Gisterenavond heb ik eens in Bayonne rondgewandeld  op zoek naar een hap. De restaurants gaan maar eerst rond 7u open en dus duikelde ik maar een Spar binnen. Tabouleh en Paté Basquaise aux piments werd m'n avondeten. Als je in Baskenland bent dan moet je de lokale keuken eer aandoen. Het smaakte. Er duikelden nog eens 3 madammen binnen rond een uur of 7. Het waren foefelaarsters. Ze waren geen pelgrims alhoewel ze beweerden van wel. Ze vielen door de mand met hun credencial uit de Sarma. De hospitalera schoot in een Baskische koleire. 'Vous me prenez pour une idiote' vloog ze uit. Uiteindelijk mochten ze dan toch overnachten en zo lag ik met 6 madammen op de kamer en geeneen snurkte. Van mezelf weet ik het niet. 

Om 7 uur stond het ontbijt klaar en om 8 uur was ik pleite richting St. Jean de Luz. En nu gaat er éne van de stapmaten lachen ! Ik was een kilometerke onderweg en dook een winkeltje binnen voor een bagette en wat chorizo. Ik was al terug op weg en moest even stoppen om m'n gerief op te bergen. Komt er een oud moederke langs en dat menske vraagt of ik in dat winkeltje ben geweest. Oui madame ! Ge zijt er uw stokken vergeten zei ze. Ik rap een 300 meter teruggelopen, dat menske hield de wacht bij mijn rugzak. Tja, dat begint al goed ☺. 

Ik kon voort. Al vlug was ik het centrum buiten en de eerstvolgende 5-6 kilometers waren industriegebied. Veel verkeer en weinig plaats voor de voetgangers. Die toestanden kende ik nog van m'n eerste camino. Opletten geblazen dus. Fransmannen zijn niet allen met hoffelijkheid gezegend. 

Vanaf Biaritz werd het pittig. Ervoor was het parcours golvend, nu werd er een versnelling hoger geschakeld. Op en neer, klif op klif af, langs de kust en dan weer tot boven op de Falaise. Den Hugo had me daarvoor verwittigd. Het was dus wennen terug. Vanaf de middag kwam de zon er priemend door. Warm en zweten, de koele zeebries op de kuststroken was welkom. Ik had de indruk dat iedereen hier nog in vakantie was. Gebruinde zonnekloppers, surfers, parapentes ... ze bezien jou alsof je niet goed wijs bent, sleurend met die zware rugzak. Enfin, na 25 paaltjes waarvan de laatste 10 vrij pittig, bereikte ik de herberg. Murielle en MiPau, zo heten de hospitaleras ontvingen me hartelijk. Een fris glazeke muntlimonade moest ik eerst consumeren alvorens ik binnen mocht. Mooie herberg hier ! 4 pelgrims waren me voor waaronder 1 Argentijn uit Patagonië. Ricardo spreekt alleen Spaans ... een hele uitleg, ik gaf het op met moeite te doen om hem te verstaan. Buen camino zei ik en hij ging a la playa meende ik te verstaan. Ik ga eens een toerke doen hier in de stad. Tamelijk groot en ook druk. Daarna mag het zandmanneke komen. Tot morgen !!