Et 9b Bilbao

Even controleren op de stappenteller-app. 15km afgelegd vandaag, ik geloof er geen blaas van. Met enkel hier wat rond te kuieren brei ik geen 15 km bijeen. Dat appje is maar enkel te betrouwen in de Lage Landen volgens mij. Een opstap aan een trapje geldt voor 72cm op je actieradius. Maar goed, vandaag heb ik de luierik uitgehangen. Ik lag nog wat uit te slapen toen Juan me bij zijn ontwaken wakker maakte. Je ontmoet op een trip zoals deze veel mensen die een rugzakje met zich mee dragen. Niet letterlijk maar figuurlijk. De Juan sprak vloeiend Engels. Ik kon niet opmaken wat er juist mis was gegaan in zijn leven maar het moet iets ergs zijn geweest. Ik gokte op gescheiden van vrouw en kinderen . Ook hij had al een camino gelopen maar nu ging hij zijn tegenslagen wat tegenwind geven met een tocht door Zwart Afrika op de motor te ondernemen. Je komt wat kerels tegen weet je ? 3 keer vroeg ik aan een andere kamergenoot, volgens mij een Amerikaanse snuiter : Where do you come from?  Alhoewel niet meer zo jong en vrij veel gelijkenis met het uiterlijk van Popeye the Sailorman, was dit een erg energieke tiep maar hij vermeed telkens een antwoord. Goed mogelijk dat een internationaal opsporingsbericht hem achtervolgt. Goed, dit is dan misschien wat ver gezocht. Jacobus, vergeef me in dit geval deze zwarte redenatie.

Rond 11 uur gisterenavond zond Kasia me nog een berichtje met de boodschap dat ik beslist het strand "La Playa de la Salvage" moest aanlopen. Volgens haar, en zij niet alleen is dit het mooiste strand van de Cantabrische kust. Morgen, hooguit overmorgen tippel ik daar voorbij. Ik heb een blauw vlaggetje geplaatst op m'n GMap kaart. Toffe juffrouw, ze sliep nog toen ik  vertrok.  

Guggenheim museum heb ik enkel aan de buitenkant bezocht.  Er wordt daar kunst uit allerlei strekkingen tentoon gesteld. Best interessant voor kunstkenners maar kunst is voor mij iets dat niet iedereen kan scheppen. Misschien wat hooggegrepen en ook omdat ik er de ballen van versta maar ik kan evengoed Picassos schilderen. Het werk van een klompenmaker noem ik dan weer kunst. Zoiets kan ik niet. 

Daarna ging het de richting van het oude stadsgedeelte uit. Sophie had me een kaart van Bilbao bezorgd. Veel volk te zien en iedereen in een uitgelaten stemming. Ik bezocht het oude stadsgedeelte. Een heel mooie overdekte markthal. Er was een wedstrijd aan de gang in de genre van de sterkste mens ! Toen ik er aankwam betrof het een 200kg zware kanonsafuit te heffen op haar achterste met als steunpunt de dissel en daarmee een cirkel rond te lopen. Op 2 man na lukte het niet de cirkel rond te lopen. 1 man kon een kwart cirkel extra presteren maar toen kwam er een forsgebouwde neger mededingen. Sorry, aan die woke toestanden, daar doe ik bewust niet aan mee, maar goed een donkere medemens voor hen die er aanstoot aan nemen. Die gast liep 4 cirkels rond met dat gewicht. Het was dan ook een beer van een vent.  

Voor de rest wat sightseeing, een pintje tussendoor en ... het leven is best draaglijk. Voor morgen heb ik geboekt in Potugalete. Zo kan ik de grote etappe afleggen en vermijd ik het te laat komen in de albergue en dus ook het te laat te komen voor een bed. Sebiet ga ik tafelen met Sophie en Kai en nog een paar Duitsers. Sophie is een zot spook, ze komt uit Keulen. Mensen die met hun eigen gebreken en stommiteiten kunnen lachen hebben er bii mij 5 voor. Ik ga afzakken nu. Als er nog iets plezants gebeurt dan weet je het morgen. 

Awel, het etentje vond plaats in het oude stadsgedeelte. Die stad bruist. Het ongelooflijk mooie weer heeft hier natuurlijk debet aan. In de straten krioelt het van het volk. 11u 's avonds, jong en oud, geen onderscheid.

Het etentje was lekker, iberisch schweintje mit kartoffelen,  het gezelschap sympathiek, daar niet van, maar die Duitse taal ... wat ik beweer is niet mooi maar m'n maag begint er op den duur van om te draaien wanneer ik er naar moet luisteren. Geef mij maar dan de taal van Molière of  Vondel. Ik wenste het gezelschap nog een gezellige verderzetting van de avond en teende naar mijn bed. Lana opende voor mij de hoteldeur. Ze ging een sigaretje smoren buiten. Lana leerde ik vanochtend kennen. Ze komt zoals ik uit de koekestad en wandelde haar eerste stuk camino. Op google had ze opgezocht welk het mooiste stuk van alle pelgrimswegen in Spanje was. Google beweerde tussen Irun en Bilbao en haar keus was gemaakt. Volgende keer informeert ze haar beter. Geen idee van de moeilijlheidsgraad zoals ik trouwens heeft ze haar lelijk mispakt. Schluss, ik ga slapen.

Fotokes zijn voor later. Googĺe kan het niet redden. 

Dat is nu opgelost !

Et 9a Eskerika - Bilbao

Eureka, deze dag hebben we nu ook weer eens te meer overleefd. Ne zware weeral. In Orio, enkele dagen geleden, was ik ergens water gaan schooien. De dame die me hierin tegemoetkwam, een Zwitserse getrouwd met een Spanjool, verzekerde me dat vanaf Zarauz het plat zou worden. Ik zit nu in Bilbao en ik denk dat ze haar bewijslast haalt bij de autotoeristen. Nog altijd gaat het hier up en down, ik ben weer bijna 900 hoogtemeters rijker. 7 keer achtereen den Onze Lievevrouwentoren, de hoogste kathedraal van Europa, 123 meter boven de Schelde uittorenend, op en af. Ik ga proberen er over te zwijgen. Toch nog even dit : Het venijn zat in de staart. De aanloop naar Bilbao begon in Zumaia ... 300 meter naar omhoog non stop. En daarna steil naar beneden, een wandeloordeel dat ik persoonlijk iets hachelijker vind. Wanneer je jezelf spiegelt aan dat jonge geweld dat die hellingen al fluitend aanpakken bemerk je aan jezelf dat de tand des tijds ongenadig is voor je fysiek. No meecy ! Waarschijnlijk poetst die zichzelf met Oral  B pro expert. 

Vandaag ben ik opgetrokken met Claudie. Zij vliegt ook de bergen op maar moest bekennen dat ze op haar randonnees in het Alpen-hooggebergte hooguit 10 km uitstippelt. Deze etappes vielen haar ook zwaar. Later op de middag sloten Kai en Sophie aan. Morgen gaat ze hier in Bilbao het Guggenheimmuseum bezoeken. Ik weet nog niet of ik meega. Ik had geluk dat ik hier in het Poshtel Bilbao nog een dagje extra kon bijboeken. Ik zou in Portugalete op een zaterdag kunnen fluiten naar een overnachting. Dus blijf ik een dagje langer om eens goed uit te rusten. Morgen bezoek ik allicht wat hot spots in Bilbao, daarstraks ben ik al even naar het park geteend. Onderweg m'n avondeten versierd en aangesproken op een bankske in het park. Onvoorstelbaar hoe de Spaanse bevolking in drommen samentroept met hun kroost. Eén feestvierend mensenmassa. 

Kasia m'n onderbedgenote komt uit Granada. Ze vloog juist in vanuit Frankfurt waar ze werkt. Toffe en slimme meid, een uur lang heeft ze me uitgevraagd over de camino's. Later als ze meer tijd heeft zal dat er ook wel eens van komen. Ook zij was van mening dat een agenda hebben en pelgrimeren niet te verzoenen vallen. 

M'n ogen vallen dicht en ik heb geen stekskes (lucifers) om ze te stutten en open te houden. Ik ben duidelijk iets over m'n kunnen gegaan. Wat rust zal zeker goed doen.

Et 8 Olabe - Eskerika

Deze queeste werd heelhuids uitgelopen. Op een paar schrammen na van doornen van een paar wilde rozestruiken moeten er geen levensbedreigende toestanden gesignaleerd worden. Over Guernika zou de tocht me van Olabe richting Bilbao voeren. De tocht begint stilletjesaan vorm te krijgen. 

Gistetenavond in de herberg van Olabe was er een hele discussie nodig om m'n teveel gestorte geld ten gelde te maken. Het zat hem zo : Ik belde om een reservatie en het was in orde op voorwaarde dat ik geld zou overschrijven op hun rekening. De bankrekeningnummer lieten ze me weten per mail. No problem, ik schrijf over met instant pay en stuur de baas van 't spel een berichtje dat het betaald werd. 's Anderendaags om 9u stuurt die vent dat ik een bewijs van overschrijving moet voorleggen. Ik ben aan het stappen dus lees ik dit maar eerst bij aankomst. Ik zoek dit bewijs maar ik  druk op verkeerde knopjes en schrijf nogmaals het bedrag over. Het is goedgekomen maar ik vrees dat de albergue-uitbater niet met een gerust zou gaan slapen zijn. Wat een gedoe zeg !

Het werd weer een vergelijkbare dag met de vorige kwa traject. Nu opnieuw lange steile hellingen van meer dan 100 hoogtemeters aan één stuk. Ik bemerk daarentegen dat het me met de dag beter lukt om die hellingen op te klefferen. Soms denk ik zelfs dat ik plat loop en dan blijkt het toch zo een 10° omhoog te gaan. Niettemin zitten er stukķen bij die met hoofdletters beschreven dienen te worden. Het blijft en zwate tocht. Helemaal geen vergelijk mogelijk met het Pieterpad in NL.

Mooi weer, erg zwoel met 2x een zondvloed op traktatie. In Guernika en een kilometerke of 5 verder. Zonder veel erg, telkens zorgde Jaakske hierboven voor een geschikte schuilplaats. Ik heb het droog kunnen houden. 

Rond 4u kwam ik aan in de herberg. Een norse herbergier deed de ontvangst. Aan z'n manier van doen dacht ik dat ie z'n eigen kinderen had opgegeten. Wat later moest ik m'n mening herzien, hij viel best mee.

De avond zelf ben ik aan het kokkerellen geweest. Ratatouille met pasta. En een salade met feta en olijven. Fleske wijn erbij en de avond werd goed ingezet. Wandelen doe ik alleen maar ondertussen botert het goed met Kai, Sophie en Claudie. Ook vandaag heb ik kennis gemaakt met Arne, een Nederlander uit Rotterdam. Boeiende babbel gehad ... dat geeft een meerwaarde aan je beleving. De stereotiepe  vragen .... where are you from .. en de plotseling opgewekte interesse voor je heimat annex uitleg beginnen iets te bekend voor te komen. Ik was blij van met Arne even in het Nederlands te kunnen klappen. Ik moet het herhalen : ik word een knorpot.

Morgen naar Bilbao. 't Affeseert goe zeggen ze in het Pajottenland.

Foto lukt even niet hier maar hier is de Link

Et 7 Markina - Olabe

Hier in Olabe zijn we ook weeral geraakt. Dit keer eens zonder kleerscheuren. Eens die Amerikaanse rapper was stilgevallen verliep de avond vrij rustig. De nacht daarentegen, ik sliep in een klooster, was woeliger. Ergens in het klooster moet er een zware deur niet goed gesloten geweest zijn en met de opkomende wind vlamde die met een oorverdovende smak dicht. M'n bed daverde. Bovendien waren de couchettes gescheiden door hardboard panelen. De kerel naast me, een Fransman, evenwel door dat paneel gescheiden, herbeleefde in zijn dromen de guldensporenslag in 1302 en mepte met volle geweld op die scheidingswand. M'n bed schokte mee. Ik had de eer te delen in zijn strijdgeweld.

Vanmorgen een eenvoudig  desaunia en weg. Marijke, onze Gorkumse medepelgrimme had niet meer dan een half litertje water per dag nodig op haar camino zei ze. Ze zag me mijn camelbag en flessen vullen. " Nou, als ik tekort kom, kom ik wel even bij jou aankloppen" merkte ze op. Ze zou me opwachten aan een bankje voor de albergue om samen op te trekken.  Ze was echter repen snijden toen ik buitenkwam. Misschien had ze een ander slachtoffer-waterdrager gevonden. Nu, ik loop deze camino nog het liefst alleen. Enkel rekening valt er dan te houden met mijn eigen ritme. Klinkt misschien iets egoïstisch maar so be it. Misschien te wijten aan het ouder worden ?

Het was een etappe vergelijkbaar met de vorigen. Iets minder warm maar toch nog tegen de 30 °C aan. En weeral hoogten die flirtten met de 450m. Echter geen hellingen meer van 100 hoogtemeters aan één stuk. Vandaag stond er een verschrikkelijke wind op de hoogte. M'n stokken waaiden bijna weg.  Het stappen berg op en af ging echter al een stuk beter. Soms zie je pelgrims die als echte berggeiten de hellingen opsjezen. M'n kamergenote, ik moet haar naam nog vragen, woont in de Franse Alpen. Tja, die zijn zulke parcourtjes gewend. Vanessa, nog zo'n engeltje, uit Canada bezorgde me onderweg pilletjes voor m'n gezwollen poot. Het is al veel beter. Eens die alle kleuren van de regenboog heeft gehad wordt dit voorval ook weer geschiedenis.

In Munitibar stopte ik op een pleintje om te schoven. Kinderen van rond een jaar of 6-7 maakte er een rondedans. Wie zie ik daar met veel enthousiasme mee rondhuppelen : De Yoran en zijn dochter Tamar. Die vent beleeft de momenten van zijn leven. Hij draaide mee toertjes met die klein mannen.

Ondertussen heb ik geleerd om te reserveren. Verschillende Facebook groepjes trekken gezamenlijk op. Het lijkt een hype te zijn om met onbekenden te pelgrimeren. Beetje te vergelijken met blind daten. FB lijkt voor hen het gedroomde ronselmedia. Die rapper is de kapitein van zo 'n groepje Facebookpelgrims. 

Het is allemaal een beetje wennen. Met uitzondering van de begin- en eindetappe heb ik nooit gereserveerd. Nu kan je bijna niet anders meer. Voor vandaag, morgen en overmorgen in Bilbao heb ik moeten reserveren. Het is nu zo en ik vind het jammer dat het onvoorspelbare hierbij verleden tijd is geworden. Er werd hierbij veel aan caminocharme ingeboet. 

Ondertussen ken ik haar naam : Claudy. We zaten naast elkaar aan de pelgrimstafel. Toffe madam. Ze deed me een slaapplaats aan de hand in Bilbao. Voor morgen wordt het Eskerika Morga. Weer een kleintje, nog geen 20 paaltjes maar kwa intensiteit te vergelijken met 40 plat . Den Hugo en ook David een fietspelgrim die ik op m'n 1ste tocht mocht ontmoeten houden er voor me de moed in. Maar ook het thuisfront en de andere stapmaten laten zich niet onbetuigt. Plezant die support ! Morgen snijden we weer een nieuw stuk caminotaart aan ! Tot dan.

Et 6 Deba - Markina

 Dit werd weer een dag om in te kaderen.

Gisterenavond aan de overkant van 'Het Stationneke van Deba', dit zijn de woorden van onzen Hugo, heb ik daar in het restaurantje een smakelijke varkenscarbonade binnengespeeld. Mijn tafelgenoten Yoran en Tamar konden dit niet matchen met hun Joodse spijswetten. Ik vroeg aan Tamar of ze een stukje wou proeven maar ze sloeg het beleefd af. Misschien omdat haar papa erbij was ? Aan tafel wordt er het één en ander verteld. Zo kwam ik te weten dat ze bij het Israëlisch leger had gediend. Het werd een boeiende avond. 

Vroeg eruit weeral. Om 7u30 stapte ik de keet daarbuiten. En het duurde niet lang vooraleer ik eraan werd herinnerd dat dit geen wandelingetjes zijn op de Keyserlei, voor de Nederlandse volgers de Kalverstraat. 

Al direct van zeeniveau naar 520m steil omhoog. Ik moet zeggen dat ik eraan begin te wennen en dat ik wijzer ben geworden hoe dit te overleven. Op 222m hoogte, omringd door een adembenemend panorama, kreeg ik een berichtje binnen van onze Ronny, onze stapmaat. Het plezierde me enorm. 

Naar Markina waren het 25 paaltjes. Opnieuw non stop berg op berg af. En heet weeral, vlot over de 30 °C. Rond 2u sprak ik m'n albondiga's aan, lekkel. Verder dacht ik met 3 liter water toe te komen. Niet dus met een kwalijk gevolg. M'n 3 liter waren wijlen met nog 7 of 8 km strijd te voeren tegen de hitte, de aankomende dorst en de opkomende vermoeidheid van de meer dan 1000 afgelapte hoogtemetertjes. 

Ik draag m'n cameratas op de borst en dat maakt dat ik niet zie waar ik m'n voeten zet. Ik passeerde juist een stel Duitse Frauleinen die even op hun kont uitrustten langs de weg. 20 meter verder sloeg ik op m'n teut.

Verdorie, er zit hier een rapper op een eukelele te jengelen. Ach 't is een sympathieke knul en doe je oren dicht wanneer je het niet graag hoort. 

Maar goed, daar lag ik. Ik geraakte niet los uit m'n rugzak en die meisjes kwamen me te hulp. Verdorie met nog maar 2km te gaan werd alles zwart voor m'n ogen, een verstuikte hand, ik dacht gebroken, en m'n bril zag ik de ravijn intuimelen. M'n water was op, dorst, beetje gehaast met laatste paaltjes, de cameratas en voilà het resultaat. Gestruikeld over 1 van die verdomde keien. Die meisjes boden me hun appel aan, ze deelden hun water en ik kreeg fruitrepen. Engeltjes bestaan nog. 

Mijn poot is nu nog wat gezwollen maar de pijn is veel milder. No pain no glory !

Voor morgen staat Guernika op het menu. Ik heb al eens gekeken. Jeugdherberg geen antwoord. Pelgrimsherberg temporarely closed. Zojuist een mailtje  naar een herberg  in Olabe gestuurd. De 25 paaltjes rit wordt zo met 6 of 7 stuks ingekort. 

Ik ga stoppen. Primo m'n herinnering gaat af op de I-pad om m'n was te halen en Secundo, die rapper, sorry maat, draait uw plaat eens om. 

Et 5 Orio - Deba

Zo, ik ben gerodeerd zou ik zeggen. Vanmorgen ben ik wakker geworden door het gestommel van de andere pelgrimd. Geen notie hebbend van tijd ben ik ook maar beginnen inpakken. Het was vroeg, ik dacht dat het iets na 7 was dat ik schuppes was. Het kwam van pas want op sommige punten  kwam ik amper aan 2km/u vooruit en ik wilde het stukje dat ik gisteren naliet te lopen inhalen.  Prachtige dag weeral maar warm. Zeg maar heet. In Zumaia wees de thermometer 32°C aan. Er stond boven op de bergen een forse wind maar die bracht geen verkoeling daar hij niet vanuit de oceaan kwam. 

Ik geef toe dat ik deze etappes schromelijk heb onderschat. Enkel aan de kustlijn van Zarauz was het vlak. Met een knap knuppelpad op het strand. Om er te komen moet je 535 treden dalen. Boven op de klif was er een camping. Ik zag compinggangers met hun boodschappen die trap opklauteren. Na een steile klim van 120 meter ging het dus met de trap naar beneden. Eventjes heb ik daarbij gevloekt.  

32 km op en af. Wat een calvarieweg zeg, dit ga ik lang onthouden. Hier in Deba was het kwik ondertussen gestegen naar 35°C. Voor de laatste 2km werd ik teruggefloten door een chauffeur. Ik moest, ook al wees ik af, met hem tot in Deba meerijden. Hij zei dat het levensgevaarlijk was om  in deze hitte zware inspanning te leveren. Hij was ex-pelgrim. Eerlijk gezegd was ik blij om die lift. Mijn pijp was weer uitgegaan. Om in de albergue te geraken moest ik eerst naar het Tourismekantoor gaan. Daar kreeg ik de code van de deur. Zo kon ik binnen en wees de hospitalera m'n bed. Ze wilde eerst m'n knie verzorgen want die ziet er lelijker uit dan het is. Na verzorging heb ik ze helemaal afgepleisterd.

Tamar en haar vader zijn hier ook binnengevallen. Haar vader vroeg me om mee te gaan zwemmen. Jammer daar had ik wel zin in maar ik heb geen zwembroek bij. Ook Marijke de 72-jarige Nederlandse duikelt hier binnen met 3 Fransen die ze me voorstelt. Een stel lawaaimakers zijn het. Ik word een oude knorpot. 

Ik hou het hierbij. Seffens een pelgrimsmenuke van 10 euro hier aan de overkant en een toerke in de stad. Een fris pintje zal er ook afkunnen denk ik.

Et 4 San Sebastian - Orio

M'n roommate in San Fermin Pension was een Noor. Nogal een stugge persoonlijkheid op het voor ons norse af. Blijkbaar is dit geen nieuws onder de zon. Juist het hoognodige krijg je te horen als je een vraag stelt. Het feit dat zijn bagage 3 dagen spoorloos was zal z'n humeur ook niet ten goede zijn gekomen. Vanmorgen sakkerde hij nog omdat hij door het verlies extra leeftocht moest aankopen en dit nu als extra gewicht moest meesleuren. Ik hield het voor bekeken daar en bolde het af om 8u30 en trok de deur toe en vertrok. Ik was de straat al uit en miste plotseling iets ! Lap, m'n stokken had ik in de inkomhal laten staan. Receptie nog gesloten, ik kon niet meer binnen. Wachten dus tot een pensiongast binnen of buiten moest. Na een halfuurke dook er iemand binnen en kon ik mijn stokken recupereren. Het werd dus vrij laat om nog de 28km tot in Getaria te halen. Bovendien was het traject er weer eentje dat je niet op hoge hakken moet uitproberen. Steile hellingen en afdalingen, keien en een moordend heet zonneke dat op je koker inhakt. 34 °C noteerde ik. 4 liter water heb ik verzet tot in Orio. Om 3 uur nam ik het besluit om voor de herberg San Martin in Orio te kiezen. Nette plek, mooie tuin, wasgelegenheid, niet ver van de bewoonde wereld, een lieve hospitalera, m'n keus was vlug gemaakt. Ik trof hier ook Ricardo en zijn Maria aan. Een hele uitleg volgde, tevergeefs, ik verstond er geen knijt van. Met Wally, de Amerikaan uit Utah, had ik al in Irun kennisgemaakt. Die zat hier al toen ik binnenkwam. Onderweg kwam ik hem enkele keren tegen. Ik rustte even uit aan een afvoerpijp die water uit de hogergelegen gebieden loosde. Geen idee of het drinkbaar was maar Wally wilde het toch maar riskeren. Gelukkig heb ik hem op andere gedachten kunnen brengen. 

Het was weer zware kost maar je krijgt waar voor je geld. Prachtige vergezichten  waar je ook je kop naar draait, het fascinerende blauw van de immense oceaan op de achtergrond, het palet aan geuren die je kan opsnuiven ... hars, kamperfoelie, jasmijn ... alles zo intens. Ik kies er deze camino voor om de contacten met andere pelgrims niet te sterk uit te bouwen. Ik heb nood aan een babbel en wat compagnie maar tegelijkertijd hou ik afstand op mijn wandeling. Ik kies voor de solotrip, een match om met anderen te stappen hoef ik niet. Maar misschien verander ik nog van gedacht. Ik sluit even af, ik zak af naar het dorp op zoek naar wat eten. 

Groot feest in Orio. Gisteren hebben ze in San Sebastian de roeiwedstrijd gewonnen. Heel het dorp vierde feest.

 

Ikzelf ben een pinxtoke gaan eten waarbij Tamar me aan haar tafeltje uitnodigde. Zij pelgrimeert met haar vader Yoran. Ze komen uit Israël. Ik schat haar begin 20, een beeld van een jonge vrouw. Sympathiek, smoort shag, houdt van pintje en heeft een ongelooflijke band met haar papa. Deze man is trouwens ook een erg sympathieke tiep. Jammer dat de conversatie zo moeilijk verloopt. Prachtige avond heb ik gehad. Ik begin het meer en meer naar m'n zin te krijgen. Morgen zie ik wel waar ik uitkom.