Et 18 Colombres - Llanes

Voilà, deze dag zit er ook weer op. Ik verklaar me sebiet nader. Eerst wat verslag maken van gisterenavond. Samen met Serge, een Fransman uit de Périgord, en Nathalie, de Canadese uit Montréal ben ik iets gaan eten in het dorp. Annex een pintje gedronken ... ze hadden er Estrella 1906. Bijna zo goed als ne Leffe. Ze smaakten. Serge, een echte Fransman waardig, dronk du vin rouge. Narhalie een cervessa grande zoals ik.  De hamburger die ik bestelde was niet veel soeps. Mijn stapmaat Ronny zou wanneer de kok navraag zou doen of het gesmaakt had antwoorden met de vraag of hij er in het vervolg een hamertje en wat nageltjes zou kunnen bijserveren. Kwestie van die hamburger onder zijn schoen te kunnen spijkeren. Een leren lap was het. Van sommige mensen kan je zeggen dat ze energie uitstralen. Nathalie is zo iemand. 2 minuten zit ze aan je tafel en je ligt in een deuk. Lachen tot en met. Zelf vouwde ze meermaals dubbel en vreesde ik dat ze moest bijgebracht worden aan een zuurstoffles. Ze loopt al van in Irun de camino en heeft nog maar 3 stempels. Ostentatief haalt ze haar verfrommelde credencial uit haar tas om haar bewering te staven. Opnieuw besterft ze het van het lachen. Ze vergeet het telkens te vragen. Haar 'Tchoum' had haar nochthans gezegd dit goed te laten invullen. Haar eerste credencial was ze al bij het vertrek in Irun kwijtgespeeld. Het duurde een tijdje voor ik door had wat een Tchoum was. Dat was haar vent. Verder pieste ze bijna in haar broek van het lachen toen ze de 3 jonge Spanjaarden, die waren ondertussen ook al in de kroeg aangekomen, de les ging spellen opdat ze zich koest zouden houden deze nacht. Ze sliep met hen op de kamer in Colombres. Helaas het mocht niet baten. Ik zag haar hier terug in de Albergue van Llanes en ze getuigde dat ze geen oog had dichtgedaan. Ze doken eerst na middernacht, goed aangeschoten, binnen op de kamer.  Wil het nu toch lukken zeker dat diezelfde kerels nu in mijn kamer zitten zeker ! Geen paniek, ik heb oorstoppen. 

Om 8u was ik weg deze morgen. De laatste van de kamer zoals gewoonlijk. Gabriella en haar Tchoum Matthias waren al vertrokken. Een paar kilometer verder kwam ik ze tegen op een leeg terras. Ze maakten me er attent op dat ik op een verkeerd spoor zat. Inderdaad, ik had een fietsspoor geselecteerd op mijn Gps. Het wandelspoor lag dichter bij de kust. Ik was blij dat ze me dit meldden. De kilometers die volgden waren er om van te snoepen. Zelfs met wat buitjes tussendoor. Eerst nog gehuld in donkere mistflarden was het Cantabrisch gebergte niet in volle schoonheid te bewonderen. Toen de zon iets na de middag doorbrak kwam ik onder de indruk van deze bergketen. Je voelt je zo nietig op dat paadje. Links van je die majestueuze  contouren van het gebergte, rechts de oceaan zover je zien kan. Die kleurt in alle tinten als gevolg van het kleurencirkus dat wolken en blauwe hemelvegen houden in het hemelspan.  In de verte en de diepte, îk liep op 150 meter hoogte de witte gevels van de huizen diep in de verte. Ze zorgden voor een schitterend contrast in het plaatje. 10 op 10 voor dit traject. Ik werd er stil van. Quality time voor zelfonderzoek.

Inkopen heb ik al gedaan. Morgen kom ik geen winkels tegen in de buurt van de albergue. Zojuist heb ik een pastaschotel met chorizo soldaat gemaakt. Nu lig ik languit in de zetel van de herberg en tik m'n artikeltje. Nathalie heeft zich erbij gezet en verzorgt al schuddebuikend haar blaren. Toffe madam ! Ik ga m'n oorstoppen zoeken en kruip in m'n tram. Morgen naar Ribadesella ... iets vroeger denk ik te stoppen. Tot morgen.

Fotokes op Polar steps.

 

Et 17 Comillas - Colombres

Ik deelde gisterenavond de kamer met 3 jonge Spanjaarden. Het zou me verwonderd hebben indien die zich als bezadigde ouderlingen gingen gedragen. Die zorgden dus voor wat animo in de keet. Niks verkeerd mee, om 10u vielen ze stil. Hoe waren we zelf als 20'ers ? 

La coucaracha, la coucaracha ... op dit muziekje gingen om 7u die mannen hun wekkers af. Kakkerlakken ... nee niet gezien het was een kraaknette herberg. Wel wat krap. 

 Vanmorgen wenste ik Katrien nog een goede camino. Zij zou nog vóór Colombres een herberg opzoeken. Misschien kom ik  haar nog wel tegen. Rolf stuurde me nog een foto van een meisje dat getrakteerd werd op bedwantsen. Heel waarschijnlijk in Güemes opgedaan, je weet wel die herberg van die 85 jarige man.  Henk een NL'se fietser wijzigde met deze kennis zijn plannen. Henk was via de Frances naar SdC gefietst en keerde terug naar huis via de Norte. In Güemes zou hij halt houden.

De hemel zag er maar grijs uit. Boven de oceaan zag deze zwart. Je zag goed waar er regen viel op die immense plas. Tegen de middag kwamen er opklaringen. Een regenbui kon er ook nog af. Ik hield juist mijn schaft in een schuilhut. Ik hield het droog vandaag. Er verschenen kleine stukjes blauw tussen de kolossale wolken waarbij de zon moeite deed om door te breken. Helaas, al haar pogingen ten spijt, het lukte niet. Eerst voorbij San Vicente de la Barquera won ze terrein. Daar in Vicente stond er een regenboog tussen de wolkenmassa. Een halve dan nog wel. Mischien ten teken dat ik nog maar halfweg ben. In dat geval zit den Theo er voor iets tussen. Samen met  Theo heb ik een 20-tal jaren geleden hier met de motor rondgetoerd. Theo, een vriend van me uit de scoutskring is helaas veel te vroeg gestorven. Samen hebben we magnifieke tochten met de motor gemaakt. Tsjechië, Frankrijk, Denemarken, Spanje... Toen ik de plaats waar we vroeger kampeerden voorbijliep keek ik naar zijn halve regenboog. Tja, mooie herinneringen. Niets is eeuwig. Het ga je goed daarboven maat ! Ik trok nog vlug een fotootje als herinnering en stuurde dit naar zijn weduwe. 

Nu zit ik in Colombres in een reuzeherberg. Sober maar aan een bed heb ik genoeg. Hier heb ik kennis gemaakt met Gabriella en Matthias. Ze komen uit Berlijn. Ik mocht mijne was aan Gabriella geven. Ze zou hem voor mij mee in het wasmachien steken. Fijne geste, straks zak ik met hen misschien mee af naar een kroegje voor een goed pintje. Klinken ter nagedachtenis van den Theo.  Morgen Llanes, dan stap ik in de schaduw van de Picos d'Europe ... 2600 en oneffen meters hoog .... Prachtig is het hier.

Tot morgen dan maar weer. 

Fotos staan op Polar Steps.

Et 16 Queveda - Comillas

Gisterenavond viel er nog een zonderlinge Fransman de albergue binnen. Een fietser was het. Ik kreeg de indruk dat hij ging skieën. Dikke anorak en wollen muts die hij zelfs in bed niet uitdeed. Verder sleurde hij met een bus campinggas en een brander. Hij ging pasta maken. Nu overdrijf ik niet maar om de 10 minuten werd er naar hem iets gestuurd of werd hij opgebeld. Het belgeluid van zijn Iphone stond loeihard wat iedereen deed opspringen van het schrikken. Het hield niet op. Ik vreesde dat Ricardo de Argentijn hem zijn Iphone zou afpakken en deze door het venster zou kieperen. Ricardo had een moeilijke dag gehad. Die was zijn portefeuille vergeten in Santander en was hem gaan terughalen en juist met de trein terug. Hij moest nog bekomen van de commotie en dat geklepper van die Fransoos zijn telefoon werkte hem danig op zijn systeem.

Vandaag werden de kaarten helemaal door elkaar geschud. Maria en haar Ricardo gingen naar Altamira de prehistorische grottekeningen opzoeken, die zie ik naar alle waarschijnlijkheid nooit meer weer. Rolf die me dan gevolgd was en ook overnachtte in Queveda wist niet goed wat doen. Ik denk dat hij er door zit en aansluit met het Argentijnse koppel en mee naar Altamira trekt. 

Om 9 uur was ik daar ribbedebie richting Comillas. 26km. Pech het regende. Grijze wolken, gesloten hemel, wat een contrast met eerdere dagen. Poncho en regenbroek aan ... m'n nieuwe bottienen waterproof ? Laat me niet lachen ! Hooguit een halfuurtje. Ik stuur ze terug !

Het saaie parcours zette zich nog even door maar in de helft werd het beter. Dan ging het weer richting oceaan uit met een mooi stuk over het strand en de kliffen. De zee zag er nu dreigend zwartgrijs uit en beukte met geweld op de rotsen. Het water spatte tot 10 meter hoog in schuimende vlokken uiteen. De regen heeft ervoor gezorgd dat de bossen lekker ruiken. Een zoet parfum stijgt op vanuit de bodem en wanneer de rook van een houtvuurtje ergens ten lande er zich mee vermengd weet je dat we naar de herfst opstomen. Hier en daar beginnen de bladeren al te verkleuren. 

Halverwege deze etappe berichtte den Hugo dat hij de 100km lange boslooptrail i8i8n Limburg na 80km moest opgeven vanwege een lelijke blaar. Die smart kan ik met hem delen want ikzelf beschik ook over een serieus en pijnlijk exemplaar onder m'n voetzool. Die gaat wel weg. Niet flauw doen is de boodschap. In Bilbao mistrapte ik me op het laddertje van m'n stapelbed. Ik hield er een paar gekneusde ribben aan over. Die doen alweer veel minder pijn. Die bobo's kom je nu eenmaal tegen op je tocht. Lastig jawel maar er zijn ergere zaken.

Ik zit in een mooie herberg. Zojuist naar een Lupo of is het nu Lupa supermarkt geweest. Inkopen voor morgen zondag. Dan zijn de winkels dicht. Ineens een avondmaal mee aangeschaft en opgesoupeerd in gezelschap van Katrien, een jonge vrouw uit Gent. Ook weeral een fijne conversatie gehad. Het is raar ... in het gewone leven kom je nooit tot een openhartig gesprek met onbekenden. Op een camino zijn er weinig tot geen drempels meer. Sociale interactie is troef hier. Tenzij je uit Leiden komt 😇. Grapje natuurlijk. Morgen Colombres. Ik denk nog 525 paaltjes tot in SdC. Ik ga slapen nu. Goodnight.

Et 15 Santander - Queveda

Deze stapdag ga ik niet inkaderen. Ik kon evengoed op de Boomsesteenweg een toerke doen. Maar goed, ik vertrok heel vroeg want er vielen kilometers te vreten vandaag. 33 op de kop. Het hadden er 3 meer kunnen zijn tot in Santillas del Mar maar daar werd het te krap om nog te kunnen overnachten aan een billijke prijs. Reserveren blijkt noodzaak en ik heb de truuk gevonden ! Bellen voor dag + 2 en doorgaans kom ik dan terecht.

Het was dus vroeg. Om 7 uur trok ik de deur dicht van Santander Central Hostel. Het desayuna werd maar eerst om 8u geserveerd. Voor een minivlootje boter en confituur en een stukje  baget ga ik niet in de rij staan dus ik vertrok. 

Het is mooi om een stad te zien ontwaken. De strofen uit het liedje van Jacques Dutronc 'Paris s' éveille' gelden als geheugensteuntjes om je hierbij opmerkzaam te maken. Een straatveger die aan zijn job begint, een dronkenlap in de goot, gehaaste mensen, taxichauffeurs die met elkaar een praatje maken, leunend op hun geopend portier De lampen van autos, rood en wit, die linten van licht trekken langs de brede boulevards terwijl het ochtendgloren stilaan de duisternis verjaagd. 

Eens Santander uit werd het een saaie boel. Constant verharde paden langs drukke verkeersaders. Hier en daar een heuvel op, niet te veel deze keer. Dat zou er nog moeten bijkomen.

Voor een groot deel van de weg had ik het gezelschap van Nathalie, een Canadese uit Montréal. Ze deed in immobiliën. Veel zin voor humor en dan gaat het goed vooruit. Ik moest wel goed m'n oren openhouden om dat Frans met dat Canadese accent te verstaan. Ze stapte voort toen ik even ging rusten. Zo hoort het, niet aan mekaar blijven plakken. We komen mekaar nog tegen.

Op 5km van de Albergue kreeg ik een whatsapp van Rolf binnen. Via whatsapp en google maps kan je een volgverzoek sturen naar je correspondent. Je ziet dan van mekaar waar elkeen zit op een stratenplan. Dit gaat al ver vind ik. Negeren was de boodschap. 

De albergue is netjes maar sober. Geen probleem. Avondeten was wel een probleem. Geen restaurantjes noch winkeltjes. Ik moest m'n voorraad aanspreken. Broodjes, tomaten van de herberg, chorizo, wat olijfolie en kruiden en voilà : een eersteklasmenu. 

Ik ga rusten nu. 

Morgen naar Comillas.

Fotokes op Polar Steps.

Et 14 Güemes - Santander.

De herberg waar ik gisteren huisde bleek een begrip te zijn en tegelijkertijd ook een must wanneer je de Norte loopt. De uitbater, bezieler lijkt me een juister woord, is 85 jaar. Zelf heeft hij over alle continenten en verspreid in 80 landen gereisd. Gefascineerd door immigratie en verbitterd over de schrijnende toestanden die ermee verbonden zijn startte hij in 1999 een opvangcentrum op in de oude hoeve van zijn ondertussen gestorven ouders. Vrijwilligers kwamen er helpen en bouwden de hoeve mee uit tot een indrukwekkend geheel met 100, jawel 100 fantastische slaapgelegenheden. We werden er als pelgrims werkelijk in de watten gelegd. Een vrijwillige bijdrage volstond om te delen in de kost. De  pelgrimstafel van gisteren voor 75 pelgrims bestond uit lekkere kippensoep, een smaakvolle risotto en fruit. Zelfs aan de vegetariers werd er gedacht. Er werd ook een samenzijn gehouden met alle pelgrims. Dit werd geanimeerd door de 85 jarige man en enkele vrijwilligers. Wat zang met gitaar anno Woodstock en een exposé van de bezieler. Ik onthoud enkele wijze woorden die hij sprak. "Ik ben 85 en oud en ben dankbaar dat ik zovele jaren heb kado gekregen. Jullie zijn hier met 18 nationaliteiten"... hij noemde ze 1 voor 1 op ... " en gemiddeld tussen de 25 en 40 jaar oud. Dat kado hebben jullie nog niet gekregen. Wees dankbaar voor elk jaartje dat erbij komt en wees goed voor mekaar ". Tot daar de prachtige ervaring in  Albergue La Cabaña del Abuelo Peito. 

Na het ontbijt vertrok ik richting Santander. De lange toer van 22km langs de kust waarvan 4 en een sjiek met de overzet. Geen overdreven cirkuswerk deze keer. 5km over de kliffen en lichtgolvend de kustlijn volgend,  een andere 5km over het strand langs de vloedlijn. Af en toe moest ik me uit de voeten maken voor een aanrollende golf, het was immers vloed. Het stappen in duin- en strandzand vergt wel wat extra inspanning. Veel van je energie verspil je in het verplaatsen van zand in plaats van vooruit te gaan. Maar het blijft de moeite. En wat een verschil met onze stranden zeg ! Bijna de ganse Belgische kustlijn staat vol hoogbouwappartementen. Ten prooi gevallen aan woekerende bouwpromotoren. Schreeuwerige animatie in de badsteden, overvolle stranden en horecaprijzen om van achterover te vallen. De schoonheid van deze Cantabrische kust staat hierbij in schril contrast.

Gisteren maakte ik kennis met Clemence. Een toffe jonge dame uit Antwerpen. Goeie babbel mee gehad. Ze zoekt te gaan trekken in de Europese Natuurparken maar zoekt nog naar een geschikte modus om daarrond slaapgelegenheden te vinden. 

Het liefst loop ik alleen en hou ik het contact met Rolf beperkt. Maar hij schijnt me te volgen tot het opdringerige toe. Hoe laat vertrek je ? Waar ga je morgen naar toe ? Ik haal je wel in als je nu vertrekt. Waar ga je eten ? Dat vind ik niet erg fijn en ik moet dan ook aan een diplomatische oplossing werken want het is een zachtaardige man. Het is mijn camino en die loop ik niet op het voorgekauwde schema van anderen. Maar dat loopt wel los.

Ondertussen heb ik me op een bankske neergeplaveid naast de havengeul. Prachtig panorama. Zeilbootjes, wandelaars op de promenade. Oceaanstomers aangemeerd aan de kade. Het kustgebergte in de verte waar nevelslierten de toppen sieren, het zachte weer. Ik zou het hier wel gewoon kunnen worden.

Santander is een grote stad. Er zijn beslist mooie dingen te zien maar ik verkies om goed uit te rusten tegen morgen. Dan staan er tussen de 30 en 35 km op de rol. Ik heb nog niet naar het hoogteprofiel durven kijken. Dat loopt wel los en ondertussen stappen we maar verder en verder. Steeds maar verder.  Ultreya et suseia ! 

 

Et 13 Laredo - Güemes

Dit is me ook weeral gelukt. 33km tot in Quimes. Zware kost weeral. Vooral de 'shortcuts' over de kliffen zijn hachelijke stukjes. Keien, steile hellingen en naast je de afgrond. Niet van de jongste meer zijnde moet je je niet meer meten met gasten van rond de 30. Die vliegen soms naar boven alhoewel ik er ook al ben tegengekomen die bekaf waren. Ik heb deze trippen iets onderschat maar goed, we gaan er nog steeds voor. 

Later op de avond werd bed 2 en 3 van mijn kamer nog ingepalmd door nen Duits en een Spaanse senorita. Tot 1 uur 's nachts  snurkte die zoals een betonmolen. Zulk een gasten tref je ook aan in de albergues. Ik was vroeg weg vanmorgen. Om 7u30 trok ik de gietijzeren deur  van het klooster 'Casa de la Trinidad' achter me dicht. Ik wilde graag om 9 uur het ferrybootje naar Santona halen. De Rolf had het klooster niet meer gehaald en zou daar aan de ferry me opwachten. Ik dacht dat het 5km was tot aan dat bootje, dat was het ook en ik dacht ruim op tijd te zijn met om 7u30 te vertrekken. Niet dus. Op m'n GPS staat er een langere versie en daardoor werden het er 8. Door het mulle modderzand van een rivier. Het werd de boot van 9u30. Rolf stond aan al aan de overkant. Samen zijn we dan opgetrokken. Langs het mooiste strand van Cantabrië. De verleiding was groot om pootje te baden maar daarmee verhoog je de kans op blaren. Je vel wordt hierdoor te week.

Prachtig. Het mag dan een loodzware camino zijn, je wordt beloond met de prachtigste uitzichten. Elke keer opnieuw en steeds nieuwe indrukken. Nu mag je nog in het sjiekste hotel ter wereld over je balkon hangen, het uitzicht blijft onveranderd. En hier krijg je panoramas gratis op je bord. Je voelt het wel aan je voetjes.

De Rolf heeft er vandaag 42 gelopen. Die hangt in rafels uiteen. Morgen naar Santander neemt hij de kortste weg langs de kust. Ik heb daar ondertussen gereserveerd.

Rond 5 uur kwam ik dan uiteindeljk aan in de Herberg La cabane del pueblo peuto. Donativo voor slapen, avondeten (kippensoep en risotto). Dit is een reuzeherberg waarbij de vrijwilligers een passie hebben voor de pelgrim.   Het is een gezellige lokatie. Groot ook, wel 100 nette bedjes. Hier in de herberg kwam ik weer enkele oude bekenden tegen. De Argentijnen, Sophie en de Kai. Ik ga stoppen of mijn lijf is niet uitgerust tegen morgen. Fotokes op de Polar Steps. Tot morgen. 

 

Et 12 Santullan - Laredo

Eloïsa, zo heette de hospitalera in Santullan. Ze mag wat mij betreft in de top 10 komen van de meest vriendelijke en behulpzame  hospitalera. Een kraaknette herberg, frisdrank ter beschikking en een ontbijt om U tegen te zeggen. Je moet het maar doen. Heinz, ik noem hem Heinz omdat het een Duits is en ik zijn naam niet ken, dook gisterennamiddag de herberg binnen. Die mens was vrij corpulent, op het obèse af, en torste een rugzak van 35kg. Rolf ontfermde zich over hem en raadde hem aan om zeker 20kg overboord te gooien. Rolf meende zelfs dat hij nog nooit ggewandeld heeft. Nu heb ik al Facebookpelgrims gezien, dit keer was het de beurt aan een kamikazepelgrim. Bovendien sleurde hij een toestel mee om zijn nachtelijke apneus te voorkomen. Hoe hij dat moet regelen in de herbergen is maar de vraag. Daar zal zeker op gefoeterd worden. Vandaag zou hij nog een dag extra blijven bij Eloïsa om even te recapituleren. Hopelijk is hij verstandig  en ziet hij in dat hij beter een andere vorm van pelgrimeren kiest. Erg gezond eten was er ook niet bij. Bij het ontbijt strooide hij puur zout op zijn confituur. Van eten gesproken, de pelgrimsmaaltijd van Rolf en Philippe, ook nen Duits, moet niet van al te bijstere kwaliteit geweest zijn. Vanmorgen klaagden ze allebei dat hun maag overhoop lag. 

Het was een ferme boterham vandaag. 32 bornes en ik denk toch wel een 600 hoogtemeters. Ik was om 7u40 vertrokken met de Rolf. Rolf is een architect en trekt elk jaar voor een maand op tocht. In Castro moest hij een nieuw snoertje vinden dus ik nam afscheid. We zouden elkaar wel terug ergens tegenkomen. 't Is er niet van gekomen. Wel heb ik Arne terug ontmoet. Die trok op met Gerhard, ook weeral nen Duits, en Jess een Engels meisje uit Londen. Haar bood ik m'n condoléances aan voor haar overleden Queen. Tijdens m'n picknick maakte ik kennis met Mandy en haar dochter Winter. Zij komen uit Ohio. Dit stel is wel ontzettend sympathiek. Moederlief staat vol tattoos van draken en monsters. 

Je voelt hier wel dat er voeten onder je lijf staan na zo een trip. En naar gewoonte zit het venijn in de staart. Al een hele tijd kon ik me sterk maken dat Laredo achter een uitdagende kustrots lag. Hopla na 25km naar 250m hoogte over keien en dan een kilometerke of 3 op de rotsrichel. Nee geen tapis plain maar  opnieuw van die keien. De afdaling was ook niet mals maar ik ben er geraakt. 

Ik zit in een klooster en betrap mezelf op gevloek. Het nonneke van dienst, in een wit habijt met een blauw-rood kruis erop doet de ontvangst. Ze spreekt alleen Spaans maar uit haar exposé over het reilen in de gemeenschap maak ik op dat ik naar de kerk moet gaan om 7u voor pelgrimswijding, om 9u nog eens voor de lauden.  Geen wifi, enkel een kamer met 3 bedden een badkamer en wc. Ik kan enkel naar buiten via 1 deur waarvan ik de sleutel heb gekregen. Alle andere deuren zijn op slot. Fotokes zal ik dan maar morgen doorsturen. Ik zal ze wel op Polar Steps plaatsen. Tot morgen, van heir een serieuze gust ! Er komt zelfs een ferry aan te pas. Tot morgen. Nu even hier uit dit gevang breken en de omgeving verkennen.  Kom Jan een beetje respect ! Je zit op een religieuze wei.