Et 23 Gijòn - Avalès

Gisterenavond, nog voor het slapen gaan, werd ik zijlings door Julia in de keuken geroepen. Ze trakteerde me op een blikje bier. Ze was in gesprek met Benito, de Italiaan wiens naam ik niet wist. Benito, misschien wel een telg uit het geslacht van de Duce want hij leek er sprekend gelijkend op. Gemillimeterde haardos, bonkige gestalte en een norse gelaatsuitdrukking maar hoogstwaarschijnlijk ook met een peperkoeken hart. Julia vertelde voor de zoveelste keer haar relaas met de bedwantsen. Ze liet de boebeltjes zien op haar armen en wilde ook deze op haar boezem aan Benito tonen. Deze sloeg zedig de handen voor de ogen om niet in een aanstootgevende situatie terecht te komen. Maar ook hij had last van jeuk. Hij had zelfs een hystaminezalf aangeschaft in de veronderstelling dat het 'mosquitos' de daders waren. Nee dus. Julia kin hem overhalen om al zijn kleren en slaapzak in de wasmachine te stoppen. Om 11u 's avonds zat hij in zijn blote met een handdoek rond zijn middel in de keuken, wachtend op zijn wasgoed. Je moet maar pech hebben zeg ik. Hopelijk blijf ik ervan gespaard. 

Om 8u werd ik wakker. Vrij laat maar het was een kort stukje. 26km en niet te hevig kwa hoogtemeters. Prachtig stapweer, 21°C en een strakblauwe hemel. Van builen, breuken en schrammen ben ik gespaard gebleven. Dus dat zat snor. Verder heb ik helemaal alleen kunnen stappen met enkel het gezelschap van fladderende vlinders, schichtige hagedisjes en af en toe een keffer die achter je aan zit en je wil verscheuren. Over het algemeen zijn grote honden vrij relax bij het passeren. Het zijn de kleinere exemplaren die brutaal achter je aan blijven zitten. Een wandelstok is daarvoor het ideale afschrikmiddel. Een dazer vind ik maar niks om hen af te schrikken. Op 3 kwade honden getest : nr 1 trok er zich niets van aan, nr 2 werd nog kwader en enkel nr 3 droop af. Van honden gesproken ... het is zielig om zien hoeveel kettinghonden hier nog een erbarmelijk bestaan moeten lijden. In België is zoiets al jaren verboden. 

Het lijkt me vreemd dat, vergeleken met gelijkaardige afstanden thuis, de afstanden op een camino langer lijken. Het is alsof de tijd vervormt en je aan een afstand op de camino zoveel meer tijd besteedt. Onzin natuurlijk en ik heb vandaag geprobeerd daar een antwoord op te vinden.  Ik denk dat er op een camino zulk een veelvoud aan prikkels je brein bespelen ... geuren, beelden, geluiden ... dat het lijkt of dat je overal even halt houdt. Raar, maar het is nu zo dat na een tiental dagen al je zintuigen op scherp staan gesteld. Een unieke ervaring. Ik was ze uit het oog verloren. 

Vandaag nog even een videocall gehad met de kleinkinderen. Tof, hun nieuwste aanwinsten speelgoed, ze zaten met mama en mims (m'n echtgenote dus de oma) in het één of andere shoppingcenter. Ook raar ... op mijn vorige tochten was gemis van het thuisfront er wel maar echt niet uitgesproken. Nu er kleinkinderen zijn moet ik toegeven dat ik uitzie naar een weerzien. 

Morgen naar Muros de Nälòn. Ik treed nu in de voetsporen van onzen Hugo, de stapmaat. Die is nog maar een goeie maand terug van zijn camino. Hij liep de camino Olvidado. Een camino midden tussen en parallel aan de Norte en de Frances. In Gijòn pikte hij terug aan op de Norte.  Het eerste stuk op de Norte had hij al gelopen en zijn camino afgewerkt via de primitivo. Het gaat een beetje op en af zei hij ! Daar kan je een paard mee laten lachen. Ik spreek hem er nog wel eens over aan ! ☺👆☺.

Zo, boodschappen zijn gedaan. Heel m'n kleerkast in wasmachine en droogkast gestoken, uitgehaald, gestreken hm hm, en seffens leg ik me ter ruste in de albergue municipale. 56 bedden alstublieft, echte pelgrimstoestanden als je het me vraagt.

Tot morgen, we stappen nog wat verder. 

Et 22 Villaviciosa - Gijon

Deze trip zit er ook weer op. De inspanningen indachtig voor de vele hoogtemeters bij de Jaizekebel die er tussen Irun en San Sebastian waren, was ik er voor vandaag niet zo happig op. Op de website van Gronze waar de caminos gedocumenteerd worden wordt de moeilijkheidsgraad weergegeven in een aantal rode sterren. 5 zijn het maximum en ik vermoed dat je het daar niet levend van afbrengt. Deze tussen Villaviciosa en Gijon had er 4. Juist Villaviciosa buiten begon er een klim non stop naar 430 meter. Die daalde daarna naar 80 meter en steeg terug naar 280 meter. De rest golvend tussen 80 en 110 meter. Het viel best mee. Ik denk dat m'n lijf er zich al naar heeft gesteld. Om 6u30 waren de 3 Françaises al aan het inpakken dus kon ik evengoed daar ook mee beginnen. Joël de Amerikaan was al geen velden meer te bespeuren.  Om 7u30 was ik al vertrokken. Nog eerst vlug ontbeten en weg.  Na een tijdje pikte ik aan bij Enya. Juist voor de klim stak er een Australiër ons voorbij. Uiteraard was dit voor het meisje een uitgelezen moment om met hem te socializen. Dat kwam goed uit. I will catch you up Enya, just go Tassie with that Aussie. Zo kon ik op mijn tempo naar boven klefferen. Iets later, bij de 2de klim kwam Lissa uit Duitsland aanpappen. Zij was de weg bijster. Aan een picknicktafeltje stopte ik voor m'n broodjes. Zij stapte voort. Samen met Enya had ze een kamer geboekt in Gijon om de prijs te drukken. 

Om 16u15 stapte ik het hostal binnen. Ik vond het eerst niet. Een gewone deur tussen de buildings. Een dame wist waar ik moest zijn en wees me de weg. Proper, wel 30  euro en uitzicht op zee en de wandelpromenade op de zeedijk vanuit een schommelstoel. Een meisje uit Antwerpen is hier gestrand. Shinsplint ! De vrees voor elke pelgrim. Julia uit Duitsland liep ik hier ook tegen het lijf. Haar bedwantsbeten van 3 dagen geleden zijn goed aan het genezen.. De Italiaan, z'n naam ken ik niet, ook al dikwijls tegengekomen zit hier ook. Die heeft een zwerende blaar waar je een ei in kwijt kunt.  Je komt wat tegen hoor !

Op de promenade lopen er nog vele mensen. De golven rollen met geweld tegen de dijk aan. Stilaan floepen de lichtjes aan van straten en pleinen. Een sfeeëriek beeld. 

Zojuist even de decathlon binnengewipt voor sportschoenen. De slippers die ik meehad doen het niet om er mee in de stad te lopen. Na aankoop sloop ik een kroeg binnen voor een grande cervessa en wat tapa's. Een goedkope avond werd het aldus.

Ik heb vooruitzicht op mooi weer ! Hoera zeg en zelfs gisteren werd er nog voor vandaag regen verwacht maar nougabolle ! Het bleef droog en het kwik klom zelfs tot 20°C. Morgen loop ik Avilès aan en voor overmorgen ligt m'n slaapstede ook al vast. Nu nog m'n was binnenhalen en laat het zandmanneke maar komen.

Tot morgen. 

Et 21 La Isla - Villaviciosa

Deze 22 paaltjes behoren ook weeral zonder kleerscheuren tot het verleden. Na het consumeren van het desayuno, dit onder het toeziend oog van een kapo, was ik om 7u30 de plein over. Het was een beetje lachwekkend. De man die het reilen en zeilen in de albergue wat in het oog moest houden oefende zijn taak manu militari uit. Het was een simpele ziel, die moeten er ook zijn. Zoveel brood mocht je nemen, nam je een sneetje te veel moest je het terugleggen. Confituurpotten moesten gemillimeterd op hun plaats teruggezet worden en de boterpot werd nauwlettend in het oog gehouden zodat hij niet naar een tafel meegenomen werd. Maar goed, ook deze brave ziel had zijn verdienste. 

Weg dus. Het weerbericht voorspelde weinig opbeurends. Droog vertrokken, een kwartier later werden de hemelsluizen wagenwijd opengedraaid. Met bakken viel het eruit. De regen toverde blaasjes op het asfalt, zo lelijk ging het eraan toe. Hoe je je er ook tegen kleedt, volledig droog blijven blijft een utopie. Met een korte tocht voor de boeg viel dit best te pruimen. 

De paaltjes vlogen voorbij. Dit dankzij m'n jeugdige compagnonne Enya. Enya heb ik eergisteren al ontmoet in, verdorie ik kan geen namen meer onthouden, Piñares del Prio. In 't laat kwam ze aan. Vandaag ontmoette ik haar onderweg. Ze riep me of ik het fotootje van haar waarop ze in de albergue een poesje op haar schoot hield naar haar wilde doorsturen. We zijn samen gebleven door weer en wind. De kilometers vlogen voorbij. Enya komt uit Tasmanië. Ze vertelde honderduit over de Aussies en haar thuisland. Ze was vooral geïnteresseerd in onze themavolgende streek-Gr's. Ze moest het hele verhaal horen over Reynaert de Vos, het hoofdpersonage in het middeleeuwse epos Elkerlyck. In Villaviciosa stapte ik een kroegje binnen met haar en trakteerde haar op een koffie en een stuk cake. Ze was zo gelukkig als een kermisvogel. 'Waarom doe je dat ?' Blijkbaar is dat ongewoon in Tasmanië. Wel ik gaf haar antwoord. Moest mijn dochter aan de andere kant van de wereldbol zitten en er zou iemand haar een koffie aanbieden dan zou ik dat erg waarderen. Ze begreep het. 

Zojuist kennis gemaakt met Joel een Amerikaan uit Washington. Van België neem ik aan dat hij dacht dat ze daar de kinderen opeten. Fijne babbel gehad toen ik hem fotos liet zien van mijn uitstappen in Antwerpen, Brugge en Gent met Lynn uit Colorado. Tja, hij was zo onder de indruk dat hij een bezoek aan Belgium overwoog. Hij nodigde me nog uit om samen te gaan eten. Jammer, ik had reeds gegeten. Bonen en albondigas. Het beloofde Fab ... ik weet al de naam niet meer, door die Spaanse jonge gasten ... ik hou hen aan hun woord. Joel was aan zijn 10de camino toe. Ook verslaafd denk ik. Zo, ik laat het hierbij. Morgen een monsterstukje naar Gijon. 30 bornes en meer dan 1000 hoogtemeters. Ik heb me iets misrekend met de afstanden. Eigen schuld, dikke bult. Come and see tomorrow. 

Et 20 Piñares del Prio - La Isla ,

Vandaag lagen er 28 km in 't vet. Ondanks de druilerige regenperiodes en een stevige westenwind op kop ben ik best tevreden met de uitstap van vandaag. Gisterenavond in de herberg moesten we James, een onderdaan van King Charles, van eten voorzien. Hij was vergeten inkopen te doen en zo kwam hij zonder bik aan in de herberg. Carla en Frank uit Roosendaal bezorgden hem een croissantje en een youghourtje, ik sandwiches en chorizo. Die man was een wandelende apotheek. Wat die allemaal bij had om zijn camino tot een goed einde brengen kan je je niet voorstellen. Pijnstillers, magnesium en kaliumpillen, bloedstollers, betablokkers ... te veel om op te noemen. Vandaag zou hij tot in Ribadesella stappen, een kort stukske om terug wat op adem te kunnen komen. Zo ook Karla en Frank. Vanuit Ribadesella gingen ze een daguitstap maken naar Oviedo met de bus. Ze vroegen me of ik iets van het weerbericht had gehoord. Overdag licht en 's nachts donker was m'n antwoord. Ze lagen krom ... Nou Frank, die humor van de Belgen is toch enig niet ? Toffe mensen weeral !

Om 8u30 was ik weg. Non stop doorgewandeld tot in La Isla. Ik heb weeral kunnen genieten van de prachtige landschappen en de ruige kusten. De oceaan beukte er vandaag met volle geweld op in. Ik denk wel golven van 3 meters hoog. De stranden werden herschapen in gigantische schuimvelden. Onheilspellende regenwolken aan de einder met slierten blauw dooraderd vormden het decor. Soms kwam de zon piepen en dan voelde je haar warmte. Niet voor lang want de grijsgrauwe lucht was meester van het zwerk. 

,

Ik heb vandaag alleen gelopen. Volop in de wind dus goed doorwaaid. M'n poncho was na een regenbui direct drooggeblazen. Alleen dus ... ideaal  vaarwater voor wat introspectie bij jezelf. Waar te beginnen ? Misschien even de vriendschappen oplijnen ? Here we go !!! Blik op oneindig en laat het maar malen in je hoofd op het ritme van het getik van je wandelstokken. Verrijkende ervaringen ...

Vandaag ben ik er weer een speciale tegengekomen. Ik noem hem de 'knutselpelgrim'. Nu heb ik al veel transportmiddelen op een camino tegengekomen gaande van kruiwagens naar willies (aanhangwagentje op de heupen), taxis, zelfs draagstokken waaraan zakken hangen op de schouders van 2 pelgrims. Net zoals inboorlingen hun vracht versjouwen in de brousse. Wel, onze Fransoos had een minifiets uit elkaar gehaald. De stuurkolom verlengd en zo gemonteerd op het voorwiel. Een bagagerek op gelast en zo duwde hij aan het stuur zijne rommel op 1 wiel voor zich uit. Zijn vrouw getooid met een hoed die meer op een bloem leek volgde haar transportpionier op een respectabele afstand. Er stond Godbetert een kilometerteller en remmen op zijn gevaarte. Op die keienwegels moet het geen makkie zijn. Ik stelde hem de vraag maar hij kon niet anders dan zijn uitvinding de hemel inprijzen.  

In de albergue van La Isla aangekomen kon ik opnieuw onze 3 jeugdige Spanjaarden aantreffen. Ja toch wel, er is ineens ontzag voor me. Ze moeten weet gekregen hebben dat dit m'n 4de camino is. Morgen gaat er 1 van die gasten me trakteren op 'fabes almonchita' of zoiets. Bonen met een speciale vis. Dat zit weeral snor met die mannen. 

Daarstraks in de supermercado een lollig momentje gehad. Het was een piepklein supermarktje en ik zocht naar een douchegel. Ik vroeg de uitbaatster ernaar maar ze verstond het niet. Google translate, de redder in nood, vertaalde douchegel naar 'idiota'. Daar moet ge geen Spaans voor kennen om te weten dat dit niet klopt. De madam kon er gelukkig mee lachen. 

Ik hou het hierbij. Morgen naar Villaviciosa. Hevige wind en veel regen. Laat maar komen !

Et 19 Llanes - Piñeres de Pria.

Tegen alle verwachtingen in gedroegen die jonge Spanjaarden zich gisterenavond als koorknapen. Om 22u30 stuikten ze de kamer binnen en zonder veel tamtam kropen ze in hun bed. Waarschijnlijk begint hun vermoeidheid op te spelen of vinden ze het geen goed idee meer om 's avonds grondig door te zakken in de kroegen. Nu moe ? Ze laten hun zware rugzak naar een volgende herberg brengen. Na facebook- en kamikazepelgrims zit ik nu aan de salonpelgrims. Dit is geen kritiek, enkel een vaststelling. Ieder pelgrimeert op zijn manier. Nu, er valt een vergelijking te maken tussen die jonge Spanjaarden en kleine kinderen. Ik heb als kookouder samen met m'n vrouw  en andere vrijwilligers verschillende scoutskampen meegemaakt. De eerste dag op kamp kon je die bengels bij bedtijd nauwelijks tot rust brengen. De tweede dag lukte dat al vlotter. De dagen erna sliepen ze al staande nog voor het bedtijd was. Ik denk aan een identiek scenario hier.

Wel, vandaag was het een korte dag. 20 km staan er bij op de caminoteller. Om 8u30 vertrokken en om 13u stond ik hier in Piñeres de Pria aan de voordeur van de herberg. Ïk was de eerste. Met maar 6 bedden was hij ook al volgeboekt. Een dame die zich aanbood kort na mijn aankomst en niet geboekt had moest al wandelen worden gestuurd. Ze had niet gereserveerd. Het is triest met dat reserveren. Helaas moet je je er bij neerleggen of je kunt op straat pitten. Ik heb nu al tot in Gijon geboekt. Velen zullen voor Gijon de afslag naar Oviedo kiezen om de Camino Primitivo aan te snijden. Ik borduur voort op de Norte. De Primitivo heeft de lat voor mij iets te hoog gelegd. Met een WE in het vooruitzicht is het opletten geblazen en vandaar dat ik bij een grote stad al ruim op voorhand reserveer.

Het regende toen ik  vertrok. En de bergen zaten verscholen achter dikke mistbanken. Licht heuvelend tussen de 30 en 100 meter was het makkelijk wandelen. Vrij mooie wandelpaden maar helaas belette de regen het uitzicht op de mooie panorama's. Vandaag had ik het genoegen om Masha te ontmoeten en om er  samen mee bijna het ganse parcours uit lopen. Masha woont in Groningen, is een jonge onderwijzeres en heeft een sabatjaar genomen om te reizen. Ze woonde in Polen, gaf les in het basisonderwijs van een internationale school. Een breuk in de relatie bracht haar terug naar NL. Tot voor kort had ze vrijwilligerswerk gedaan in Taragona/Spanje op een Johannesbroodboomplantage. Van haar leerde ik de site helpnet.com leren. Via die site kan je vrijwilligerswerk doen over de hele wereld. Voor kost en inwoon kun je zo de hele wereld rondtrekken. Haar broer trekt op die manier nu in Australië rond. Deze manier van leven spreekt volgens Masha een heleboel jongeren aan. Ik stel dan ook vast dat het kiezen voor zekerheden in het leven niet meer besteed is aan de jongere generaties.  In  Nueva nam ik afscheid van deze toffe reisgenote. Nog vlug een selfie als aandenken en een misschien tot ziens !

De herberg zou maar eerst om 14u30 openen maar de gastvrouw liet me al binnen. Ze verontschuldigde zich dat ze even wegmoest om haar kinderen van school te halen. Zo had ik de tijd om me op het gemak te installeren. Ik bedank bij deze de vorig pelgrim die me 2 blikjes Heineken naliet. Waarschijnlijk een Noorderbuur. Vervolgens bed opmaken, doucheke nemen en een stukje eten. Honden en katten die hier vrij rondlopen delen met jou het zorgenloze bestaan. Voor morgen staat er nogeen vrij korte tocht in de steigers ... de volgenden zijn terug seriuze kleppers. Laat maar afkomen Sint Jacobus. Dat varkentje wassen we wel. Bij leven en welzijn uiteraard. Tot morgen, eveneens bij L&W.

Fotokes op Polar Steps.

Et 18 Colombres - Llanes

Voilà, deze dag zit er ook weer op. Ik verklaar me sebiet nader. Eerst wat verslag maken van gisterenavond. Samen met Serge, een Fransman uit de Périgord, en Nathalie, de Canadese uit Montréal ben ik iets gaan eten in het dorp. Annex een pintje gedronken ... ze hadden er Estrella 1906. Bijna zo goed als ne Leffe. Ze smaakten. Serge, een echte Fransman waardig, dronk du vin rouge. Narhalie een cervessa grande zoals ik.  De hamburger die ik bestelde was niet veel soeps. Mijn stapmaat Ronny zou wanneer de kok navraag zou doen of het gesmaakt had antwoorden met de vraag of hij er in het vervolg een hamertje en wat nageltjes zou kunnen bijserveren. Kwestie van die hamburger onder zijn schoen te kunnen spijkeren. Een leren lap was het. Van sommige mensen kan je zeggen dat ze energie uitstralen. Nathalie is zo iemand. 2 minuten zit ze aan je tafel en je ligt in een deuk. Lachen tot en met. Zelf vouwde ze meermaals dubbel en vreesde ik dat ze moest bijgebracht worden aan een zuurstoffles. Ze loopt al van in Irun de camino en heeft nog maar 3 stempels. Ostentatief haalt ze haar verfrommelde credencial uit haar tas om haar bewering te staven. Opnieuw besterft ze het van het lachen. Ze vergeet het telkens te vragen. Haar 'Tchoum' had haar nochthans gezegd dit goed te laten invullen. Haar eerste credencial was ze al bij het vertrek in Irun kwijtgespeeld. Het duurde een tijdje voor ik door had wat een Tchoum was. Dat was haar vent. Verder pieste ze bijna in haar broek van het lachen toen ze de 3 jonge Spanjaarden, die waren ondertussen ook al in de kroeg aangekomen, de les ging spellen opdat ze zich koest zouden houden deze nacht. Ze sliep met hen op de kamer in Colombres. Helaas het mocht niet baten. Ik zag haar hier terug in de Albergue van Llanes en ze getuigde dat ze geen oog had dichtgedaan. Ze doken eerst na middernacht, goed aangeschoten, binnen op de kamer.  Wil het nu toch lukken zeker dat diezelfde kerels nu in mijn kamer zitten zeker ! Geen paniek, ik heb oorstoppen. 

Om 8u was ik weg deze morgen. De laatste van de kamer zoals gewoonlijk. Gabriella en haar Tchoum Matthias waren al vertrokken. Een paar kilometer verder kwam ik ze tegen op een leeg terras. Ze maakten me er attent op dat ik op een verkeerd spoor zat. Inderdaad, ik had een fietsspoor geselecteerd op mijn Gps. Het wandelspoor lag dichter bij de kust. Ik was blij dat ze me dit meldden. De kilometers die volgden waren er om van te snoepen. Zelfs met wat buitjes tussendoor. Eerst nog gehuld in donkere mistflarden was het Cantabrisch gebergte niet in volle schoonheid te bewonderen. Toen de zon iets na de middag doorbrak kwam ik onder de indruk van deze bergketen. Je voelt je zo nietig op dat paadje. Links van je die majestueuze  contouren van het gebergte, rechts de oceaan zover je zien kan. Die kleurt in alle tinten als gevolg van het kleurencirkus dat wolken en blauwe hemelvegen houden in het hemelspan.  In de verte en de diepte, îk liep op 150 meter hoogte de witte gevels van de huizen diep in de verte. Ze zorgden voor een schitterend contrast in het plaatje. 10 op 10 voor dit traject. Ik werd er stil van. Quality time voor zelfonderzoek.

Inkopen heb ik al gedaan. Morgen kom ik geen winkels tegen in de buurt van de albergue. Zojuist heb ik een pastaschotel met chorizo soldaat gemaakt. Nu lig ik languit in de zetel van de herberg en tik m'n artikeltje. Nathalie heeft zich erbij gezet en verzorgt al schuddebuikend haar blaren. Toffe madam ! Ik ga m'n oorstoppen zoeken en kruip in m'n tram. Morgen naar Ribadesella ... iets vroeger denk ik te stoppen. Tot morgen.

Fotokes op Polar steps.

 

Et 17 Comillas - Colombres

Ik deelde gisterenavond de kamer met 3 jonge Spanjaarden. Het zou me verwonderd hebben indien die zich als bezadigde ouderlingen gingen gedragen. Die zorgden dus voor wat animo in de keet. Niks verkeerd mee, om 10u vielen ze stil. Hoe waren we zelf als 20'ers ? 

La coucaracha, la coucaracha ... op dit muziekje gingen om 7u die mannen hun wekkers af. Kakkerlakken ... nee niet gezien het was een kraaknette herberg. Wel wat krap. 

 Vanmorgen wenste ik Katrien nog een goede camino. Zij zou nog vóór Colombres een herberg opzoeken. Misschien kom ik  haar nog wel tegen. Rolf stuurde me nog een foto van een meisje dat getrakteerd werd op bedwantsen. Heel waarschijnlijk in Güemes opgedaan, je weet wel die herberg van die 85 jarige man.  Henk een NL'se fietser wijzigde met deze kennis zijn plannen. Henk was via de Frances naar SdC gefietst en keerde terug naar huis via de Norte. In Güemes zou hij halt houden.

De hemel zag er maar grijs uit. Boven de oceaan zag deze zwart. Je zag goed waar er regen viel op die immense plas. Tegen de middag kwamen er opklaringen. Een regenbui kon er ook nog af. Ik hield juist mijn schaft in een schuilhut. Ik hield het droog vandaag. Er verschenen kleine stukjes blauw tussen de kolossale wolken waarbij de zon moeite deed om door te breken. Helaas, al haar pogingen ten spijt, het lukte niet. Eerst voorbij San Vicente de la Barquera won ze terrein. Daar in Vicente stond er een regenboog tussen de wolkenmassa. Een halve dan nog wel. Mischien ten teken dat ik nog maar halfweg ben. In dat geval zit den Theo er voor iets tussen. Samen met  Theo heb ik een 20-tal jaren geleden hier met de motor rondgetoerd. Theo, een vriend van me uit de scoutskring is helaas veel te vroeg gestorven. Samen hebben we magnifieke tochten met de motor gemaakt. Tsjechië, Frankrijk, Denemarken, Spanje... Toen ik de plaats waar we vroeger kampeerden voorbijliep keek ik naar zijn halve regenboog. Tja, mooie herinneringen. Niets is eeuwig. Het ga je goed daarboven maat ! Ik trok nog vlug een fotootje als herinnering en stuurde dit naar zijn weduwe. 

Nu zit ik in Colombres in een reuzeherberg. Sober maar aan een bed heb ik genoeg. Hier heb ik kennis gemaakt met Gabriella en Matthias. Ze komen uit Berlijn. Ik mocht mijne was aan Gabriella geven. Ze zou hem voor mij mee in het wasmachien steken. Fijne geste, straks zak ik met hen misschien mee af naar een kroegje voor een goed pintje. Klinken ter nagedachtenis van den Theo.  Morgen Llanes, dan stap ik in de schaduw van de Picos d'Europe ... 2600 en oneffen meters hoog .... Prachtig is het hier.

Tot morgen dan maar weer. 

Fotos staan op Polar Steps.