Om 8 uur werd het ontbijt opgediend, een half uur later was ik de pist in. Het is verdorie nog donker hier in Spanje. Een uur naijlend op Greenwich. Rood knipperlichtje op de rugzak en stappen maar. Theoretisch 25 km, in realiteit bijna 29. Om 16u30 checkte ik in bij een norse hospitalera. Ik had geboekt maar ze vond m'n naam niet. Als ik maar een bed heb.
De eerste 10 km van deze etappe waren de moeite, op en af à volonté. Daarna, na een steile klim naar 135 meter over keien en door de modder van wassende bergbeekjes, ging het geleidelijk naar beneden. Toch ben ik weeral getuige mogen zijn van prachtige vergezichten. Jammer, niet alle getrokken foto's werden opgeslagen.
Tot 3km voor de eindmeet kon ik alleen stappen tot ik plotseling achter me een jubelende Carol bemerkte. I'm so happy to see you Jan ! Ze herinnerde me eraan dat ze haar papieren vlinders nog moest ophangen op een mooi plekje in de natuur. Ook vandaag had ze weer een gans arsenaal aan keien bijeengeraapt. Deze keer moest ze me missen en diende ze haar collectie zelf in de zijzakjes van haar backpack te steken. Ze wilde bij aankomst in Luarca samen met me iets gaan eten maar ik hield de boot af. Ondanks de luxueuze omkadering kwa slaapgelegenheid in Santa Marina heb ik niet goed geslapen deze nacht. Ik wilde wat rust inhalen. Meerdere pelgrims hadden dit voor. Even naar de supermarkt voor een lasagna en ik had weeral gegeten.
Hier in Luarca tref ik weer een heel andere lading pelgrims aan. De hele cast van in het begin is er niet meer. En het strafste is dat ik overdag maar een 10-tal getrouwen kan spotten. Morgen 20km nazr Naves. Overmorgen > 30 naar Ribadeo. Nog 230 km. M'n ogen vallen dicht, ik ben erg moe nu. Buenos noches.
Dit was een zware vandaag. Beetje onderschat. Normaal was het trackje 17km lang en 3 rode sterren. Mijn euro had moeten vallen maar neen. Dat vond ik dus iets te weinig en breide er nog 10 bij aan. Resultaat : Met een omweg langs het strand werden het er bijna 30 met ik ben bijna zeker bijna 2000 hoogtemeters. Het zal niet veel gescheeld hebben. De laatste 5km zouden weer naar een top leiden over hobbelige paden vol keien ... ik verkoos langs de baan te lopen. Weinig verkeer trouwens maar het belangrijkste is : Ken uw grenzen. Ook vandaag had ik compagnie van Carol uit Vancouver. Een lieve dame doordrenkt van het Godsgegeven en de bijbel. Ze zette tijdens het wandelen een psalm op voor m'n kinderen en kleinkinderen. Dat waardeer ik wel gezien haar Christelijke visie maar ik bedankte voor een volgende lofzang op de Schepper. Amen. Kritiek geven doe ik niet want dat is makkelijk. Kritisch denken daarentegen is een stuk moeilijker. Het religieuze thema werd dan ook opgeborgen. Ik laat deze dame volledig in haar waarde. Wij als Europeanen zijn minder dweepziek met religie. Trouwens in iedere religie liggen de kiemen klaar voor gewelddadig extremisme. Neen dus voor mij. Pluralisme is meer aan mij besteed. Carol heeft een leuke hobby. Ze verzamelt keitjes. Die stop ik dan voor haar in haar rugzak. Elke dag zit daar toch voor zo een 2kg aan Spaanse bodem in haar tas. Die stuurt ze dan op naar Canada met de post. Ieder zijn plezier dus.
Spanjaarden nemen graag een loopje met de werkelijkheid. In Soto de Luiña was er een verwijzing naar een koffiebar. 200m ! Waarom niet, een cafécon leche dat zou smaken. Het kostte me meer dan een km omweg. Het zicht was dan weer fabuleus aan deze kust. Ook de weg ernaar toe sprak tot de verbeelding. Een mooi kluppelpad met ballustrade leidde ernaar toe. Een dappere zwemmer trotseerde de branding iets verderop en nam er een verfrissende deuk.
In San Marina ben ik met m'n gat in de boter gevallen. 25 € voor een ontbijt, avondmaal met een fleske wijn, gebakken merluso, frietjes, erwtensoep en als nagerecht ingelegde stoofpeertjes. Een kamer voor mij alleen, dit viel me na deze zware tocht in de schoot. War een verschil met een Albergue. Niks is daar mis mee maar even wat comfort is mooi meegenomen.
Nog geen 300 paaltjes vallen ee nog te gaan, en dit nu ik het pas begin gewoon te worden. Morgen Luarca. Nog eerst 10 km te vereffen na m'n lompiteit tot in Cavadedo en dan nog een stuk of 17 naar Luarca. Het zal wel weeral naar de 30 draaien.
Ik kruip erin. Tot morgen. Bij L&W.
Fotokes nog even op Polar Steps. Ik ben vergeten het wifi wachtwoord in te stellen. Alaaf !
Deze dag is ook goed verlopen. 7u30 vertrokken in Avilès, 16u in Muros deNalòn. Op het gemakje gelopen. Het is raar, de herberg was kwasi vol in Avilès en toch zie ik bijna geen pelgrims onderweg. Ik denk dat er velen stukjes met het openbaar vervoer afleggen. Zo ontmoette ik vandaag in de herberg Julia met de beestenbeten terug. Gisteren reisde ze nog vanuit Gijòn naar Oviedo, vandaag zit ze hier in Avilès, 60 km van Oviedo.
Soms enkele pittige klimpartijtjes maar al bij al verliepen de 26 paaltjes vrij gemoedelijk. Opnieuw een kennismaking rijker ... Carol uit British Columbia, Canada. Erg godsvruchtig, ze gaat voor mij bidden dat ik me tot God wend. Lief van haar. Ik ben wel een tikkeltje jaloers op hun geloof. Het bezorgt hen een zekere gemoedsrust die ik moet missen omdat ik er niet zo in geloof. Alleszins toch niet in een 'goede' God.
Niettegenstaande mijn scepsis, een erg fijne dame. Ze diende 10 jaar op de Mercyships, hospitaalschepen, in West Afrika. In alle Westafrikaanse havens bleef het schip 10 maanden aan de kade liggen om operaties bij de noodlijdende bevolking uit te voeren. Na haar camino zal ze opnieuw zendelingenwerk doen maar niet meer op de schepen. Alle respect voor deze dame maar bekeerd worden hoeft niet meer voor me. Toch heb ik me geëngageerd om tot in Luarca met haar het Grote Enygma te ontrafelen.
Samen met haar zocht ik een restaurantje op in het dorp. Afspraak in het restaurant voor haar logies. Helaas, zondag cucina cerrado. Problemen met haar wasmachine maakte het niet makkelijker om nog tijdig iets te kunnen vinden. Ik probeerde mee en oplossing te vinden voor dit euvel. Helaas, geen succes. Een croissant, een tomaatje en een pintje kon ik samen met haar nog verschalken op het dorpsplein. Enya was daar ook. Dat meisje zat in de war met haar identiteit. InTasmanië is men helemaal niet zo vrijdenkend kwa genderissues zoals bij ons in Europa. Carol, wierp zich op als 'caminamother' voor haar. Enya bevestigde haar rol. Fijn dat dit meisje hier met haar een houvast vindt. Ik deed Carol nog een liedje kado van Neil diamond ... : It was nothing but a heartache ... volledig in lijn met m'n spirituele spreidstand van deze avond. Een geslaagde dag kan ik dit noemen.
Morgen naar San Marina. Komt slim. Nog goed weer. Ik ga er voor. Hasta mañana.
Gisterenavond, nog voor het slapen gaan, werd ik zijlings door Julia in de keuken geroepen. Ze trakteerde me op een blikje bier. Ze was in gesprek met Benito, de Italiaan wiens naam ik niet wist. Benito, misschien wel een telg uit het geslacht van de Duce want hij leek er sprekend gelijkend op. Gemillimeterde haardos, bonkige gestalte en een norse gelaatsuitdrukking maar hoogstwaarschijnlijk ook met een peperkoeken hart. Julia vertelde voor de zoveelste keer haar relaas met de bedwantsen. Ze liet de boebeltjes zien op haar armen en wilde ook deze op haar boezem aan Benito tonen. Deze sloeg zedig de handen voor de ogen om niet in een aanstootgevende situatie terecht te komen. Maar ook hij had last van jeuk. Hij had zelfs een hystaminezalf aangeschaft in de veronderstelling dat het 'mosquitos' de daders waren. Nee dus. Julia kin hem overhalen om al zijn kleren en slaapzak in de wasmachine te stoppen. Om 11u 's avonds zat hij in zijn blote met een handdoek rond zijn middel in de keuken, wachtend op zijn wasgoed. Je moet maar pech hebben zeg ik. Hopelijk blijf ik ervan gespaard.
Om 8u werd ik wakker. Vrij laat maar het was een kort stukje. 26km en niet te hevig kwa hoogtemeters. Prachtig stapweer, 21°C en een strakblauwe hemel. Van builen, breuken en schrammen ben ik gespaard gebleven. Dus dat zat snor. Verder heb ik helemaal alleen kunnen stappen met enkel het gezelschap van fladderende vlinders, schichtige hagedisjes en af en toe een keffer die achter je aan zit en je wil verscheuren. Over het algemeen zijn grote honden vrij relax bij het passeren. Het zijn de kleinere exemplaren die brutaal achter je aan blijven zitten. Een wandelstok is daarvoor het ideale afschrikmiddel. Een dazer vind ik maar niks om hen af te schrikken. Op 3 kwade honden getest : nr 1 trok er zich niets van aan, nr 2 werd nog kwader en enkel nr 3 droop af. Van honden gesproken ... het is zielig om zien hoeveel kettinghonden hier nog een erbarmelijk bestaan moeten lijden. In België is zoiets al jaren verboden.
Het lijkt me vreemd dat, vergeleken met gelijkaardige afstanden thuis, de afstanden op een camino langer lijken. Het is alsof de tijd vervormt en je aan een afstand op de camino zoveel meer tijd besteedt. Onzin natuurlijk en ik heb vandaag geprobeerd daar een antwoord op te vinden. Ik denk dat er op een camino zulk een veelvoud aan prikkels je brein bespelen ... geuren, beelden, geluiden ... dat het lijkt of dat je overal even halt houdt. Raar, maar het is nu zo dat na een tiental dagen al je zintuigen op scherp staan gesteld. Een unieke ervaring. Ik was ze uit het oog verloren.
Vandaag nog even een videocall gehad met de kleinkinderen. Tof, hun nieuwste aanwinsten speelgoed, ze zaten met mama en mims (m'n echtgenote dus de oma) in het één of andere shoppingcenter. Ook raar ... op mijn vorige tochten was gemis van het thuisfront er wel maar echt niet uitgesproken. Nu er kleinkinderen zijn moet ik toegeven dat ik uitzie naar een weerzien.
Morgen naar Muros de Nälòn. Ik treed nu in de voetsporen van onzen Hugo, de stapmaat. Die is nog maar een goeie maand terug van zijn camino. Hij liep de camino Olvidado. Een camino midden tussen en parallel aan de Norte en de Frances. In Gijòn pikte hij terug aan op de Norte. Het eerste stuk op de Norte had hij al gelopen en zijn camino afgewerkt via de primitivo. Het gaat een beetje op en af zei hij ! Daar kan je een paard mee laten lachen. Ik spreek hem er nog wel eens over aan ! ☺👆☺.
Zo, boodschappen zijn gedaan. Heel m'n kleerkast in wasmachine en droogkast gestoken, uitgehaald, gestreken hm hm, en seffens leg ik me ter ruste in de albergue municipale. 56 bedden alstublieft, echte pelgrimstoestanden als je het me vraagt.
Deze trip zit er ook weer op. De inspanningen indachtig voor de vele hoogtemeters bij de Jaizekebel die er tussen Irun en San Sebastian waren, was ik er voor vandaag niet zo happig op. Op de website van Gronze waar de caminos gedocumenteerd worden wordt de moeilijkheidsgraad weergegeven in een aantal rode sterren. 5 zijn het maximum en ik vermoed dat je het daar niet levend van afbrengt. Deze tussen Villaviciosa en Gijon had er 4. Juist Villaviciosa buiten begon er een klim non stop naar 430 meter. Die daalde daarna naar 80 meter en steeg terug naar 280 meter. De rest golvend tussen 80 en 110 meter. Het viel best mee. Ik denk dat m'n lijf er zich al naar heeft gesteld. Om 6u30 waren de 3 Françaises al aan het inpakken dus kon ik evengoed daar ook mee beginnen. Joël de Amerikaan was al geen velden meer te bespeuren. Om 7u30 was ik al vertrokken. Nog eerst vlug ontbeten en weg. Na een tijdje pikte ik aan bij Enya. Juist voor de klim stak er een Australiër ons voorbij. Uiteraard was dit voor het meisje een uitgelezen moment om met hem te socializen. Dat kwam goed uit. I will catch you up Enya, just go Tassie with that Aussie. Zo kon ik op mijn tempo naar boven klefferen. Iets later, bij de 2de klim kwam Lissa uit Duitsland aanpappen. Zij was de weg bijster. Aan een picknicktafeltje stopte ik voor m'n broodjes. Zij stapte voort. Samen met Enya had ze een kamer geboekt in Gijon om de prijs te drukken.
Om 16u15 stapte ik het hostal binnen. Ik vond het eerst niet. Een gewone deur tussen de buildings. Een dame wist waar ik moest zijn en wees me de weg. Proper, wel 30 euro en uitzicht op zee en de wandelpromenade op de zeedijk vanuit een schommelstoel. Een meisje uit Antwerpen is hier gestrand. Shinsplint ! De vrees voor elke pelgrim. Julia uit Duitsland liep ik hier ook tegen het lijf. Haar bedwantsbeten van 3 dagen geleden zijn goed aan het genezen.. De Italiaan, z'n naam ken ik niet, ook al dikwijls tegengekomen zit hier ook. Die heeft een zwerende blaar waar je een ei in kwijt kunt. Je komt wat tegen hoor !
Op de promenade lopen er nog vele mensen. De golven rollen met geweld tegen de dijk aan. Stilaan floepen de lichtjes aan van straten en pleinen. Een sfeeëriek beeld.
Zojuist even de decathlon binnengewipt voor sportschoenen. De slippers die ik meehad doen het niet om er mee in de stad te lopen. Na aankoop sloop ik een kroeg binnen voor een grande cervessa en wat tapa's. Een goedkope avond werd het aldus.
Ik heb vooruitzicht op mooi weer ! Hoera zeg en zelfs gisteren werd er nog voor vandaag regen verwacht maar nougabolle ! Het bleef droog en het kwik klom zelfs tot 20°C. Morgen loop ik Avilès aan en voor overmorgen ligt m'n slaapstede ook al vast. Nu nog m'n was binnenhalen en laat het zandmanneke maar komen.
Deze 22 paaltjes behoren ook weeral zonder kleerscheuren tot het verleden. Na het consumeren van het desayuno, dit onder het toeziend oog van een kapo, was ik om 7u30 de plein over. Het was een beetje lachwekkend. De man die het reilen en zeilen in de albergue wat in het oog moest houden oefende zijn taak manu militari uit. Het was een simpele ziel, die moeten er ook zijn. Zoveel brood mocht je nemen, nam je een sneetje te veel moest je het terugleggen. Confituurpotten moesten gemillimeterd op hun plaats teruggezet worden en de boterpot werd nauwlettend in het oog gehouden zodat hij niet naar een tafel meegenomen werd. Maar goed, ook deze brave ziel had zijn verdienste.
Weg dus. Het weerbericht voorspelde weinig opbeurends. Droog vertrokken, een kwartier later werden de hemelsluizen wagenwijd opengedraaid. Met bakken viel het eruit. De regen toverde blaasjes op het asfalt, zo lelijk ging het eraan toe. Hoe je je er ook tegen kleedt, volledig droog blijven blijft een utopie. Met een korte tocht voor de boeg viel dit best te pruimen.
De paaltjes vlogen voorbij. Dit dankzij m'n jeugdige compagnonne Enya. Enya heb ik eergisteren al ontmoet in, verdorie ik kan geen namen meer onthouden, Piñares del Prio. In 't laat kwam ze aan. Vandaag ontmoette ik haar onderweg. Ze riep me of ik het fotootje van haar waarop ze in de albergue een poesje op haar schoot hield naar haar wilde doorsturen. We zijn samen gebleven door weer en wind. De kilometers vlogen voorbij. Enya komt uit Tasmanië. Ze vertelde honderduit over de Aussies en haar thuisland. Ze was vooral geïnteresseerd in onze themavolgende streek-Gr's. Ze moest het hele verhaal horen over Reynaert de Vos, het hoofdpersonage in het middeleeuwse epos Elkerlyck. In Villaviciosa stapte ik een kroegje binnen met haar en trakteerde haar op een koffie en een stuk cake. Ze was zo gelukkig als een kermisvogel. 'Waarom doe je dat ?' Blijkbaar is dat ongewoon in Tasmanië. Wel ik gaf haar antwoord. Moest mijn dochter aan de andere kant van de wereldbol zitten en er zou iemand haar een koffie aanbieden dan zou ik dat erg waarderen. Ze begreep het.
Zojuist kennis gemaakt met Joel een Amerikaan uit Washington. Van België neem ik aan dat hij dacht dat ze daar de kinderen opeten. Fijne babbel gehad toen ik hem fotos liet zien van mijn uitstappen in Antwerpen, Brugge en Gent met Lynn uit Colorado. Tja, hij was zo onder de indruk dat hij een bezoek aan Belgium overwoog. Hij nodigde me nog uit om samen te gaan eten. Jammer, ik had reeds gegeten. Bonen en albondigas. Het beloofde Fab ... ik weet al de naam niet meer, door die Spaanse jonge gasten ... ik hou hen aan hun woord. Joel was aan zijn 10de camino toe. Ook verslaafd denk ik. Zo, ik laat het hierbij. Morgen een monsterstukje naar Gijon. 30 bornes en meer dan 1000 hoogtemeters. Ik heb me iets misrekend met de afstanden. Eigen schuld, dikke bult. Come and see tomorrow.
Vandaag lagen er 28 km in 't vet. Ondanks de druilerige regenperiodes en een stevige westenwind op kop ben ik best tevreden met de uitstap van vandaag. Gisterenavond in de herberg moesten we James, een onderdaan van King Charles, van eten voorzien. Hij was vergeten inkopen te doen en zo kwam hij zonder bik aan in de herberg. Carla en Frank uit Roosendaal bezorgden hem een croissantje en een youghourtje, ik sandwiches en chorizo. Die man was een wandelende apotheek. Wat die allemaal bij had om zijn camino tot een goed einde brengen kan je je niet voorstellen. Pijnstillers, magnesium en kaliumpillen, bloedstollers, betablokkers ... te veel om op te noemen. Vandaag zou hij tot in Ribadesella stappen, een kort stukske om terug wat op adem te kunnen komen. Zo ook Karla en Frank. Vanuit Ribadesella gingen ze een daguitstap maken naar Oviedo met de bus. Ze vroegen me of ik iets van het weerbericht had gehoord. Overdag licht en 's nachts donker was m'n antwoord. Ze lagen krom ... Nou Frank, die humor van de Belgen is toch enig niet ? Toffe mensen weeral !
Om 8u30 was ik weg. Non stop doorgewandeld tot in La Isla. Ik heb weeral kunnen genieten van de prachtige landschappen en de ruige kusten. De oceaan beukte er vandaag met volle geweld op in. Ik denk wel golven van 3 meters hoog. De stranden werden herschapen in gigantische schuimvelden. Onheilspellende regenwolken aan de einder met slierten blauw dooraderd vormden het decor. Soms kwam de zon piepen en dan voelde je haar warmte. Niet voor lang want de grijsgrauwe lucht was meester van het zwerk.
,
Ik heb vandaag alleen gelopen. Volop in de wind dus goed doorwaaid. M'n poncho was na een regenbui direct drooggeblazen. Alleen dus ... ideaal vaarwater voor wat introspectie bij jezelf. Waar te beginnen ? Misschien even de vriendschappen oplijnen ? Here we go !!! Blik op oneindig en laat het maar malen in je hoofd op het ritme van het getik van je wandelstokken. Verrijkende ervaringen ...
Vandaag ben ik er weer een speciale tegengekomen. Ik noem hem de 'knutselpelgrim'. Nu heb ik al veel transportmiddelen op een camino tegengekomen gaande van kruiwagens naar willies (aanhangwagentje op de heupen), taxis, zelfs draagstokken waaraan zakken hangen op de schouders van 2 pelgrims. Net zoals inboorlingen hun vracht versjouwen in de brousse. Wel, onze Fransoos had een minifiets uit elkaar gehaald. De stuurkolom verlengd en zo gemonteerd op het voorwiel. Een bagagerek op gelast en zo duwde hij aan het stuur zijne rommel op 1 wiel voor zich uit. Zijn vrouw getooid met een hoed die meer op een bloem leek volgde haar transportpionier op een respectabele afstand. Er stond Godbetert een kilometerteller en remmen op zijn gevaarte. Op die keienwegels moet het geen makkie zijn. Ik stelde hem de vraag maar hij kon niet anders dan zijn uitvinding de hemel inprijzen.
In de albergue van La Isla aangekomen kon ik opnieuw onze 3 jeugdige Spanjaarden aantreffen. Ja toch wel, er is ineens ontzag voor me. Ze moeten weet gekregen hebben dat dit m'n 4de camino is. Morgen gaat er 1 van die gasten me trakteren op 'fabes almonchita' of zoiets. Bonen met een speciale vis. Dat zit weeral snor met die mannen.
Daarstraks in de supermercado een lollig momentje gehad. Het was een piepklein supermarktje en ik zocht naar een douchegel. Ik vroeg de uitbaatster ernaar maar ze verstond het niet. Google translate, de redder in nood, vertaalde douchegel naar 'idiota'. Daar moet ge geen Spaans voor kennen om te weten dat dit niet klopt. De madam kon er gelukkig mee lachen.
Ik hou het hierbij. Morgen naar Villaviciosa. Hevige wind en veel regen. Laat maar komen !
