Et 27 Luarca - Navia

Mooie dag weeral. Prachtig weer met een aangename temperatuur, een kort stukje van 20 paaltjes en de weg voor mij alleen. Het is al zover gekomen dat ik zelfs het verschil niet meer zie tussen bergop en bergaf. En opnieuw die overweldigende vergezichten maakten deel uit van het decor.

Carol had zichzelf buitengesloten in het hotel terwijl haar wandelstokken nog achtergebleven waren. 2 uur moest ze wachten vooraleer ze binnen kon. De hospitalera weigerde af te komen om de deur te openen. Eerst enkele kilometers voor Navia stak ze me voorbij. Ondertussen had ik al kennisgemaakt met Katrin uit Stockholm in Zweden, ze trakteerde me onderweg op een koffie. Ook maakte ik kennis met Nicky uit Christchurch Nieuw Zeeland. Haar zou ik later terug tegenkomen in een restaurant. Niet dat ze er kwam eten, in het voorbijwandelen zag ze me zitten en kwam binnen. Ze had een speciale boodschap voor me. Sebiet vertel ik meer. 

Elke dag beleef je wel iets dat je zal bijblijven. Zo is er een 4-koppig Frans gezelschap dat ook pelgrimeert. 3 te voet en een kranige 76- er met een mountainbike. Zijn rol  als verkenner van het pad is cruciaal voor de vorderingen van de andere 3. Ik kom hem gedurig tegen. Ik denk dat hij, alle km's die hij afpeddelt bijeengeteld, de weg wel 4 of 5 keer zal afgelegd hebben. 

De herberg hier in Navia is pico bello. Een geweldige hospitalero die je voor 100% wil bijstaan. Er zijn er andere. Hier in de albergue kwam ik ook Detlev weer tegen. Detlev is een Duitser. Sympathieke knul die me onveranderd doet denken aan mister Fawlty - John Cleese. Van uiterlijk en humor twee druppels water. Toen ik hier toekwam was hij een conversatie aangegaan met zijn blaren. Z'n voeten zaten vol pleisters. En lachen dat hij deed. 

Met Carol ben ik in een restaurantje gaan eten. Ik bestelde een eierschotel met babypalingkjes. Geen echte maar nagemaakte uit surimi. Lekker maar zout. Een koppel dikke pinten gaven hierbij wat tegengewicht. Het onderwerp van gesprek aan tafel kan je raden. Opnieuw gaf de Bijbel hier de oplossing voor alle kwalen die de mensheid teisteren. Het was onmogelijk om door haar betoog te breken. Wat ik trouwens na het aanvoeren van rationele elementen ook niet betrachtte. Discussie hieromtrent voeren is het laatste waaraan ik zou denken. Met ons te scheppen naar Zijn eigen beeld en gelijkenis maar met een eigen wil koos Hij voor de gemakkelijkheidsoplossing zo voerde ik aan. Zo kan Hij nooit verantwoordelijk gesteld worden voor calamiteiten. Ook hierop had vers zus en zoveel in de Bijbel een pasklaar antwoord. Soit, het is een lieve dame en het verheugt me om eens kennis gemaakt te hebben met iemand wiens Godsbegrip haaks op het mijne staat. Toch alle respect hiervoor. 

In dat restaurant dook Nicky uit Nieuw Zeeland op aan m'n tafel. Eerder in de dag tijdens het stappen zette ik me even op een bank om te schoven. Nicky had daar  eerder al plaats genomen. Het kwam tot een babbeltje. Ze kon geen beweegreden vinden waarom ze een camino liep. Toen ze mij naar mijn motief vroeg zei ik dat m'n motief op m'n eerste camino 'dankbaarheid' was. Dankbaar omdat ik zulke prachtige kinderen en echtgenote heb. Dankbaar omdat we gespaard zijn gebleven van miserie en ongelukken. Dat is een mooie insteek zo oordeelde ze. Soit, iets later vertrok ze. Buon Camino Nicky.

En dan deze avond in het restaurant verscheen ze ineens aan mijn tafel. "You made my day, Jan. I especially come to thank you. You gave me the words I were searching for. Your words kept on twisting my mind since I left you on that bench. That's the reason why I walk. I just couldn't find the words. Thank you so much ". Jawadde zeg ! Van een compliment gesproken. 

Morgen een reuzebrok naar Ribadeo. Ik hoop dat dat goedkomt. Bovendien staat er regen op het menu. We redden het wel. Ik zoek vroeg te starten. Que sera sera !!! 

Fotokes op Polar Steps. Later vul ik dat hier wel aan. 

Et 26 Santa Marina - Luarca

Om 8 uur werd het ontbijt opgediend, een half uur later was ik de pist in. Het is verdorie nog donker hier in Spanje. Een uur naijlend op Greenwich. Rood knipperlichtje op de rugzak en stappen maar. Theoretisch 25 km, in realiteit bijna 29. Om 16u30 checkte ik in bij een norse hospitalera. Ik had geboekt maar ze vond m'n naam niet. Als ik maar een bed heb. 

De eerste 10 km van deze etappe waren de moeite, op en af à volonté. Daarna, na een steile klim naar 135 meter over keien en door de modder van wassende bergbeekjes, ging het geleidelijk naar beneden. Toch ben ik weeral getuige mogen zijn van  prachtige  vergezichten. Jammer, niet alle getrokken foto's werden opgeslagen. 

Tot 3km voor de eindmeet kon ik alleen stappen tot ik plotseling achter me een jubelende Carol bemerkte. I'm so happy to see you Jan ! Ze herinnerde me eraan dat ze haar papieren vlinders nog moest ophangen op een mooi plekje in de natuur. Ook vandaag had ze weer een gans arsenaal aan keien bijeengeraapt. Deze keer moest ze me missen en diende ze haar collectie zelf in de zijzakjes van haar backpack te steken. Ze wilde bij aankomst in Luarca samen met me iets gaan eten maar ik hield de boot af. Ondanks de luxueuze omkadering kwa slaapgelegenheid in Santa Marina heb ik niet goed geslapen deze nacht. Ik wilde wat rust inhalen. Meerdere pelgrims hadden dit voor. Even naar de supermarkt voor een lasagna en ik had weeral gegeten. 

Hier in Luarca tref ik weer een heel andere lading pelgrims aan. De hele cast van in het begin is er niet meer. En het strafste is dat ik overdag maar een 10-tal getrouwen kan spotten. Morgen 20km nazr Naves. Overmorgen > 30 naar Ribadeo. Nog 230 km. M'n ogen vallen dicht, ik ben erg moe nu. Buenos noches. 

Et 25 Muros de Nalòs - San Marina

Dit was een zware vandaag. Beetje onderschat. Normaal was het trackje 17km lang en 3 rode sterren. Mijn euro had moeten vallen maar neen.  Dat vond ik dus iets te weinig en breide er nog 10 bij aan. Resultaat : Met een omweg langs het strand werden het er bijna 30 met ik ben bijna zeker bijna 2000 hoogtemeters. Het zal niet veel gescheeld hebben. De laatste 5km zouden weer naar een top leiden over hobbelige paden vol keien ... ik verkoos langs de baan te lopen. Weinig verkeer trouwens maar het belangrijkste is : Ken uw grenzen. Ook vandaag had ik compagnie van Carol uit Vancouver. Een lieve dame doordrenkt van het Godsgegeven en de bijbel. Ze zette tijdens het wandelen een psalm op voor m'n kinderen en kleinkinderen. Dat waardeer ik wel gezien haar Christelijke visie maar ik bedankte voor een volgende lofzang op de Schepper. Amen. Kritiek geven doe ik niet want dat is makkelijk. Kritisch denken daarentegen is een stuk moeilijker. Het religieuze thema werd dan ook opgeborgen. Ik laat deze dame volledig in haar waarde. Wij als Europeanen zijn minder dweepziek met religie. Trouwens in iedere religie liggen de kiemen klaar voor gewelddadig extremisme. Neen dus voor mij. Pluralisme is meer aan mij besteed. Carol heeft een leuke hobby. Ze verzamelt keitjes. Die stop ik dan voor haar in haar rugzak. Elke dag zit daar toch voor zo een 2kg aan Spaanse bodem in haar tas. Die stuurt ze dan op naar Canada met de post. Ieder zijn plezier dus.

Spanjaarden nemen graag een loopje met de werkelijkheid. In Soto de Luiña was er een verwijzing naar een koffiebar. 200m ! Waarom niet, een cafécon leche dat zou smaken. Het kostte me meer dan een km omweg. Het zicht was dan weer fabuleus aan deze kust. Ook de weg ernaar toe sprak tot de verbeelding. Een mooi kluppelpad met ballustrade leidde ernaar toe. Een dappere zwemmer trotseerde de branding iets verderop en nam er een verfrissende deuk. 

In San Marina ben ik met m'n gat in de boter gevallen. 25 € voor een ontbijt, avondmaal met een fleske wijn, gebakken merluso, frietjes, erwtensoep en als nagerecht ingelegde stoofpeertjes. Een kamer voor mij alleen, dit viel me na deze zware tocht in de schoot. War een verschil met een Albergue. Niks is daar mis mee maar even wat comfort is mooi meegenomen.

Nog geen 300 paaltjes vallen ee nog te gaan, en dit nu ik het pas begin gewoon te worden. Morgen Luarca. Nog eerst 10 km te vereffen na m'n lompiteit tot in Cavadedo en dan nog een stuk of 17 naar Luarca. Het zal wel weeral naar de 30 draaien. 

Ik kruip erin. Tot morgen. Bij L&W. 

Fotokes nog even op Polar Steps. Ik ben vergeten het wifi wachtwoord in te stellen. Alaaf !

Et 24 Avilès - Muros de Nalòn.

Deze dag is ook goed verlopen. 7u30 vertrokken in Avilès, 16u in Muros deNalòn. Op het gemakje gelopen. Het is raar, de herberg was kwasi vol in Avilès en toch zie ik bijna geen pelgrims onderweg. Ik denk dat er velen stukjes met het openbaar vervoer afleggen. Zo ontmoette ik vandaag in de herberg Julia met de beestenbeten terug. Gisteren reisde ze nog vanuit Gijòn naar Oviedo, vandaag zit ze hier in Avilès, 60 km van Oviedo. 

Soms enkele pittige klimpartijtjes maar al bij al verliepen de 26 paaltjes vrij gemoedelijk. Opnieuw een kennismaking rijker ... Carol uit British Columbia, Canada. Erg godsvruchtig, ze gaat voor mij bidden dat ik me tot God wend. Lief van haar. Ik ben wel een tikkeltje jaloers op hun geloof. Het bezorgt hen een zekere gemoedsrust die ik moet missen omdat ik er niet zo in geloof. Alleszins toch niet in een 'goede' God. 

Niettegenstaande mijn scepsis,  een erg fijne dame. Ze diende 10 jaar op de Mercyships, hospitaalschepen,  in West Afrika. In alle Westafrikaanse havens bleef het schip 10 maanden aan de kade liggen om operaties bij de noodlijdende bevolking uit te voeren. Na haar camino zal ze opnieuw zendelingenwerk doen maar niet meer op de schepen. Alle respect voor deze dame maar bekeerd worden hoeft niet meer voor me. Toch heb ik me geëngageerd om tot in Luarca met haar het Grote Enygma te ontrafelen. 

Samen met haar zocht ik een restaurantje op in het dorp. Afspraak in het restaurant voor haar logies. Helaas, zondag cucina cerrado. Problemen met haar wasmachine maakte het niet makkelijker om nog tijdig iets te kunnen vinden. Ik probeerde mee en oplossing te vinden voor dit euvel. Helaas, geen succes. Een croissant, een tomaatje en een pintje kon ik samen met haar nog verschalken op het dorpsplein. Enya was daar ook. Dat meisje zat in de war met haar identiteit. InTasmanië is men helemaal niet zo vrijdenkend kwa genderissues zoals bij ons in Europa. Carol, wierp zich op als 'caminamother' voor haar. Enya bevestigde haar rol. Fijn dat dit meisje hier met haar een houvast vindt. Ik deed Carol nog een liedje kado van Neil diamond ... : It was nothing but a heartache ... volledig in lijn met m'n spirituele spreidstand van deze avond. Een geslaagde dag kan ik dit noemen. 

Morgen naar San Marina. Komt slim. Nog goed weer. Ik ga er voor. Hasta mañana.

Et 23 Gijòn - Avalès

Gisterenavond, nog voor het slapen gaan, werd ik zijlings door Julia in de keuken geroepen. Ze trakteerde me op een blikje bier. Ze was in gesprek met Benito, de Italiaan wiens naam ik niet wist. Benito, misschien wel een telg uit het geslacht van de Duce want hij leek er sprekend gelijkend op. Gemillimeterde haardos, bonkige gestalte en een norse gelaatsuitdrukking maar hoogstwaarschijnlijk ook met een peperkoeken hart. Julia vertelde voor de zoveelste keer haar relaas met de bedwantsen. Ze liet de boebeltjes zien op haar armen en wilde ook deze op haar boezem aan Benito tonen. Deze sloeg zedig de handen voor de ogen om niet in een aanstootgevende situatie terecht te komen. Maar ook hij had last van jeuk. Hij had zelfs een hystaminezalf aangeschaft in de veronderstelling dat het 'mosquitos' de daders waren. Nee dus. Julia kin hem overhalen om al zijn kleren en slaapzak in de wasmachine te stoppen. Om 11u 's avonds zat hij in zijn blote met een handdoek rond zijn middel in de keuken, wachtend op zijn wasgoed. Je moet maar pech hebben zeg ik. Hopelijk blijf ik ervan gespaard. 

Om 8u werd ik wakker. Vrij laat maar het was een kort stukje. 26km en niet te hevig kwa hoogtemeters. Prachtig stapweer, 21°C en een strakblauwe hemel. Van builen, breuken en schrammen ben ik gespaard gebleven. Dus dat zat snor. Verder heb ik helemaal alleen kunnen stappen met enkel het gezelschap van fladderende vlinders, schichtige hagedisjes en af en toe een keffer die achter je aan zit en je wil verscheuren. Over het algemeen zijn grote honden vrij relax bij het passeren. Het zijn de kleinere exemplaren die brutaal achter je aan blijven zitten. Een wandelstok is daarvoor het ideale afschrikmiddel. Een dazer vind ik maar niks om hen af te schrikken. Op 3 kwade honden getest : nr 1 trok er zich niets van aan, nr 2 werd nog kwader en enkel nr 3 droop af. Van honden gesproken ... het is zielig om zien hoeveel kettinghonden hier nog een erbarmelijk bestaan moeten lijden. In België is zoiets al jaren verboden. 

Het lijkt me vreemd dat, vergeleken met gelijkaardige afstanden thuis, de afstanden op een camino langer lijken. Het is alsof de tijd vervormt en je aan een afstand op de camino zoveel meer tijd besteedt. Onzin natuurlijk en ik heb vandaag geprobeerd daar een antwoord op te vinden.  Ik denk dat er op een camino zulk een veelvoud aan prikkels je brein bespelen ... geuren, beelden, geluiden ... dat het lijkt of dat je overal even halt houdt. Raar, maar het is nu zo dat na een tiental dagen al je zintuigen op scherp staan gesteld. Een unieke ervaring. Ik was ze uit het oog verloren. 

Vandaag nog even een videocall gehad met de kleinkinderen. Tof, hun nieuwste aanwinsten speelgoed, ze zaten met mama en mims (m'n echtgenote dus de oma) in het één of andere shoppingcenter. Ook raar ... op mijn vorige tochten was gemis van het thuisfront er wel maar echt niet uitgesproken. Nu er kleinkinderen zijn moet ik toegeven dat ik uitzie naar een weerzien. 

Morgen naar Muros de Nälòn. Ik treed nu in de voetsporen van onzen Hugo, de stapmaat. Die is nog maar een goeie maand terug van zijn camino. Hij liep de camino Olvidado. Een camino midden tussen en parallel aan de Norte en de Frances. In Gijòn pikte hij terug aan op de Norte.  Het eerste stuk op de Norte had hij al gelopen en zijn camino afgewerkt via de primitivo. Het gaat een beetje op en af zei hij ! Daar kan je een paard mee laten lachen. Ik spreek hem er nog wel eens over aan ! ☺👆☺.

Zo, boodschappen zijn gedaan. Heel m'n kleerkast in wasmachine en droogkast gestoken, uitgehaald, gestreken hm hm, en seffens leg ik me ter ruste in de albergue municipale. 56 bedden alstublieft, echte pelgrimstoestanden als je het me vraagt.

Tot morgen, we stappen nog wat verder. 

Et 22 Villaviciosa - Gijon

Deze trip zit er ook weer op. De inspanningen indachtig voor de vele hoogtemeters bij de Jaizekebel die er tussen Irun en San Sebastian waren, was ik er voor vandaag niet zo happig op. Op de website van Gronze waar de caminos gedocumenteerd worden wordt de moeilijkheidsgraad weergegeven in een aantal rode sterren. 5 zijn het maximum en ik vermoed dat je het daar niet levend van afbrengt. Deze tussen Villaviciosa en Gijon had er 4. Juist Villaviciosa buiten begon er een klim non stop naar 430 meter. Die daalde daarna naar 80 meter en steeg terug naar 280 meter. De rest golvend tussen 80 en 110 meter. Het viel best mee. Ik denk dat m'n lijf er zich al naar heeft gesteld. Om 6u30 waren de 3 Françaises al aan het inpakken dus kon ik evengoed daar ook mee beginnen. Joël de Amerikaan was al geen velden meer te bespeuren.  Om 7u30 was ik al vertrokken. Nog eerst vlug ontbeten en weg.  Na een tijdje pikte ik aan bij Enya. Juist voor de klim stak er een Australiër ons voorbij. Uiteraard was dit voor het meisje een uitgelezen moment om met hem te socializen. Dat kwam goed uit. I will catch you up Enya, just go Tassie with that Aussie. Zo kon ik op mijn tempo naar boven klefferen. Iets later, bij de 2de klim kwam Lissa uit Duitsland aanpappen. Zij was de weg bijster. Aan een picknicktafeltje stopte ik voor m'n broodjes. Zij stapte voort. Samen met Enya had ze een kamer geboekt in Gijon om de prijs te drukken. 

Om 16u15 stapte ik het hostal binnen. Ik vond het eerst niet. Een gewone deur tussen de buildings. Een dame wist waar ik moest zijn en wees me de weg. Proper, wel 30  euro en uitzicht op zee en de wandelpromenade op de zeedijk vanuit een schommelstoel. Een meisje uit Antwerpen is hier gestrand. Shinsplint ! De vrees voor elke pelgrim. Julia uit Duitsland liep ik hier ook tegen het lijf. Haar bedwantsbeten van 3 dagen geleden zijn goed aan het genezen.. De Italiaan, z'n naam ken ik niet, ook al dikwijls tegengekomen zit hier ook. Die heeft een zwerende blaar waar je een ei in kwijt kunt.  Je komt wat tegen hoor !

Op de promenade lopen er nog vele mensen. De golven rollen met geweld tegen de dijk aan. Stilaan floepen de lichtjes aan van straten en pleinen. Een sfeeëriek beeld. 

Zojuist even de decathlon binnengewipt voor sportschoenen. De slippers die ik meehad doen het niet om er mee in de stad te lopen. Na aankoop sloop ik een kroeg binnen voor een grande cervessa en wat tapa's. Een goedkope avond werd het aldus.

Ik heb vooruitzicht op mooi weer ! Hoera zeg en zelfs gisteren werd er nog voor vandaag regen verwacht maar nougabolle ! Het bleef droog en het kwik klom zelfs tot 20°C. Morgen loop ik Avilès aan en voor overmorgen ligt m'n slaapstede ook al vast. Nu nog m'n was binnenhalen en laat het zandmanneke maar komen.

Tot morgen. 

Et 21 La Isla - Villaviciosa

Deze 22 paaltjes behoren ook weeral zonder kleerscheuren tot het verleden. Na het consumeren van het desayuno, dit onder het toeziend oog van een kapo, was ik om 7u30 de plein over. Het was een beetje lachwekkend. De man die het reilen en zeilen in de albergue wat in het oog moest houden oefende zijn taak manu militari uit. Het was een simpele ziel, die moeten er ook zijn. Zoveel brood mocht je nemen, nam je een sneetje te veel moest je het terugleggen. Confituurpotten moesten gemillimeterd op hun plaats teruggezet worden en de boterpot werd nauwlettend in het oog gehouden zodat hij niet naar een tafel meegenomen werd. Maar goed, ook deze brave ziel had zijn verdienste. 

Weg dus. Het weerbericht voorspelde weinig opbeurends. Droog vertrokken, een kwartier later werden de hemelsluizen wagenwijd opengedraaid. Met bakken viel het eruit. De regen toverde blaasjes op het asfalt, zo lelijk ging het eraan toe. Hoe je je er ook tegen kleedt, volledig droog blijven blijft een utopie. Met een korte tocht voor de boeg viel dit best te pruimen. 

De paaltjes vlogen voorbij. Dit dankzij m'n jeugdige compagnonne Enya. Enya heb ik eergisteren al ontmoet in, verdorie ik kan geen namen meer onthouden, Piñares del Prio. In 't laat kwam ze aan. Vandaag ontmoette ik haar onderweg. Ze riep me of ik het fotootje van haar waarop ze in de albergue een poesje op haar schoot hield naar haar wilde doorsturen. We zijn samen gebleven door weer en wind. De kilometers vlogen voorbij. Enya komt uit Tasmanië. Ze vertelde honderduit over de Aussies en haar thuisland. Ze was vooral geïnteresseerd in onze themavolgende streek-Gr's. Ze moest het hele verhaal horen over Reynaert de Vos, het hoofdpersonage in het middeleeuwse epos Elkerlyck. In Villaviciosa stapte ik een kroegje binnen met haar en trakteerde haar op een koffie en een stuk cake. Ze was zo gelukkig als een kermisvogel. 'Waarom doe je dat ?' Blijkbaar is dat ongewoon in Tasmanië. Wel ik gaf haar antwoord. Moest mijn dochter aan de andere kant van de wereldbol zitten en er zou iemand haar een koffie aanbieden dan zou ik dat erg waarderen. Ze begreep het. 

Zojuist kennis gemaakt met Joel een Amerikaan uit Washington. Van België neem ik aan dat hij dacht dat ze daar de kinderen opeten. Fijne babbel gehad toen ik hem fotos liet zien van mijn uitstappen in Antwerpen, Brugge en Gent met Lynn uit Colorado. Tja, hij was zo onder de indruk dat hij een bezoek aan Belgium overwoog. Hij nodigde me nog uit om samen te gaan eten. Jammer, ik had reeds gegeten. Bonen en albondigas. Het beloofde Fab ... ik weet al de naam niet meer, door die Spaanse jonge gasten ... ik hou hen aan hun woord. Joel was aan zijn 10de camino toe. Ook verslaafd denk ik. Zo, ik laat het hierbij. Morgen een monsterstukje naar Gijon. 30 bornes en meer dan 1000 hoogtemeters. Ik heb me iets misrekend met de afstanden. Eigen schuld, dikke bult. Come and see tomorrow.