Et 4 San Sebastian - Orio

M'n roommate in San Fermin Pension was een Noor. Nogal een stugge persoonlijkheid op het voor ons norse af. Blijkbaar is dit geen nieuws onder de zon. Juist het hoognodige krijg je te horen als je een vraag stelt. Het feit dat zijn bagage 3 dagen spoorloos was zal z'n humeur ook niet ten goede zijn gekomen. Vanmorgen sakkerde hij nog omdat hij door het verlies extra leeftocht moest aankopen en dit nu als extra gewicht moest meesleuren. Ik hield het voor bekeken daar en bolde het af om 8u30 en trok de deur toe en vertrok. Ik was de straat al uit en miste plotseling iets ! Lap, m'n stokken had ik in de inkomhal laten staan. Receptie nog gesloten, ik kon niet meer binnen. Wachten dus tot een pensiongast binnen of buiten moest. Na een halfuurke dook er iemand binnen en kon ik mijn stokken recupereren. Het werd dus vrij laat om nog de 28km tot in Getaria te halen. Bovendien was het traject er weer eentje dat je niet op hoge hakken moet uitproberen. Steile hellingen en afdalingen, keien en een moordend heet zonneke dat op je koker inhakt. 34 °C noteerde ik. 4 liter water heb ik verzet tot in Orio. Om 3 uur nam ik het besluit om voor de herberg San Martin in Orio te kiezen. Nette plek, mooie tuin, wasgelegenheid, niet ver van de bewoonde wereld, een lieve hospitalera, m'n keus was vlug gemaakt. Ik trof hier ook Ricardo en zijn Maria aan. Een hele uitleg volgde, tevergeefs, ik verstond er geen knijt van. Met Wally, de Amerikaan uit Utah, had ik al in Irun kennisgemaakt. Die zat hier al toen ik binnenkwam. Onderweg kwam ik hem enkele keren tegen. Ik rustte even uit aan een afvoerpijp die water uit de hogergelegen gebieden loosde. Geen idee of het drinkbaar was maar Wally wilde het toch maar riskeren. Gelukkig heb ik hem op andere gedachten kunnen brengen. 

Het was weer zware kost maar je krijgt waar voor je geld. Prachtige vergezichten  waar je ook je kop naar draait, het fascinerende blauw van de immense oceaan op de achtergrond, het palet aan geuren die je kan opsnuiven ... hars, kamperfoelie, jasmijn ... alles zo intens. Ik kies er deze camino voor om de contacten met andere pelgrims niet te sterk uit te bouwen. Ik heb nood aan een babbel en wat compagnie maar tegelijkertijd hou ik afstand op mijn wandeling. Ik kies voor de solotrip, een match om met anderen te stappen hoef ik niet. Maar misschien verander ik nog van gedacht. Ik sluit even af, ik zak af naar het dorp op zoek naar wat eten. 

Groot feest in Orio. Gisteren hebben ze in San Sebastian de roeiwedstrijd gewonnen. Heel het dorp vierde feest.

 

Ikzelf ben een pinxtoke gaan eten waarbij Tamar me aan haar tafeltje uitnodigde. Zij pelgrimeert met haar vader Yoran. Ze komen uit Israël. Ik schat haar begin 20, een beeld van een jonge vrouw. Sympathiek, smoort shag, houdt van pintje en heeft een ongelooflijke band met haar papa. Deze man is trouwens ook een erg sympathieke tiep. Jammer dat de conversatie zo moeilijk verloopt. Prachtige avond heb ik gehad. Ik begin het meer en meer naar m'n zin te krijgen. Morgen zie ik wel waar ik uitkom.

Et 3 Irun - San Sebastian

Het probleem om een bed te vinden werd opgelost dankzij m'n dochter. Ze kon nog een pensionnetje vinden in San Sebastian. 57 euro voor een bed in een kamertje met 3 stapelbedden. Geen ontbijt, geen wasplaats voor je kleren en voor wifi moet je in de inkomhal staan. Maar goed ik klaag niet over comfortgebrek maar wel om die exuberante prijzen. 

Sophie heeft ook een slaapplaats gevonden. Ze mag met haar minitentje op het terrein van een commune gaan staan. Vanmorgen heb ik haar nog een mooie camino toegewenst. Wellicht loop ik haar nog tegen het lijf. 

Vroeg weg dus voor die monsteretappe van Irun naar San Sebastian. Niet zozeer in paaltjes maar wel in hoogtemeters. Halverwege de top dacht ik er van af te zijn en triomferend stuurde ik een fotootje naar de stapmaten. Bleek dat ik amper halfweg was. Hoogmoed komt voor de val. En iets voor San Sebastian, later dan wel, ging ik onderuit. Gelukkig niet erg, enkel een geschaafde knie. Het was zwaar om tussen de reusachtige keien naar boven te klauteren. Met een zware rugzak  heb ik er niet te veel tegengekomen. Wel veel ultralopers die naar boven en beneden vlogen. 

In de afdaling kwam ik een Nederlands echtpaar uit Delft tegen. Die hadden hun 'kemper' bovenaan gestationeerd en waren zinnens even rond op en af de berg te lopen. Op gewone schoenen. Dat zou wel pikken vreesde ik. Toch een gezellig klapke gedaan. Meneer was vroeger een verwoed kampeerder. Aangezien hij eerst op latere leeftijd huwde  met zijn vrouw werd hij in Nederland meerdere malen de deur gewezen op de camping. Ongetrouwd niet zijn in een tent ! Met blinkende speelgoedringen loste hij die kerkelijke preutserigheid op.

Nog een ontmoeting met een Noorderbuur leverde enkele uurtjes conversatie op. Marijke ! 72 heeft ook al meerdere caminos gelopen. Ze had een eigenschap die bij onze stapmaat Ronny direct in de smaak zou vallen. Ik verklap niet dewelke. Dat hij maar bij zichzelf te rade gaat. Ze kwam uit Gorkum, was gescheiden en kinderloos. Ze reisde veel en op één van haar caminos was ze met een Mexikaan aangepapt. Die zaken gebeuren meer op een camino. Ze vertelde honderduit over haar reizen. Oo den duur was ze buiten adem van al dat geklap en geklim en moest ze gaan zitten. Ze meende dat haar hart het ging begeven.  Even later botsten we op het landgoed van die commune. Marijke overwoog om daar te overnachten. Ik vulde er mijn waterbus, bestelde een water en een groot glas fruitsap, vroeg hoeveel het was en kreeg donativo als antwoord. De bedden waren allemaal bezet maar voor Marijke zouden ze een tent opzetten. Dat zijn nu eens caminotoestanden zie. Wie weet blijft ze daar in die commune ? Het draaide er allemaal op peis en vree. Ricardo den Argentijn en zijn vrouw Maria hadden samen met een Bretoens koppel ook de weg naar die commune gevonden.

Om 7u kwam ik aan in het pension.10 uur voor rond de 25 km. Weinig zin heb ik nog om San Sebastian te verkennen. Daarjuist ben ik een snackbarreke binnengeduikeld voor een hap en een drankje. Ik ga slapen, ik ben moe. Fotos voor morgen, ik zie het even niet zitten om in de inkomhal wat te gaan internetten.

Et 2 St. Jean de Luz - Irun

Rond een uur of 8 zocht ik daar in St. Jean de Luz een restaurantje op. Het werd een bistro waar ik mezelf trakteerde op een tagliatelli met truffels, spek en een gepocheerd eitje. Een pintje erbij en ik was gesteld. Terug in de herberg moest ik me bij MiePau en Murielle even neerzetten om wat bij te kletsen. Ik werd door hen op een créme glaceke getrakteerd. Met rum uit Madagascar begot. Pauline een jong meisje uit den Elzas, m'n stapelbedgenote, kwam er bij zitten. Tof kind, ze kreeg ook een crème glaceke. Bedtijd nu ! 2 bedden verder ligt de Ricardo al bomen te zagen. Dat behoeft geen ondertiteling, iedereen verstaat dat. Morgen duikel ik Spanje binnen. Irun olé. 

Rond 8u was ik op weg voor een kleine tocht. Naar Irun, 18km. Een halfuurtje onderweg en ik was al getuige van een ongeval. Een dame op haar scooter schoof uit op een riooldeksel. Ik dacht dat ze eraan was maar gelukkig voor haar viel het nog mee. Een geschaafde knie en dat was het. Amper 1 minuut later stopte een auto om me de straat over te laten steken. Vriendelijk van hem maar een camionette vlamde er los van achter op. Dat daar in Frankrijk niet meer ongelukken gebeuren ! Deze etappe trok op niets. Voor de helft over departementale wegen en bij gebrek aan voetpaden loop je daar niet op je gemak. Dan was de trip gisteren stukken mooier. De bepijling ontbreekt ook meestal. Het stak wat tegen. Om 2 uur was ik al aan de herberg. Die ging maar open om 16u. Beetje rust dus. Mooie herberg, 60 plaatsen. Vlakbij de herberg kon ik een pelgrimsmenuke versieren voor 11 euro. 't Was nog lekker ook. 

Ik begin onze maat Angelo meer en meer te begrijpen met de moeilijkheden die hij ondervond bij het vinden van een overnachting. Morgen staat San Sebastian op het programma. Er zijn daar in het weekend festiviteiten, alles compleet volgeboekt. Een uur heb ik tevergeefs rondgebeld. Sofie een jong meisje dat al van 3 juli onderweg is zegt dat het de eerste keer is dat ze dit meemaakt. Ik overweeg om tot kort voor San Sebastian een slaapplaats te vinden. Lukt dat niet dan skip ik de etappe en zoek een alternatief om tot voorbij San Sebastian te geraken. Openbaar vervoer of een taxi, die trip is niet verloren, ik haal dat wel in. Maar goed,  't is ne schone dienen Heilige Bas. Een nachtje onder sterren is ook nog een optie. Regen wordt er alleszins niet verwacht.

Sofie is nog steeds aan het bellen voor een reservatie dat schaapke. Ik heb het opgegeven. Morgen vliegen we hier om 6 uur uit ons bed. Ik denk van nu stillekesaan onder de wol te kruipen. De eerste 5km morgen staat de Jaizkebel op het menu. Een berg van 535 m hoog met stukken van 50% stijgingspercentage. Ik denk dat Jaizkebel de Baskische benaming is voor Jezebel, de duivelin. In alle geval een specialleke. We wassen deze varkentjes wel. 

Et 1 Bayonne - St. Jean de Luz

Zie eens aan, de kop is eraf. Het viel mee, sebiet meer daarover. Gisterenavond heb ik eens in Bayonne rondgewandeld  op zoek naar een hap. De restaurants gaan maar eerst rond 7u open en dus duikelde ik maar een Spar binnen. Tabouleh en Paté Basquaise aux piments werd m'n avondeten. Als je in Baskenland bent dan moet je de lokale keuken eer aandoen. Het smaakte. Er duikelden nog eens 3 madammen binnen rond een uur of 7. Het waren foefelaarsters. Ze waren geen pelgrims alhoewel ze beweerden van wel. Ze vielen door de mand met hun credencial uit de Sarma. De hospitalera schoot in een Baskische koleire. 'Vous me prenez pour une idiote' vloog ze uit. Uiteindelijk mochten ze dan toch overnachten en zo lag ik met 6 madammen op de kamer en geeneen snurkte. Van mezelf weet ik het niet. 

Om 7 uur stond het ontbijt klaar en om 8 uur was ik pleite richting St. Jean de Luz. En nu gaat er éne van de stapmaten lachen ! Ik was een kilometerke onderweg en dook een winkeltje binnen voor een bagette en wat chorizo. Ik was al terug op weg en moest even stoppen om m'n gerief op te bergen. Komt er een oud moederke langs en dat menske vraagt of ik in dat winkeltje ben geweest. Oui madame ! Ge zijt er uw stokken vergeten zei ze. Ik rap een 300 meter teruggelopen, dat menske hield de wacht bij mijn rugzak. Tja, dat begint al goed ☺. 

Ik kon voort. Al vlug was ik het centrum buiten en de eerstvolgende 5-6 kilometers waren industriegebied. Veel verkeer en weinig plaats voor de voetgangers. Die toestanden kende ik nog van m'n eerste camino. Opletten geblazen dus. Fransmannen zijn niet allen met hoffelijkheid gezegend. 

Vanaf Biaritz werd het pittig. Ervoor was het parcours golvend, nu werd er een versnelling hoger geschakeld. Op en neer, klif op klif af, langs de kust en dan weer tot boven op de Falaise. Den Hugo had me daarvoor verwittigd. Het was dus wennen terug. Vanaf de middag kwam de zon er priemend door. Warm en zweten, de koele zeebries op de kuststroken was welkom. Ik had de indruk dat iedereen hier nog in vakantie was. Gebruinde zonnekloppers, surfers, parapentes ... ze bezien jou alsof je niet goed wijs bent, sleurend met die zware rugzak. Enfin, na 25 paaltjes waarvan de laatste 10 vrij pittig, bereikte ik de herberg. Murielle en MiPau, zo heten de hospitaleras ontvingen me hartelijk. Een fris glazeke muntlimonade moest ik eerst consumeren alvorens ik binnen mocht. Mooie herberg hier ! 4 pelgrims waren me voor waaronder 1 Argentijn uit Patagonië. Ricardo spreekt alleen Spaans ... een hele uitleg, ik gaf het op met moeite te doen om hem te verstaan. Buen camino zei ik en hij ging a la playa meende ik te verstaan. Ik ga eens een toerke doen hier in de stad. Tamelijk groot en ook druk. Daarna mag het zandmanneke komen. Tot morgen !!

On the road again !

- Jappie .... Waarom ga jij weg ?

- Dat is moeilijk uit te leggen ventje. Soms wil ik eens alleen zijn, je kan het nog niet begrijpen. Slaap nu maar. Morgen moet je naar school !

- Ik wil met jou meegaan, mag dat van jou ?

- Helaas kon het maar, maar je moet morgen naar school gaan. Dat zal niet lukken. De juf zal het niet fijn vinden dat je niet naar de les komt. En het is erg ver stappen weet je ?

- Ik heb toch al ver met jou gestapt. Ik kan dat toch ?

- Tuurlijk, maar nu is het wel heeeel erg ver. Zelfs over de bergen en in donkere bossen waar je verloren in kan lopen !

- Blijf je lang weg ? Ja ? Kom je maar eerst terug wanneer ik al in het 2de studiejaar zit ?

- Nee jongen, zo lang moet je nu ook niet wachten. Maar ik blijf wel een poosje weg. 

De vraagtekens tollen in een helse vaart door het bolleke van m'n kleinzoontje. In die kinderoogjes zie je vertwijfeling. Het gebrek aan besef van tijd en duur stemt het ventje een beetje verdrietig. Een muziekdoos op de achtergrond projecteert lichtstralen op het plafond ... 

- Kijk Jappie. Sterretjes ! 

- Slaap nu maar ventje. Als ik morgenvroeg vertrek kom ik nog eens over jouw bolleke en dat van je zusje ruisen. Slaapwel. 

Deze belofte werd verzilverd ! De vraagtekens uitgedund tegen de morgen. Hoop ik.

De grillen van de Nmbs inzake stiptheid der treinen hebben me serieus besmet met de nodige scepsis om met vertrouwen een 1000 km lange treinreis tegemoet te zien. Goed, er waren wat vertragingen in Brussel vanwege een koperdiefstal in Jette, het heeft gelukkig geen impact gehad op m'n reisschema. De Thalys vertrok stipt. Beetje onwennig was ik wel om vanuit Paris Nord naar de Gare Montparnasse te pendelen. Met maar een uurtje verplaatsingstijd op het ongekende Parijse Metronetwerk mag je geen vergissingen begaan. You can hear the wissels blow bij wat pech. Het viel best mee. Voor een Metroticketje kan je terecht in de restauratiewagen. Dat scheelt wachttijd aan de ticketautomaten  van de Thalys. In Montparnasse moest er een stukje gestapt worden waarna ik de TGV kon opzoeken. 4 uur bollen tot in Bayonne, het gaat snel vooruit met dat machien. De landschappen rijgen zich in snelvaart aaneen. Topsnelheid 273 km/ u alstublieft. De voetlift daarentegen,  gepakt en gezakt, hooguit 4km /u. Reken maar uit. Ik verschiet er nog steeds van dat ik het traject tussen Parijs en Dax ooit te poot heb bewandeld. Regelmatig doemde er toen in een flts zo een TGV op aan de einder. Ik heb compassie met m'n medepasagier op stoel 104. Die mens, een Fransman, is meer dan 2m lang, weinig plaats en zit met zijn benen opgetrokken tot bijna in zijne nek. Dit zijn de rare momenten dat ik nu eens niet jaloers ben op hun lichaamslengte.  

En aangezien ik aan het raampje zit,  ga ik nog wat verder sightseeing bedrijven. Veel klap heb ik toch niet van m'n opgestuikte buur. Eens in Bayonne brei ik hier nog een klein stukje aan. 

Zo, aangekomen in de Albergue. 8 beddekes en 3 madammen die na mij binnenduikelden. Ik ben geïnstalleerd. Morgen vul ik akkevietjes van deze avond aan als ze de moeite zijn om te vertellen. Dag 1 sluit ik hier voorlopig mee af. 

Mijn backpack staat klaar !

Wel het is zover. Ik sta klaar om te vertrekken. Een paar nieuwe bottinnen en wandelstokken waren de enigste zaken die ik me opnieuw diende aan te schaffen. Langs m'n oudste zus ben ik ook even langs geweest met de vraag of ik haar paternoster nog eens mocht meenemen. Als klein meisje bezorgde ze deze aan mijn vader zaliger toen hij in de oorlog van '40-'45  als krijgsgevangene naar Duitsland gedeporteerd werd. Het is voor mij een symbolisch kleinood dat ik op mijn eerste pelgrimstocht erg koesterde. 

Je zou denken dat, na al enkele pelgrimstochten achter de rug te hebben, men het vertrek in alle rust en met bedaardheid tegemoet ziet. Wel, dat was bij mij tot voor enkele dagen terug niet het geval. 'Waarmee ben je in Godsnaam weer mee begonnen ? En zou je niet beter thuisblijven ?', was de vraag die regelmatig opdook en het gemoed teisterde. Met de haalbaarheid in gedachten kwam deze vraag in stelling. De jaren tikken onbarmhartig weg en hier en daar merk je aan je fysiek en de opduikende kwaaltjes dat je de fontein der eeuwige jeugd moet voorbijgelopen zijn. Wie zich aan deze legendarische bron laaft zou voor altijd jong blijven. Een tripel is geen volwaardig alternatief zo blijkt want hier en daar begint er bij mij al eens iets te piepen of te kraken. Eens dit besef is doorgedrongen rest er enkel de hoop dat je op je tocht gespaard blijft van fysiek ongemak. Daar stond ik tot voor enkele jaren terug nog niet eens bij stil.   Ik zou in deze gedachtengang niet alleen staan. Ook onze Ronny herkende de situatie en worstelde met dit dilemma. Den Hugo ben ik daarover vergeten te polsen. Om die negatieve gedachten te verdrijven doet een goeie tripel dan weer wel uitstekend werk ! Nu is het terug relax, terwijl zittend op gloeiendhete kolen. 

Mijn rugzak is ondertussen al gemaakt, 16kg droog gewogen. Het streefdoel is 10 tot maximum 15% van je lichaamsgewicht aan draaglast te betrachten. Ik zit er 4 kg boven. Ook al liet ik me deze keer begeleiden door een backpacklist. Hoe je het ook keert en draait wanneer je die lijst volgt, steeds kom je op overgewicht uit. Tenzij je echt gebruik maakt van lichtgewicht  materiaal dan kan het lukken. Zijden ondergoed en ultralichte rugzakken bijvoorbeeld. Mijn Deuter alleen al weegt 3kg, droog gewogen. Hij kan wel tegen een stootje wat zeker een meerwaarde is. Die rugzak moet immers heel je hebben en houden transporteren.  Met de aankoop van die dure spullen maak je niet alleen je bagage wat lichter maar ook de portefeuille.  Het moet betaalbaar blijven en enige soberheid siert een pelgrimstocht. Less is more, is nog steeds de kernboodschap bij het opmaken van je rugzak. Overmorgen, de dag voor m'n vertrek, laad ik die nog eens volledig uit en zie wat ik nog eventueel kan thuislaten.  Ik hoop van het niet te vergeten om hem terug in te laden. Ik overweeg nog wel van nog een extra fleeceke mee te sleuren daar ik vrees dat het daar aan de Atlantische kust 's avonds nogal frisjes zal zijn.  

Nog 3 keer slapen en het is zover. Heel vroeg in de morgen, dochterlief brengt me naar de statie, vertrek ik in Brussel Zuid met de Thalys richting Paris Nord. Daar dien ik over te stappen op de metro die me naar de Gare de Montparnasse moet brengen om daar de TGV te nemen richting Zuiden.

Et après ... je ne m'enfuis pas... je vole, je vole. Comprenez-vous bien ! Je vole ! 

Tot het volgende bericht ! Bij leven en welzijn 😌😌😌.

Proloog

---

Op 7 september zoek ik naar Bayonne af te reizen en daar de startmeet van m'n 4de Camino op te zoeken. Deze keer heb ik gekozen voor de Camino del Norte. In een 40-tal dagen hoop ik, bij leven en welzijn uiteraard, dit avontuur af te kunnen ronden. Een avontuur ? Jawel, en opnieuw solo waarin ik veel aandacht wil spenderen aan zowel het spirituele als het mentale accent van een pelgrimstocht. De jaren tikken immers weg en nu, na 3 jaar afwachten, waag ik mijn kans. Laat me hopen dat er nog komen ! 

Onder de rubriek 'Pagina's' in de kolom hiernaast heb ik een kleine beschrijving over deze pelgrimsweg geplaatst. 

Nu geldt alleen nog het afwachten. 

Ik kijk er naar uit. Het zal een zware maar alleszins mooie tocht worden. Onze stapmaat Hugo is momenteel zijn laatste 100 km op de Norte aan het malen. Geweldig mooie foto's heeft hij reeds gedeeld op zijn blog (Hugo Peregrinus). Voor hem is het einde al in zicht. 

Met enkele fotootjes wil ik nu al een indruk geven van de schoonheid van deze Pelgrimsweg. (bron flickr)